သူရဲေကာင္းဆိုတာ… အခန္း (၅) ၊ စတုတၳပိုင္း

by FNG on June 6, 2013

Daniel Kane ၊      ၊၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသုိလ္ပညာသင္ၾကားေရးတြင္ စစ္ဘက္ေရးရာ
က႑၏အထြဋ္အထိပ္မွာဖိုင္နယ္လ္ရီးယားဗိုလ္ေလာင္းတဦးခ်င္းစီမွ အေမရိကန္ၾကည္း
တပ္လက္ေအာက္႐ွိ မိမိတို႔အမွဳထမ္းလိုေသာ တပ္အမ်ဳိးအစားေ႐ြးခ်ယ္မွဳ
(Branch Selection) ျပဳလုပ္ရေသာေန႔ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းဆင္းပြဲမတိုင္မီ (၃)
လခန္႔အလိုတြင္  တပ္အမ်ဳိးအစားေ႐ြးခ်ယ္မွဳအားျပဳလုပ္ရေသာ္လည္း

• စစ္အင္ဂ်င္နီယာတပ္မႀကီး (Engineer Corps)
• သံခ်ပ္ကာတပ္မႀကီး (Armor Corps)
• ဆက္သြယ္ေရးတပ္မႀကီး (Signal Corps)
• အေျမာက္တပ္မႀကီး (Artillery Corps)
• ေျခလ်င္တိုက္ခိုက္ေရးတပ္မ်ား (Infantry)

စသည့္တပ္အမ်ဳိးအစားမ်ားေတြကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စကၠဲန္းရီးယား (Sophomore Year)
ဗိုလ္ေလာင္းေတြအျဖစ္႐ွိေနတဲ့အခ်ိန္ကတည္းက စုေဆာင္းမွဳေတြစတင္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။

အေမရိကန္ေလတပ္စစ္တကၠသိုလ္

အဲဒီအခ်ိန္က အေမရိကန္ေလတပ္ (USAF) မွာက ကိုယ္ပိုင္ေလတပ္စစ္တကၠသိုလ္ (Airforce Academy)
မ႐ွိေသးလို႔ ၀က္စ္ပြိဳင့္ဆင္းစစ္အရာ႐ွိေတြကို ခန္႔အပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔က ၾကည္းတပ္အျပင္ ေလတပ္ကိုပါသြားခ်င္ရင္သြားလို႔ရပါေသးတယ္။ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာမဟာ႒ာနေတြမွာ အထက္ေဖၚျပပါတပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကအရာ႐ွိေတြက အေတာ္ဆံုးဆိုတဲ့ဗိုလ္ေလာင္းေတြကိုရဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ စစ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အံ့မခန္းဇာတ္လမ္းေတြကို ၾကားခဲ့ၾကရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြထဲကတခ်က္က
Branch Selection အတြက္အေထာက္အကူျဖစ္ေစဖို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ စကၠဲန္းရီးယား (Sophomore Year)
နဲ႔ သာ့ဒ္ရီးယား (Junior Year) ၿပီးသြားတဲ့ေႏြရာသီက်ေတာ့ တႏိုင္ငံလံုးမွာ႐ွိတဲ့တပ္ေတြဆီကို ေလ့လာေရး
ခရီးထြက္ၾကရပါေသးတယ္။ တပ္တခုခ်င္းစီက သီးျခားတပ္အမ်ဳိးအစားေတြျဖစ္ပါတယ္။
အားလံုးလိုလိုကေတာ့ ၾကည္းတပ္လက္ေအာက္ခံ ညီေနာင္တပ္ေတြပါ။

၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းပြဲစစ္ေရးျပအခမ္းအနား (၂၀၁၂)

က်ေနာ္တို႔၀က္စ္ပြိဳင့္ဆင္းေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းဆင္းၿပီးရင္ စစ္တပ္ထဲမွာအနည္းဆံုး (၃) ႏွစ္
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းဆင္းအရာ႐ွိေတြထဲက အနည္းစုေလးကေတာ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ခြ်င္းခ်က္အေနနဲ႔လူနည္းစုတခ်ဳိ႕တေလကေတာ့ တျခားတပ္အမ်ဳိး
အစားေတြကိုေျပာင္းေ႐ႊ႕သြားတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ စစ္မွဳထမ္းကာလတေလွ်ာက္လံုး
ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့တပ္က အေသျဖစ္သြားပါတယ္။ တပ္အမ်ဳိးအစားတခုခ်င္းစီကကိုယ္ပိုင္သမုိင္း၊
ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႔အစဥ္အလာေတြကို ပိုင္ဆိုင္ၾကၿပီး သီးသန္႔စစ္ဘက္မ်ဳိးႏြယ္စုတခုစီတည္႐ွိေနၾကတဲ့
ကမာၻငယ္ေလးေတြလိုပါပဲ။ တပ္ေ႐ြးရတဲ့ကိစၥကေတာ့ အိမ္ေထာက္ဘက္ေ႐ြးရတာဆင္ဆင္ပါပဲ။

တပ္အမ်ိဳးအစားတခုစီတုိင္းမွာ သတ္မွတ္လိုအပ္ခ်က္အေရအတြက္အတိအက်႐ွိၿပီးသားျဖစ္တာမို႔
ဗိုလ္ေလာင္းေတြအေနနဲ႔ ၄င္းတို႔ရဲ႕ရမွတ္အဆင့္အတန္းေတြအရ တပ္ေတြကိုေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ပါတယ္။
အဆင့္ေအာက္ဆံုးနားကပ္ေနတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြအတြက္ကေတာ့ က်န္ေနတဲ့လစ္လပ္ေနရာေတြ
ကိုယူၾကရပါတယ္။ ၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္ကတၠသိုလ္ကို အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းတခုအေနနဲ႔တည္ေထာင္ခဲ့တာ
ဆိုေတာ့ အစဥ္အလာအရ ထိပ္ပိုင္းကေက်ာင္းသားေတြက စစ္အင္ဂ်င္နီယာတပ္မႀကီး (Corps of
Engineers) ကိုေ႐ြးၾကေလ့႐ွိပါတယ္။ အဆင့္ေအာက္နားေရာက္တဲ့ေက်ာင္းသား ေလးငါးဆယ္ေလာက္
ကေတာ့ အေမရိကန္ၾကည္းတပ္မွာအႀကီးဆံုးစစ္လက္႐ံုးျဖစ္တဲ့ ေျမျပင္တုိက္ခိုက္ေရးတပ္
(ေျခလ်င္/ေျချမန္တပ္) ကိုယူရေလ့႐ွိပါတယ္။

ေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရးစစ္သားအလုပ္ကၾကမ္းတမ္းလွတယ္လို႔ယူဆၾကပါတယ္။ ေနာက္…ေတာင္ကုန္းေတြကို
လွံစြပ္ေတြနဲ႔တက္ထိုးရတဲ့အလုပ္မ်ဳိးျဖစ္ၿပီး အျပင္ေလာကမွာအလုပ္လုပ္ဖို႔၊ ႀကီးပြားတိုးတက္ဖို႔အတြက္အေထာက္အကူျပဳတဲ့အလုပ္မ်ဳိးလည္းမဟုတ္ျပန္ေတာ့ စစ္တပ္ထဲမွာၾကာၾကာေနဖို႔စိတ္ကူးမ႐ွိတဲ့သူေတြက ေ၀းေ၀းေ႐ွာင္ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ စကၠဲင္းရီးယားၿပီးတဲ့ ေႏြရာသီ (၁၉၅၄) ခုႏွစ္မွာ အတန္းေဖၚေတြနဲ႔က်ေနာ္တို႔ ေလတပ္စခန္း
(၃) ခုကိုသြားေလ့လာၾကတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေလတပ္ကိုေ႐ြးခ်င္လာေအာင္ကို ေတာ္ေတာ္ကို
သေဘာက်သြားတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔၀က္စ္ပြိဳင့္မွာကိုေတာ္ေတာ္႐ိုက္ခတ္သြားတယ္။ လႊတ္ေတာ္ကၾကည္းတပ္ကိုဘတ္ဂ်က္ေလွ်ာ့ၿပီး ေလတပ္ကိုပံုေအာေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ဆိုဗီယက္ေတြ
ကလတ္တေလာေလးကပဲ ဟိုက္ဒ႐ိုဂ်င္ဗံုးထြင္လိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔အနာဂတ္မွာေျမျပင္စစ္ပြဲျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေ႐ႊညဏ္ေတာ္စူးေရာက္ကုန္ၾကတယ္။
အဲဒီမွာ တႏိုင္ငံလံုးရဲ႕မ်က္စိေတြက မဟာဗ်ဴဟာေလတပ္အေပၚကို ေရာက္သြားၾကတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကားတစ္လီေမ (၁၉၀၆-၁၉၉၀) ၊ အေမရိကန္ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ (၁၉၆၁-၁၉၆၅)

တကယ္လို႔ ကြန္ျမဴနစ္ေတြသာတိုက္လာမယ္ဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကားတစ္လီေမ (Gen. Curtis LeMay) နဲ႔ သူ႕ B-52 ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ေတြက ေမာ္စကိုကိုတန္းပ်ံသြားၿပီး အားလံုးကိုအရည္ေဖ်ာ္ပစ္မယ္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ေလတပ္အင္အားကိုအခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ အႀကီးအက်ယ္တိုးခ်ဲ႕လာေတာ့ ေလတပ္အရာ႐ွိအမ်ားအျပားက အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတြ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔သြားေလ့လာတဲ့ ေလတပ္စခန္းေတြကအသစ္က်ပ္ခြ်တ္ေတြ…ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ေရာက္ဖူးသမွ်ေျခလ်င္ေျချမန္တပ္တိုင္းထက္ကို ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ေလတပ္စခန္းေတြကက်ေနာ္တို႔ကိုႀကိဳဆိုတဲ့အဖြဲ႕ကလည္း အပ်ံစားဧည့္ခံၿပီး က်ေနာ္တို႔ကိုဘယ္လိုၾကိဳဆိုတယ္ဆိုတဲ့အေနအထားေတြကိုခ်ျပပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း အေၾကာင္း (၂) ခုေၾကာင့္ က်ေနာ္ေလတပ္ကိုမေ႐ြးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ပထမတခုက… က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကကိုယ့္တပ္ကိုဦးေဆာင္ၿပီးတိုက္ပြဲ၀င္ခ်င္တာ။ ေလတပ္မွာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေျခလ်င္တပ္ကဗိုလ္ႀကီးအဆင့္အရာ႐ွိတဦးအေနနဲ႔ဆိုရင္ အင္အား (၂၀၀) ေလာက္ကိုကြပ္ကဲရပါမယ္။ ေလတပ္ဗိုလ္ႀကီးအဆင့္အရာ႐ွိတဦးအေနနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ေလယာဥ္တစီးရယ္၊ အဖြဲ႕သားေလးနည္းနည္းရယ္ေပါ့။

ဒုတိယတခုကေတာ့… က်ေနာ္ကေလယာဥ္မူးတတ္ပါတယ္။ တယ္ရန္ကိုကေလးဘ၀ကေလယာဥ္စီးၿပီး
သြားတုန္းကေရာ၊ အေမာင္းသင္ေလယာဥ္တစီးကိုစီးတုန္းကပါ ေလယာဥ္မူးပါတယ္။ The Bridges at Toko-Ri ႐ုပ္႐ွင္သြားၾကည့္တုန္းကလည္း ေအာက္ကိုထိုးဆင္းၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ၀ီလီယမ္ဟိုးလ္ဒဲန္း (William Holden) ရဲ႕အကူတိုက္ေလယာဥ္မွဴးေနရာမွာ ၀င္ခံစားလို႔လဲမရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ က်ေနာ္သာ
ဆိုရင္ေတာ့ အသက္႐ွဴမ်က္ႏွာဖုံးထဲ အန္ခ်မိလိမ့္မယ္ေလ။

ေနာက္လက်ေတာ့ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္ (Georgia) မွာ႐ွိတဲ့တပ္ၿမိဳ႕စစ္စခန္းတခုျဖစ္တဲ့ ဖို႔တ္ဘဲန္းနင္း
(Fort Benning) ကိုသြားခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာအံ့ၾသစရာေကာင္းတာတခုၾကံဳရပါတယ္။ အဲဒီကအရာ႐ွိေတြက ဗိုလ္ေလာင္းေတြကိုသိပ္ၿပီးဖူးဖူးမွဳတ္ထားတာမ်ဳိးမ႐ွိပါဘူး။ သူတို႔ကိုၾကည့္ရတာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ေျမျပင္
တိုက္ခိုက္ေရးတပ္ဟာ အိုမာဘရက္ဒ္ေလ (Gen. Omar Bradley) တို႔လို တပ္မွဴးႀကီးေတြကိုေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ စစ္တပ္စစ္စစ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုသိေနၿပီးသားပံုေတြပါပဲ။ ေနာက္…ထိပ္ပိုင္းဗိုလ္ေလာင္းေတြကလည္း
ေျခလ်င္/ေျချမန္တပ္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွမေ႐ြးၾကဘူးဆိုတာကိုလည္း သူတို႔ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။
ေက်ာင္းကအဆင့္ထက္ အရည္အခ်င္း႐ွိတဲ့စစ္အရာ႐ွိေတြကိုရတယ္ဆိုရင္ပဲ သူတို႔ေက်နပ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ျဖစ္ေနတဲ့ဗိုလ္ေလာင္းဆိုရင္ေတာင္မွာ ၀က္စ္ပြိဳင့္ေက်ာင္း
ဆင္းေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ အဆင့္အတန္းမွီတယ္ဆိုတာကိုလက္ခံၾကပါတယ္။

ေျခလ်င္/ေျချမန္တပ္ေတြကို ႏုပ္တယ္လို႔ယူၾကေပမယ့္ က်ေနာ္ေတာ့စိတ္၀င္စားမိတယ္။ ေနာက္…
ဘတ္ဂ်က္အမ်ားစုရေနတဲ့ေလတပ္ကေန ၾကည္းတပ္အတြက္ဘတ္ဂ်က္ျပန္ဆြဲယူဖို႔အတြက္ ေျခလ်င္
တပ္ကစီမံခ်က္ဆြဲလိုက္တယ္လို႔ၾကားလိုက္
ရေတာ့ အထင္ေတာ့ႀကီးသြားမိတယ္။ မဟာဗ်ဴဟာေလတပ္ (SAC) ကိုတန္ျပန္ဖို႔အတြက္ ၾကည္းတပ္က ၾကည္းတပ္မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္တပ္မႀကီး လို႔ေခၚတဲ့ STRAC (Strategic Army Corps) ကို
ဖြဲ႕စည္းလိုက္ပါတယ္။ STRAC ရဲ႕လက္ေအာက္ခံတပ္ေတြကေတာ့ ႏ်ဴကလီးယားစစ္ေျမျပင္မွာတိုက္
ပြဲ၀င္ရမယ့္ ေလေၾကာင္းခ်ီတပ္မေတြပါ။

အဲဒီေႏြမွာပဲ ၾကည္းတပ္လက္ေအာက္က အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာတပ္မႀကီးမ်ားရဲ႕တပ္စခန္းေတြကို
က်ေနာ္တို႔သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့ၾကပါတယ္။ နယူးဂ်ာစီျပည္နယ္မွာ႐ွိတဲ့ မန္းေမာက္သ္တပ္ၿမိဳ႕ (Fort Monmouth)
မွာအေျခစိုက္တဲ့ ဆက္သြယ္ေရးတပ္မႀကီးက က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့သိပ္အာ႐ံုမရပါဘူး။
ပညာသည္သိပ္ဆန္လြန္းေနတယ္ေလ။ အေျမာက္တပ္မႀကီး (Artillery Corps) နဲ႔က
လည္းေထြေထြထူးထူးမခံစားမိဘူး။ ေအာ္ကလာဟိုးမား (Okalahoma) ျပည္နယ္၊
ဆီးလ္တပ္ၿမိဳ႕ (Fort Sill) ကိုေရာက္သြားတုန္းက က်ေနာ္တို႔ဆရာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာ္လင္ဂ္စ္၀ါ့သ္ ဆိုခဲ့တဲ့မွတ္ခ်က္တခုကိုျပန္ၾကားေယာင္မိေသးတယ္။ အေျမာက္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြဆိုတာ
၁၂ မိုင္ စႏိုက္ပါ (Sniper) ေတြတဲ့ဗ်ား…

ဗာဂ်ီးနီးယားျပည္နယ္ (Virginia) ၊ ဘဲလ္ဗြားတပ္ၿမိဳ႕ (Fort Belvoir) ကေတာ့ စစ္အင္ဂ်င္နီယာ
တပ္ေတြအေျခစိုက္တဲ့ေနရာပါ။ နာမည္ေက်ာ္အေမရိကန္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအမ်ားစုက သံခ်ပ္ကာ၊ အေျမာက္နဲ႔ ေျခလ်င္တပ္ေတြကထြက္တာဆိုေပမယ့္ အစဥ္အလာအရ စစ္အင္ဂ်င္နီယာတပ္ေတြမွာ ဒိတ္ဒိတ္ၾကဲေမာင္ေတြစုေနတယ္လို႔ယူဆၾကပါတယ္။ ဒုဗိုလ္အဆင့္တေယာက္နဲ႔ ဗိုလ္မွဴးႀကီးအဆင့္
စစ္အင္ဂ်င္နီယာအရာ႐ွိ (၂) တေယာက္က က်ေနာ္တို႔ေလ့လာဖို႔ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလးတခု
စီစဥ္ေပးပါတယ္။

“ ဗိုလ္ေလာင္းတို႔အေနနဲ႔ ဒီဗိုလ္ႀကီးရဲ႕တပ္စုက တံတားေဆာက္တာကိုေတြ႕ျမင္ေလ့လာၾကရမွာျဖစ္တယ္။
ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၾကေနာ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီအရာ႐ွိေပၚမွာက်ေရာက္ေနတဲ့တာ၀န္၀တၱရား
ကႀကီးမားလြန္းလွတယ္။ ေမာင္ရင္တို႔အေနနဲ႔ စစ္အင္ဂ်င္နီယာတပ္မႀကီးကိုေ႐ြးခ်ယ္အမွဳထမ္းမယ္
ဆိုရင္ေတာ့ ေ႐ွ႕ႏွစ္က်ရင္ အခုအလုပ္က ေမာင္ရင္တို႔အလုပ္ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္…”

စကားလဲရပ္ေရာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးက ဗိုလ္ႀကီးကိုဆက္လုပ္ဖို႔အမိန္႔ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ဗိုလ္ႀကီးက
တပ္ၾကပ္ႀကီးကို တံတားေဆာက္ဖို႔အမိန္႔ေပးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔အဲဒီစစ္အင္ဂ်င္နီယာတပ္စုက
တံတားေဆာက္ၾကပါေတာ့တယ္။ တံတားေဆာက္ေနတုန္းမွာ ဒုဗိုလ္အဆင့္စစ္အင္ဂ်င္နီယာအရာ႐ွိက
ခပ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔သာရပ္ၾကည့္ေနပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔လည္း ငါနဲ႔ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့မျဖစ္ေသးဘူးလို႔
ေတြးေနမိပါတယ္။

T-41 Tank

ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာ္လင္ဂ္စ္၀ါ့သ္နဲ႔ ဗိုလ္ႀကီးမာတင္တို႔ဆီက သူတို႔ႏႊဲခဲ့တဲ့တိုက္ပြဲေတြအေၾကာင္းေတြစ
နားေထာင္ခဲ့ရကတည္းက က်ေနာ္လည္း သံခ်ပ္ကာတပ္မွဴးျဖစ္ခ်င္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့
သံခ်ပ္ကာတပ္ေတြ အေျခစိုက္တဲ့ ကင္တပ္ကီျပည္နယ္ (Kentucky)၊ ေနာ့ခ္စ္တပ္ၿမိဳ႕ (Fort Knox)
ကုိသြားခ်င္တာတပိုင္းကိုေသေနတာေပါ့။ တရက္က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အေစာင့္ႀကီးေစာင့္ေန
ရတဲ့ေန႔ကိုေရာက္လာပါတယ္။ တင့္ကားထဲ၀င္လိုက္ၿပီးစမ္းသပ္ေမာင္းႏွင္ရတာပါ။ တင့္ကားထဲမွာပူ
လိုက္တာမွေသမတတ္ပဲဗ်ာ… က်ေနာ္တို႔ကို တပ္ဖြဲ႕၀င္ (၄) ဦးလိုက္ရတဲ့ အေပါ့စား T-41
တင့္ကားေသးေသးေလးနဲ႔စမ္းခိုင္းပါတယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းဗိုလ္ေလာင္းတေယာက္က တင့္ကား
ကိုေမာင္းတယ္။ က်ေနာ္ကတင့္ကားဆံုလည္ေပၚကေနထိုင္လိုက္ပါတယ္။ တင့္ကားကျမင္းလိုခုန္ေနတယ္ဗ်ာ
… ေ႐ွ႕ေနာက္ယိမ္းလိုက္၊ ဘယ္ညာယမ္းလိုက္နဲ႔ အ႐ွင္လတ္လတ္မီးကင္ခံထားရသလိုျဖစ္လာၿပီး
အရမ္းမူးလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔က်ေနာ္လည္း တင့္ကားေပၚကေနေအာက္ဆင္းလိုက္ရတယ္။ “ ငါနဲ႔သံခ်ပ္
ကာတပ္နဲ႔ကေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး…” လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္းေရ႐ြတ္လိုက္မိတယ္။

အဲလိုနဲ႔ ဖိုင္နယ္ရီးယား (Senior Year) လဲစေရာ ေျခလ်င္တိုက္ခိုက္ေရးတပ္ကိုသြားဖို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဆပ္ဒက္သ္ (Suddath)၊ ေဟာ္တန္ (Horton) နဲ႔တျခားသူငယ္ခ်င္းအေယာက္ (၂၀)
ေလာက္ကလည္း ေျခလ်င္တပ္ကိုေ႐ြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အထက္တန္းစစ္ေရး
နည္းျပအရာ႐ွိျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္မွဴးဟားလ္မိုး (Maj. Hal Moore) နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကအရမ္းကိုရင္းနီးပါတယ။
ဗိုလ္မွဴးဟားလ္မိုးက ဒုတိယကမာၻစစ္နဲ႔ကိုရီယားစစ္ပြဲေတြမွာ အႀကီးအက်ယ္စြမ္းရည္ျပခဲ့တဲ့ ေျခလ်င္
စစ္သားတေယာက္ပါ။ အရပ္႐ွည္႐ွည္ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ ခိုင္ခံ့တဲ့ေမး႐ိုးေတြနဲ႔ သူ႔ပံုကမာလ္ဘို႐ုိေၾကာ္ျငာ
မင္းသားနဲ႔တူပါတယ္။ သူကလည္း ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာ္လင္ဂ္စ္၀ါ့သ္လိုပဲ၊ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားပံုေတြကို
ပီပီျပင္ျပင္ေျပာျပႏိုင္ပါတယ္။ သူ႔မွာလည္း က်ေနာ္ႏွစ္သက္တဲ့ ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ေလးနက္တဲ့စ႐ုိက္မ်ဳိး႐ွိပါတယ္။
ဗိုလ္မွဴးဟားလ္မိုးက သူ႔ရဲ႕ဦးေဆာင္မွဳေအာက္ကတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေတြ
အေၾကာင္းကို႐ွင္းျပရင္းနဲ႔ တိုက္ပြဲဇာတ္ေၾကာင္းေတြကိုနိဂံုးခ်ဳပ္တတ္ေလ့႐ွိပါတယ္။ အဲဒီကေနၿပီး
စစ္အတြင္းမွာအရာ႐ွိေတြရဲ႕အမွားေတြေၾကာင့္ လူ႔အသက္ေတြဆံုး႐ွံဴးရတတ္တာကို သတိျပဳမိၾကပါတယ္။

ခရစၥမတ္မတိုင္ခင္မွာေတာ့ တပ္အမ်ဳိးအစားေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းက ဖိုင္နယ္လ္ရီးယားဗိုလ္ေလာင္းတိုင္းရဲ႕စိတ္ကို ႀကီးစိုးေနပါေတာ့တယ္။ ေျခလ်င္တပ္ကိုေ႐ြးထားတဲ့က်ေနာ္တို႔တသိုက္ကေတာ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အျမင္မွာ ေျခလ်င္တပ္ရဲ႕ဂုဏ္တက္မယ့္နည္းလမ္းေလးေတြကို ႀကိဳးစား႐ွာေဖြၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေျခလ်င္တပ္ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္အေရအ
တြက္ျပည့္ေအာင္ျဖည့္ႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းတခုကိုေတြ႕႐ွိခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ခရစၥမတ္ေက်ာင္း
ပိတ္ရက္ၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လည္းလုပ္ငန္းစၾကပါေတာ့တယ္။ ေဘာ္ဒါေတြဆီသြားလည္ၿပီး…

“သူငယ္ခ်င္း.. မင္းဘယ္တပ္ေ႐ြးမလဲဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီလား…”  လို႔ေမးၾကပါတယ္။

“မေ႐ြးရေသးဘူးကြ…”

“ဟုတ္လား… ငါေတာ့ ေျခလ်င္တပ္ေ႐ြးမလို႔၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့………”

တပ္အမ်ဳိးအစားေ႐ြးခ်ယ္မွဳ ျပဳလုပ္ရမယ့္ေန႔ကတျဖည္းျဖည္းကပ္လာေတာ့ တိုက္ပြဲမွာစြမ္းရည္ျပခဲ့ၿပီးတဲ့ ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြတပ္ဆင္ၾကတဲ့ ေလထီးတပ္ေတာင္ပံတံဆိပ္နဲ႔
ေျခလ်င္တိုက္ခိုက္ေရးတံဆိပ္ပံုေတြ႐ိုက္ထားတဲ့ ၂ ေပဆိုက္ သစ္ျပားေတြကို ဗိုလ္မွဴးဟားလ္မိုး
နဲ႔ေျခလ်င္အရာ႐ွိတခ်ဳိ႕က က်ေနာ္တို႔ကိုေပးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔က်ေနာ္တို႔လည္း အဲဒီတံဆိပ္
သစ္ျပားေတြကို ဗိုလ္ေလာင္းအိပ္ေဆာင္ (၂၄) ေဆာင္လံုးက လံုျခံဳေရးခန္းတခုခ်င္းစီရဲ႕နံရံေတြမွာ
သံ႐ိုက္ၿပီးကပ္ထားလိုက္ပါတယ္။ လံုျခံဳေရးခန္းေတြက ဘာမွမ႐ွိဘူး၊ အ၀တ္အစားလဲတတ္ၾကတဲ့
အခန္းလြတ္ေတြပဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြကေတာ့ အေတာ္ေလးသေဘာက်ပါတယ္။
အဲဒီတံဆိပ္ေတြကလူႀကိဳက္မ်ားေတာ့ နည္းနည္းပြဲဆူလာတာနဲ႔ အဲဒီကိစၥကိုရပ္ပါလို႔ ဗိုလ္မွဴး
ဟားလ္မိုးကို အရာ႐ွိ-ဗိုလ္ေလာင္းတပ္မမွဴး (West Point Commandant of Cadets) ကအ
မိန္႔ေပးလာပါေတာ့တယ္။

“ဒီေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္းမွဳကေတာ့ တရားလြန္လာၿပီ…”  လို႔လဲ အရာ႐ွိ-ဗိုလ္ေလာင္း
တပ္မမွဴးက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။

၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းပြဲစစ္ေရးျပအခမ္းအနား (၂၀၁၃)

က်ေနာ္တို႔ဖန္တီးတဲ့ဇာတ္လမ္းကေတာ္ေတာ္ေတာ့အ႐ွိန္ရေနပါၿပီ။ တျခားတပ္အမ်ဳိးအစားေတြရဲ႕႒ာနေတြက
ဆန္႔က်င္မွဳေတြလုပ္လာၾကပါတယ္။ တပ္အမ်ဳိးအစားေ႐ြးခ်ယ္မွဳလုပ္ရတဲ့ေန႔က်ေတာ့ ဖိုင္နယ္ဗိုလ္ေလာင္း
အေယာက္ (၄၈၀) လံုးကို လွ်ပ္စစ္အင္ဂ်င္နီယာစာသင္ခန္းမမွာစု႐ံုးလိုက္ပါတယ္။ အခန္း၀မွာေတာ့ တပ္
တခုခ်င္းစီမွ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အေရအတြက္ကိုျပထားတဲ့ ဘုတ္ျပားႀကီးတခ်ပ္ေထာင္ထားပါတယ္။ အဲဒီနားမွေတာ့
တပ္ (၆) မ်ဳိးမွ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာ႐ွိေတြနဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္အရာ႐ွိေတြထိုင္ေနၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းေတြကို
ရမွတ္အဆင့္အလိုက္ တဦးခ်င္းေခၚပါတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းတေယာက္ကထၿပီး…

“က်ေနာ့္အေနနဲ႔ စစ္အင္ဂ်င္နီယာတပ္ကိုေ႐ြးခ်ယ္ပါတယ္…”  လုိ႔ဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာအရာ႐ွိေတြက အဲဒီဗိုလ္ေလာင္းရဲ႕နာမည္ကုိစာရင္းမွတ္လိုက္ၿပီး စစ္အင္ဂ်င္နီယာတပ္မွလက္ခံႏိုင္တဲ့လစ္လပ္ေနရာေတြထဲက
တေနရာေလ်ာ့သြားပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔အပတ္စဥ္မွာ က်ေနာ့္အဆင့္က (၄၃) ပါ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ေျခလ်င္တပ္ကိုပထမဆံုးစေ႐ြးတဲ့သူျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ေ႐ွ႕ကေမာင္ေတြထဲက
တေယာက္ကဦးသြားပါေရာလား။ ဒါေပမယ့္လည္း အခန္းထဲမွာျဖစ္လာတဲ့ အေနအထားေတြကိုၾကည့္ၿပီး
စိတ္လွဳပ္႐ွားလာတာနဲ႔ သိပ္ေတာ့စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ တပ္ေ႐ြးခ်ယ္မွဳလုပ္ေနတာအ
႐ွိန္ရလာေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းတေယာက္က

“က်ေနာ္ေျခလ်င္တပ္ကိုေ႐ြးပါတယ္…”  လို႔ဆိုလိုက္တာနဲ႔ “ ႀကိဳက္တယ္ေဟ့..”  လို႔ က်ေနာ့္တို႔ေျခလ်င္အုပ္
စုက တခဲနက္ၾသဘာေပးၾကတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ က်န္တဲ့ဗိုလ္ေလာင္းေတြရဲ႕ေ႐ြးခ်ယ္မွဳေတြက
အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ပံုမွန္အတိုင္းဆိုရင္ ဗိုလ္ေလာင္းတေယာက္အေနနဲ႔
သံခ်ပ္ကာတပ္ (Armor) ကိုေ႐ြးခ်င္ေပမယ့္ လူျပည့္ေနၿပီဆိုရင္ အေျမာက္တပ္ (Artillery) ကို
ဒုတိယဦးစားေပး၊ ေျခလ်င္တပ္ (Infantry) ကို တတိယဦးစားေပးအေနနဲ႔တဆင့္ခ်င္းေ႐ြးခ်ယ္ၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေျခလ်င္အုပ္စုရဲ႕တက္ၾကြမွဳေတြကိုေတြ႕ၿပီး သူလည္း၀င္ႏႊဲခ်င္လာေတာ့ ဒုတိယ
ဦးစားေပးျဖစ္တဲ့ အေျမာက္တပ္ကိုမေ႐ြးေတာ့ပဲ တတိယဦးစားေပးျဖစ္တဲ့ ေျခလ်င္တပ္ကိုေက်ာ္ေ႐ြး
လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲလိုျဖစ္တာေတြပိုပိုမ်ားလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေနာက္ဆံုးဗိုလ္ေလာင္း
မေရာက္ခင္ေ႐ွ႕က ကပ္လ်က္တေယာက္ရဲ႕အလွည့္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျခလ်င္ကတေနရာနဲ႔ အေျမာက္ကတေနရာ၊ ႏွစ္ေနရာပဲက်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီဗိုလ္ေလာင္းလည္းထရပ္လိုက္ေရာ က်ေနာ္တို႔ေတြအသက္ေတာင္မ႐ွဴမိေတာ့ပဲ ေစာင့္ေနမိၾကပါတယ္။

“က်ေနာ္ ေျခလ်င္တပ္ကိုေ႐ြးပါတယ္…” လို႔လဲအဲဒီေမာင္ကေျပာလိုက္ေရာ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု၀င္အားလံုးက ၀ိုင္းၿပီးၾသဘာေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာေနာက္ဆံုးဗိုလ္ေလာင္းက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ဂ်က္ခ္စလံုး (Jack Sloan) ပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဗ်ာ သူကလည္းေျခလ်င္တပ္ကိုေ႐ြးခ်င္တာျဖစ္ေနတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူ႔အလွည့္မွာ ေ႐ြးစရာမက်န္ေတာ့ပဲ အလိုအေလ်ာက္အေျမာက္တပ္ကိုေရာက္သြားေတာ့ ဒီေမာင္ငိုမလိုရီမလိုျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔က်ေနာ္တို႔အုပ္စုလည္း ခန္းမေ႐ွ႕က အေျမာက္တပ္ကိုယ္စားလွယ္ဦးေဆာင္အရာ႐ွိဆီကုိခ်ီတက္ၾကရပါေတာ့တယ္။

“ဘယ္လိုမွေတာ့သေဘာမထားပါနဲ႔ လူႀကီးမင္းခင္ဗ်ား… ဗိုလ္ေလာင္းဂ်က္စလံုးက အေျမာက္တပ္သြားဖို႔ စိတ္မပါဘူးျဖစ္ေနပါတယ္၊ သူ႔အေနနဲ႔ေျခလ်င္တပ္ကိုသြားဖို႔ နည္းလမ္းတခုခုမ်ား႐ွိႏိုင္ပါသလား…”

လို႔က်ေနာ္စေမးလိုက္ပါတယ္။ ခါတိုင္းလိုမဟုတ္ပဲ ေနာက္ဆံုးဗိုလ္ေလာင္းကိုရလိုက္ေတာ့ အဲဒီအရာ႐ွိလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးစိတ္ကသိကေအာက္ပံုရပါတယ္။

“ ကိုယ္တို႔အေနနဲ႔ အေျမာက္တပ္ကိုမလာခ်င္တဲ့သူ ဘယ္သူ႔ကိုမွမလိုခ်င္ဘူး၊ တကယ္လို႔အဲဒီဗိုလ္ေလာင္းအေနနဲ႔ ေျခလ်င္ကိုသြားခ်င္ရင္သြားႏိုင္ပါတယ္…”

“လူႀကီးမင္းတကယ္ေျပာတာေနာ္…”

“ေအး…တကယ္ေပါ့ကြ…”

၁၉၅၆၊ ဇြန္လ (၅) ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းဆင္းပါတယ္။ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြလက္ခံယူၿပီး ေက်ာင္းဆင္းၿပီးတဲ့တပတ္လံုးလံုး စစ္ေရးျပေတြ၊ မိန္႔ခြန္းေျပာဆိုမွဳေတြ၊ အခမ္းအနားေတြ၊ ေဖ်ာ္ေျဖမွဳေတြ၊ ညစာစားပြဲေတြက်င္းပပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ဗိုလ္ေလာင္းဘုရားေက်ာင္း (Cadet Chapel) ေတြမွာ လက္ထပ္ပြဲေတြအမ်ားႀကီးက်င္းပၾကပါတယ္။

က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အရစ္ (၄) ရစ္ပါတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းအရာ႐ွိအေဆာင္အေယာင္ကို၀တ္ဆင္ရတာေရာ၊ အေမရိကန္ၾကည္းတပ္မေတာ္မွာ ဒုတိယဗိုလ္အဆင့္နဲ႔ ျပန္တမ္း၀င္အရာ႐ွိအျဖစ္ခံအပ္ခံရတာကိုေရာ၊ စင္ေပၚကိုတက္ရတဲ့ (၄၃) ေယာက္ေျမာက္ဗိုလ္ေလာင္းျဖစ္ရတာကိုေရာ၊ ေက်ာင္းဆင္းအရာ႐ွိအားလံုးတခဲနက္ဟစ္ေၾကြးၿပီး ကက္ပ္ဦးထုပ္ေတြကိုေလထဲကိုပစ္တင္လိုက္ရတာေတြကိုေရာ အားရေက်နပ္ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။

ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႔ေက်ာင္းဆင္းရတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ပီတိအျဖစ္ရဆံုးကေတာ့ အေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ပါ။ က်ေနာ့္ေက်ာင္းဆင္းပြဲမွာ အေဖနဲ႔အေမတက္ေရာက္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းပြဲလည္းၿပီးေရာ အေဖကက်ေနာ့္ကို၀မ္းသာအားရနဲ႔ေပြ႕ဖက္ထားပါတယ္၊ အေဖ့ခမ်ာ၀မ္းသာလြန္းလို႔မ်က္ရည္ေတြေတာင္လည္ေနပါတယ္။ သူ႔သားေတာ္ေမာင္၀က္စ္ပြိဳင့္ကေနေက်ာင္းဆင္းဖို႔ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႕အိပ္မက္တကယ္ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕၀မ္းသာေပ်ာ္႐ႊင္မွဳကို က်ေနာ္ျမင္ေနရပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္း သားေကာင္းတေယာက္လို႔ခံစားမိပါတယ္။

က်ေနာ့္အေပၚမွာ ၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသိုလ္ရဲ႕သက္ေရာက္မွဳကို ယေန႔ခ်ိန္ထိအတိအက်ေျပာဖို႔မလြယ္လွပါဘူး။ စံႏွဴန္းေတြသတ္မွတ္ထားတဲ့စစ္ဘက္အသိုင္းအ၀ိုင္းတခုမွာ (၄) ႏွစ္တိုင္တိုင္ေနစဥ္တုန္းမွာ တန္ဖိုးသတ္မွတ္မွဳစနစ္သစ္တခုက က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာျဖစ္တည္လာခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းသစ္အေနနဲ႔၀က္စ္ပြိဳင့္သင္တန္းသားဘ၀ကိုစတင္ခဲ့ေတာ့ “တာ၀န္၊ ဂုဏ္သိကၡာ၊ တိုင္းျပည္” ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ကို အေဖ့ဆီကပဲၾကားဖူးခဲ့တာပါ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုေတာ့ကိုယ္ခ်စ္တာေပါ့ဗ်ာ။ မွားေနတာကို အမွန္ေျပာဖို႔လည္းသိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ့္အသိစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ အနည္းအက်ဥ္းေလးပဲဖြံ႕ျဖိဳးပါေသးတယ္။

၀က္စ္ပြိဳင့္ကေက်ာင္းဆင္းၿပီးေတာ့ အဲဒီတန္ဖိုးေတြကသံမွိဳစြဲသလိုပဲ စိတ္ထဲမွာတသားထည္းစူး၀င္သြားပါေတာ့တယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအားျဖင့္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ကိုလြတ္ေျမာက္မွဳရသြားတာေပါ့။ အဆင့္၊ ဆုတံဆိပ္၊ စြမ္းေဆာင္ရည္အကဲျဖတ္မွတ္တမ္းေတြကို အဓိကထားတဲ့ အေမရိကန္တပ္မေတာ္က ရည္မွန္းခ်က္ေတြနဲ႔႐ွင္သန္ဖို႔ အလြယ္ကူဆံုးအဖြဲ႕အစည္းတရပ္ပါ။ တခ်ဳိ႕ေသာစစ္အရာ႐ွိေတြက သူတို႔စစ္မွဳထမ္းကာလတေလွ်ာက္လံုးမွာ အထက္လူႀကီးႀကိဳက္ဖို႔အတြက္အဓိကလွဳပ္႐ွားၿပီး အဆင့္၊ရာထူးတက္ဖုိ႔အတြက္ေသာကေရာက္ေနၾကရပါတယ္။ အဲဒီဘ၀မ်ဳိးက သိပ္ေတာ့ေပ်ာ္စရာမေကာင္းလွပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ၀က္စ္ပြိဳင့္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက မိမိရဲ႕ပုဂၢလအက်ဳိးထက္ အလုပ္ကိုအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားမငဲ့ပဲ၊ ေနာက္ဆံုးကိုယ့္အတြက္ဘာမွမရခ်င္မရပါေစ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္လုပ္စရာ႐ွိတာကို အျပည့္အ၀လုပ္ေဆာင္ဖို႔ စိတ္ဓါတ္အင္အားေကာင္းေအာင္႐ုိက္သြင္းေပးခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္ကို ေသာကေတြနဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာမေကာင္းတဲ့ဘ၀မ်ဳိးမေရာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၀က္စ္ပြိဳင့္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကေန က်ေနာ့္အတြက္ စစ္မွဳထမ္းအလုပ္အျပင္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ယံုၾကည္မွဳခြန္အားေတြကိုပါရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။

အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္အေဆာက္အဦး (Capitol Hill)

၀က္စ္ပြိဳင့္ကေနေက်ာင္းဆင္းသြားသူတိုင္းမွာ အဲဒီတာ၀န္သိစိတ္႐ွိသြားတာေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတာ့ ႐ွိလာခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းၿပီးလို႔ ေနာက္ထပ္အႏွစ္ (၃၀) ၾကာၿပီးတေန႔က်ေတာ့ ပင္တဂြန္စစ္႒ာနခ်ဳပ္မွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းအရင္းအခ်ာ (၂) ေယာက္ျဖစ္တဲ့ တပတ္စဥ္တည္းသူငယ္ခ်င္း ေတာ္မ္၀ိုင္းစတိုင္း (Tom Weinstein) နဲ႔ အရံဗိုလ္သင္တန္း (ROTC) ဆင္း ေဘာ့ပ္ရစၥကာဆီ (Bob Riscassi) တို႔နဲ႔ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းစကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔သံုးေယာက္လံုး ၾကယ္ (၃) ပြင့္ – ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအဆင့္ စစ္အရာ႐ွိေတြျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ စကားေျပာရတဲ့အဓိကအေၾကာင္းက ၀ါ႐ွင္တန္ၿမိဳ႕ေတာ္ (ပင္တဂြန္စစ္႒ာနခ်ဳပ္နဲ႔ လႊတ္ေတာ္) မွာထိေတြ႕ဆက္ဆံရတဲ့လူေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ညည္းညူမိၾကတာပါ။ အဲဒီကလူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ္က်ဳိးသက္သက္သမားေတြမ်ားပါတယ္။

ၾကည္းတပ္ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲျဖစ္လာတဲ့ “ေတာ္မ္” ကေတြးေခၚဆင္ျခင္မွဳအားေကာင္းတဲ့လူတေယာက္ျဖစ္ၿပီး စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာ ခ်က္က်လက္က်ေျပာဆိုတတ္သူတေယာက္အျဖစ္ ထင္႐ွားပါတယ္။ က်ေနာ္သူ႔ကိုေမးခြန္းတခုေမးမိတယ္…

“ ေတာ္မ္… မင္းကဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တက္လမ္း႐ွာဖို႔သိပ္ၿပီးအားမထည့္ျဖစ္တာလဲ…

တျခားလူအမ်ားစုမွာမ႐ွိတဲ့ က်င့္၀တ္နဲ႔သိကၡာ စံႏွဴန္းေတြနဲ႔ဘာလို႔ေနဖို႔ႀကိဳးစားေနတာတုန္း…”

ေမးခြန္းဆံုးေတာ့ သူကမဆိုင္းမတြပဲအေျဖေပးပါတယ္။

“ ငါ ၀က္စ္ပြိဳင့္ကိုစေရာက္ေတာ့ ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္သိပ္မသိတဲ့ နယူးဂ်ာစီက ဂလယ္အူေၾကာင္ ဂ်ဴးေလးတေကာင္ေပါ့ကြာ… ၀က္စ္ပြိဳင့္မွာတို႔ေတြ (၄) ႏွစ္သင္တန္းတက္ခဲ့တုန္းက ေက်ာင္းမွာသင္ေပးတဲ့ စံႏွဴန္းေတြကိုမင္းမွတ္မိေသးတယ္မဟုတ္လား… ေအး..အဲဒါေတြကိုငါတကယ္ယံုၾကည္မိခဲ့တယ္…”

သူတင္ပဲလား… က်ေနာ္လည္းဒီတုိင္းပါပဲ…

About these ads

Xilisoft video converter Ultimate v7.3 for Windows XP,7,8

Xilisoft video converter Ultimate v7.3 for Windows XP,7,8

ကြန္ပ်ဴတာကုိအသုံးျပဳျပီး Video ဖုိင္မ်ား ၊ Audio အသံဖုိင္မ်ားကုိ video , audio format အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိေျပာင္းလဲနုိင္ဖုိ႕အတြက္ အေကာင္းဆုံး Converter tool ျဖစ္တဲ့ Xilisoft video converter Ultimate v7.3 (full version) ကုိတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ သာမန္ Video Player ေတြအတြက္တင္မဟုတ္ဘဲ Mobile Devices ေတြျဖစ္တဲ့ iPhone/Pad မ်ား ၊ Android ဖုန္း/tablet မ်ား ၊ Sony PSP ၊ Microsoft X Box စတဲ့ device ေတြရ႕ဲ video format ေတြအတြက္ပါေျပာင္းလဲနုိင္ပါတယ္။
Xilisoft video converter Ultimate v7.3 ကုိအသုံးျပဳျပီး ေျပာင္းလဲနုိင္တဲ့ video format ေတြကေတာ့-

AVI, MPEG, WMV, MP4, FLV, H.264/MPEG-4, DivX, XviD, MOV, RMVB, ASF, 3GP, 3G2, SWF, VOB, TS, DV,MKV
H.264/MPEG-4 AVC (*.mp4), MPEG2 HD Video (*.mpg; *.mpeg), MKV HD Video, MPEG-4 TS HD Video(*.ts), MPEG-2 TS HD Video (*.ts), Quick Time HD Video (*.mov), WMV HD Video (*.wmv), Audio-Video Interleaved HD Video (*.avi))

Xilisoft video converter Ultimate v7.3 ကုိအသုံးျပဳျပီး ေျပာင္းလဲနုိင္တဲ့ audio format ေတြကေတာ့-

MP3, WMA, AAC, WAV, OGG, FLAC, APE, M4A, RA, AC3, MP2, AIFF, AMR, SUN AU Format

ၤေဆာ့၀ဲကုိ Full Version အျဖစ္အသုံးျပဳနုိင္ဖုိ႕အတြက္ Serial Key ကုိလည္း တစ္ခါတည္းထည့္ေပးထားပါတယ္။ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ key တစ္ခုကို ေဆာ့၀ဲမွာရုိက္ထည့္ေပးရုံပါပဲ။ Xilisoft video converter Ultimate v7.3 for Windows XP,7,8 ကုိ မူရင္း official site မွာေဒၚလာ ၄၀ နဲ႕၀ယ္ယူရမွာျဖစ္ျပီး Myanmar Mobile App Store မွာေတာ့ freedownload ရယူနုိင္ပါတယ္။ ေအာက္က link မွာရယူနုိင္ပါတယ္။

Download Here:


Mirror Download link: Xilisoft video converter Ultimate v7.3 for Windows XP,7,8 Download

လြယ္ကူေလ့လာ ကေလးမ်ားအတြက္ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းပညာ

06 February 2013  |

By ရိုးရာေလး

ပ႐ိုဂရမ္းမင္း (Programming) လို႔ေခၚတဲ့ ဘာသာရပ္ကို လြယ္တယ္လို႔ေတာ့ မေျပာခ်င္ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခက္ႀကီး လို႔လည္း မဆိုႏိုင္ဘူး။ လြယ္ကူစြာ ေလ့လာႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ နည္းသိရင္ရပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ဆိုေလ့ ရွိပါတယ္။ ဆရာမျပရင္ ငပိဖုတ္တာေတာင္ နည္းမက်ဘူးဆိုတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ တကယ္ေတာ့ “နည္း” ဆိုတာ “KEY” ပါပဲ။ အဲဒီ ကီးေလးကို တစ္ခ်က္တည္း သိလိုက္တာနဲ႔ အားလံုး အဆင္ေျပစြာ လိုက္လုပ္ ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ပညာေရးကို ဘယ္အခ်ိန္မွာ စသင္သင့္သလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို အစဥ္အလာ အတိုင္း ေျပာရရင္ အသက္ ၅ ႏွစ္နဲ႔ ၆ နွစ္ လို႔့ေျဖၾကမွာပဲ။ အသက္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းကလည္း သင္ၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအရြယ္ ေတြကို Logic လို႔ေခၚတဲ့ ယုတၱိ နည္းက်က် ဆင္ျခင္ေတြးေခၚ နည္းေတြကိုေတာ့ သြားသင္လို႔ရဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔မွာ ပညာအေျခခံ ေလးေတြ နည္းနည္း လိုေသးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြကို ပ႐ိုဂရမ္းမင္း သင္မယ္ဆိုရင္ အသက္ ၁၂ နွစ္နဲ႔ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္မွ စတင္ သင္ေပးဖို႔ အႀကံျပဳခ်င္တယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အတန္း အေနနဲ႔ Grade 7th or 8th ေလာက္ေရာက္မွ သင္ေပးရင္ ပိုၿပီး အဆင္ေျပတယ္။ ဒါကလည္း ပံုေသေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်ဳိ႕ကေလးေတြဟာ IQ အရမ္းျမင့္ တာေၾကာင့္ ေစာၿပီးသင့္လို႔ ရေကာင္းရႏိုင္ပါတယ္။ အသက္အပိုင္းအျခားကို ေဆြးေႏြးၿပီးရင္ ဘယ္လို ပ႐ိုဂရမ္းမင္း language ကိုသင္ေလ့လာခိုင္းသင့္သလဲ ဆိုတာ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ဒါကလည္း သင္ယူမႈနယ္ပယ္ကို ခ်ဳံ႕ၿပီး အေျခခံကိုတည္ေဆာက္ႏိုင္ေအာင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းအေျခခံကို တည္ေဆာက္ဖို႔ပဲေျပာတာ။ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းကိုေရးတဲ့ syntax ေတြကို တည္ေဆာက္ဖို႔ေျပာတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဘယ္ဘာသာရပ္မဆို စိတ္၀င္စားမႈရွိတယ္၊ သင္ယူရတာေပ်ာ္တယ္ဆိုရင္ တတ္ေျမာက္ဖို႔လြယ္ကူတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာကို သင္ပါလို႔ မေျပာခ်င္ ပါဘူး။ ဘာေတြကို သင္ယူေလ့လာႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ဦးစြာေျပာလိုပါတယ္။
အစဥ္အလာ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းဘာသာရပ္မ်ား
အစဥ္အလာလို႔ေျပာလိုက္တာ အေဖတို႔ အေမတို႔ေခတ္က ပ႐ိုဂရမ္းမင္းကိုေျပာတာ။ ခုေခတ္မွာ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ၾကားဖူးဖို႔ေတာင္ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ အားလံုးကို ၿခံဳငံုၿပီး ေလ့လာ သံုးသပ္ၾကည့္ရေအာင္။
1.Lisp and Scheme
တကယ့္သုေတသနလုပ္ငန္းႀကီးေတြ၊ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြက သုေတသနလုပ္ငန္းႀကီးေတြနဲ႔ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းကို သီအိုရီက်က် ေလ့လာဖို႔့အတြက္ အသံုးျပဳၾကတဲ့ ဘာသာရပ္ျဖစ္တယ္။ သူ႔အေျခခံကိုသိဖို႔ပဲ ဦးေႏွာက္ ေျခာက္ေလာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာေရးေလာက မွာကေတာ့ ဒီ language ကို ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ သင္ၾကားေနၾကတုန္းပဲ။ ဒီ language ေတြကို ေလ့လာခ်င္ရင္ေတာ့ (http://racket-lang.org/) မွာသြားၿပီးေလ့လာႏိုင္တယ္။
2. Java
အလြယ္လမ္းကို လိုက္ခ်င္သူေတြအတြက္ကေတာ့ မတိုက္တြန္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြကို သင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ Greenfoot (http://www.greenfoot.org/) နဲ႔ BlueJ (http://www.bluej.org/) ေတြကိုသင္ယူတတ္ေျမာက္လာရင္ Java အတြက္ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳႏိုင္တယ္။
3. C/C++
အခက္ဆံုးလို႔ေျပာရမယ္။ ကေလးေတြကို သင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ရွိတယ္။ စိတ္၀င္စားသြားရင္ ေတာ့ သင္ယူခ်င္စိတ္ရွိႏိုင္တယ္။ စဖို႔ပဲခက္တယ္။
4. C# .NET
ေလာက္အထိ တက္လွမ္းဖို႔မွန္းထားတယ္ဆိုရင္ ေရြးခ်ယ္သင့္တယ္။ သူလည္း C++ လိုပဲ resource ေတြ သိပ္မမ်ားေပမယ့္ မိုက္ခ႐ိုေဆာ့ဖ္ကေတာ့ Sharp Kids (http://msdn.microsoft.com/en-us/beginner/bb308756.aspx) ဆိုၿပီး အေျခခံကို လုပ္ေပးထားတာရွိတယ္။ .NET နဲ႔ဆိုရင္ web application ေတြကိုေရးဖို႔ လြယ္မယ္ထင္တယ္။ ပညာေရးအတြက္ဆိုရင္ ေလ့လာထား သင့္တဲ့ language လို႔ေျပာႏိုင္တယ္။
5. Visual Basic
တကယ္လြယ္တဲ့ language တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ သူမွာ ယခင္ BASIC ဆိုတဲ့ ယခင္ language အေဟာင္းရဲ႕ ရင္းျမစ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါေနတယ္။ .NET နဲ႔ C# အျပန္အလွန္ အေထာက္အကူျပဳသလိုပါပဲ။ မိုက္ခ႐ိုေဆာ့ဖ္ကေတာ့ Visual Basic ရဲ႕အေျခခံျဖစ္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ Very Bright Kids (http://msdn.microsoft.com/en-us/beginner/bb308758.aspx) ဆိုတာကို ထုတ္ေပးထားတယ္။
6. Smalltalk
Squeak ရဲ႕ မူကြဲလို႔ေတာင္ေျပာႏိုင္တယ္။ ပ႐ိုဂရမ္မင္းေလ့လာခ်င္တယ္လို႔ေျပာရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ညႊန္းသင့္တယ္။ လက္ရွိ အေကာင္းဆံုး tutorial အေနနဲ႔ http://rmod.lille.inria.fr/botsinc လိုင္းမွာ ရႏိုင္တယ္။ အဲဒီထဲက သင္ခန္းစာေတြဟာ Squeak: Learn Programming With Robots စာအုပ္ကို အေျခခံ ထားတယ္။
7. BASIC
တကယ့္ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းဘိုးေအ language ပါ။ ဘီလ္ဂိတ္စ္တို႔ လက္ေဆာ့ၿပီး စတင္ခဲ့တဲ့ ပ႐ိုဂရမ္းမင္း ဘာသာရပ္ေပါ့။ အဲဒီ language ကုိ အဖိုးတို႔ေခတ္ language လို႔ေျပာႏိုင္တယ္။ ခုထက္ထိ မိုက္ခ႐ိုေဆာ့ဖ္ က Small Basic for beginning developers (http://msdn.microsoft.com/en-us/beginner/ff384126.aspx) ဆိုၿပီး တင္ထားေပးေသးတယ္။
8. Ruby
ကေလးေတြကို ပ႐ိုဂရမ္းမင္းသင္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး resource ေတြ Ruby မွာရွိေနတယ္။ အျခား language ေတြထက္လည္း လြယ္တယ္လို႔ေျပာၾကတယ္။ Ruby for kids (http://ruby4kids.com/ruby4kids) နဲ႔ RailsBridge (http://teachingkids.railsbridge.org/) ေတြမွာ ေလ့လာသင့္တယ္။
9. Python
လူငယ္ developer ေတြျဖစ္ေစခ်င္ရင္ Python ကို အႀကံျပဳခ်င္တယ္။ တကယ့္ကို ေရပန္းအစားဆံုးနဲ႔ လူႀကိဳက္အမ်ားဆံုး language ျဖစ္လာတယ္။ ေလ့လာခ်င္သူေတြအတြက္ LiveWires (http://www.livewires.org.uk/python/home) ကိုညႊန္ခ်င္တယ္။
10. PHP
PHP ကိုေတာ့ စတင္ေလ့လာတဲ့ကေလးေတြအတြက္ မညြန္းခ်င္ေသးဘူး။ Website ေတြကို ဖန္တီးခ်င္စိတ္ ရွိလာရင္ေတာ့ စတင္ေလ့လာဖို႔အေကာင္းဆံုးပဲ။ ခက္ေပမယ့္ စတင္ေလ့လာကတည္းက စိတ္၀င္စားရင္ သူ႔မွာလည္း ရလဒ္ေကာင္းေတြရွိတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ PHP For Kids tutorial (http://www.phpforkids.com/) မွာ၀င္ၿပီးေလ့လာၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္။
11. HTML and JavaScript
ကေလးေတြအတြက္ အေျခခံက်က်နဲ႔ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းကို ေလ့က်င့္ေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလ့လာခိုင္းဖို႔ အသင့္ဆံုး language ပါ။ Website ေတြကို ဖန္တီးဖို႔ အေျခခံက်က်တဲ့ language ေတြပါပဲ။ Waterbear (http://waterbearlang.com/) မွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ ျပကြက္ေတြနဲ႔ ေလ့လာႏိုင္သလို ပိုၿပီးေတာ့ က်ယ္ျပန္႔စြာ သိခ်င္ရင္ HTMLIsEasy.com (http://www.htmliseasy.com/javascript/index.html) မွာ ၀င္ၿပီးေလ့လာႏိုင္တယ္။
အျခားေလ့လာသင့္တဲ့ language ေတြကေတာ့ ML, Prolog, Haskell နဲ႔ REBOL ဆိုတာေတြရွိေသးတယ္။ သိပ္ၿပီးေထြျပား ကုန္မွာ စုိးရိမ္လို႔ မေျပာေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ အျခား language ေတြေလာက္လည္း နာမည္ေတာ့ မႀကီးဘူး။ ခက္လည္း ခက္တာေၾကာင့္ လည္းပါတယ္။ Language တစ္ခုဆိုတာ တတ္ထားၿပီးရင္ ျပန္ၿပီး အသံုးခ်ႏိုင္တဲ့နယ္ပယ္ က်ယ္၀န္းမွ အဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္။
အျခားဆက္စပ္ ေလ့လာသင့္တဲ့၀န္းက်င္
အထက္မွာေဖာ္ျပခဲ့ တာေတြအျပင္ website ေတြမွာလည္း ေလ့လာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ေလ့လာစရာေတြက application ေတြနဲ႔ပဲ တြဲပါလာတတ္တာေတြ လည္းရွိေသးတယ္။
1. MSDN Development for Beginners, Kid Corner
http://msdn.microsoft.com/en-us/beginner/bb308754.aspx
မ္ိုက္ခ႐ိုေဆာ့ဖ္က ကေလးေတြကိုသင္ဖို႔ဆိုၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ တင္ထားေပးတယ္။ သူ႔မွာေပးထားတဲ့ tutorial ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာသင့္ပါတယ္။
2. Teach Kids To Program
http://www.teachkidstoprogram.com/
ဒီ site ကေတာ့ ဂိမ္းေဆာ့ရင္းနဲ႔ ကေလးေတြ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းကို စိတ္၀င္စားသြားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးသြား လိမ့္မယ္။
3. Alice
http://www.alice.org/
ကေလးေတြအတြက္ ေလ့လာဖို႔အသင့္ဆံုး ပ႐ိုဂရမ္းမင္း၀န္းက်င္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ Storytelling version (http://www.alice.org/kelleher/storytelling/index.html) ဆိုတာရွိတယ္။ အလယ္တန္း အဆင့္ေလာက္ပညာေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေပးဖို႔သင့္တယ္။ ဒီ version ဟာ အထက္တန္းနဲ႔ ေကာလိပ္အဆင့္ ေတြအတြက္ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳႏိုင္ပါတယ္။
4. Logo
Logo ကေတာ့ ေဟာင္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ language တစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ သူလည္း ဟိုစပ္စပ္ သည္စပ္စပ္ေတာ့ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနေသးတယ္။ Google မွာရွာရင္ tutorial ေတြအမ်ားႀကီးရႏိုင္ေသးတယ္။ Windows version (http://www.elica.net/site/index.html) နဲ႔ Mac version (http://www.terrapinlogo.com/) ဆိုၿပီး နွစ္မ်ဳိးေလ့လာႏိုင္တယ္။ LCSI Microworlds (http://www.microworlds.com/) မွာ စီးပြားျဖစ္ေအာင္ေလ့လာႏိုင္တဲ့့ အပိုင္းေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အဆင့္ျမင့္ေလ့လာခ်င္သူေတြ လက္မလႊတ္သင့္တဲ့ site ေတြေပါ့။
5. Phrogram
http://phrogram.com/
ယခင္ကေတာ့ KPL (http://kidsprogramminglanguage.com/) လို႔လူသိမ်ားတယ္။ သူလည္း ေလ့လာသင့္တဲ့ အ၀န္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ကေလးေတြကို .NET အဆင့္အထိေရာက္ေအာင္ဆြဲေခၚသြားႏိုင္တဲ့ language တစ္ခုလို႔ဆိုႏိုင္တယ္။
6. Scratch
http://scratch.mit.edu/
MIT Media Lab မွာရွိတဲ့ Lifelong Kindergarten Group ကေနၿပီးေတာ့ တီထြင္ထားတဲ့ language ျဖစ္ပါ တယ္။ သူ႔မွာ ဇာတ္လမ္းဆင္ထားတာေတြ၊ animation ေတြ၊ ဂိမ္းေတြအစံုထည့္ေပးထားတယ္။ သိစရာ ေလ့လာမွတ္သားစရာ information ေတြနဲ႔ tutorial ေတြအမ်ားႀကီးေလ့လာႏိုင္တယ္။
7. Colobot (Colonize With Bots)
http://www.ceebot.com/colobot/index-e.php
စိတ္၀င္စားစရာ ဂိတ္းတစ္ခုပါပဲ။ Wikipedia page (http://en.wikipedia.org/wiki/Colobot) မွာေတာ့ ပညာေရးဆိုင္ရာ ပညာေပးဂိမ္းလို႔ေဖာ္ျပထားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကစားသူက သူ႔စက္႐ုပ္ေတြကို ပ႐ိုဂရမ္းမင္း langauge သံုးမွ ခိုင္းလို႔ရပါတယ္။ အဲဒီဂိမ္းမွာသံုးတဲ့ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းေတြက C++ သို႔မဟုတ္ Java language ေတြနဲ႔တူတယ္။
8. Terrarium
http://terrarium2.codeplex.com/
သူလည္း ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္းေတြ ဂိမ္းေတြနဲ႔ဆင္ယင္ထားၿပီး .NET အတြက္ အမ်ားႀကီးအေထာက္အကူျပဳႏိုင္ တယ္။ သူကေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ရည္စူးလုပ္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ .NET လိုင္းကို သြားခ်င္ရင္ေတာ့ ေလ့လာသင့္တဲ့ site ေလးတစ္ခုျဖစ္တယ္။
9. Lego Mindstorms
http://mindstorms.lego.com/
စက္႐ုပ္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ရာမွာ ပ႐ိုဂရမ္းမင္း language နဲ႔ထိန္းခ်ဳပ္မွရတယ္။ ဒီလိုထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ source ေတြ၊ information ေတြအမ်ားႀကီးကို ဒီမွာေလ့လာနိုင္တယ္။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။
10. Stagecast Creator
http://www.stagecast.com/
လူငယ္ေတြ မၾကာမၾကာ၀င္ၿပီးေလ့လာသင့္တဲ့ site လို႔ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ ငယ္ရြယ္တဲ့ကေလးေတြအတြက္ ပိုၿပီး ညႊန္းခ်င္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ ဂိမ္းေတြကို ႀကိဳက္တဲ့ ၀န္းက်င္တစ္ခုနဲ႔တည္ေဆာက္ၿပီး ဖန္တီးႏိုင္လို႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ site ေလးတစ္ခုလို႔့ဆိုႏိုင္တယ္။
11. ToonTalk
http://www.toontalk.com/
“ပ႐ိုဂရမ္းမင္းဆိုတာ ကေလးကစားစရာ” ဆိုၿပီး စီစဥ္ထားတဲ့ site ျဖစ္တယ္။ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ animation ေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို ေမးခြန္းေလးေတြ ေျဖခိုင္းသြားတယ္။ ဘာသာမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေလ့လာနိုင္ေအာင္လည္း စီစဥ္ေပးထားေသးတယ္။
12. GameMaker
http://www.yoyogames.com/gamemaker/windows
ကေလးေတြအတြက္ ဦးတည္ထားတဲ့ site ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဂိမ္းကိုတည္ေဆာက္တဲ့ application ျဖစ္ပါ တယ္။ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းဆိုၿပီး code ေတြေရးဖို႔လည္း မလိုပါဘူး။ Code ကိုအေျခမခံတဲ့ ပ႐ိုဂရမ္မင္း language လို႔ဆိုႏိုင္တယ္။ ကေလးေတြဂိမ္းကို စိတ္၀င္စားရင္ အဆင့္ျမႇင့္ေလ့လာခိုင္းသင့္တဲ့ site အျဖစ္ေတာ့ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။
13. Inform
http://inform7.com/
Code ေတြကိုေလ့လာခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလြယ္ကူဆံုး ေလ့လာသင္ယူႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ Code ေတြကို သာမန္ language ကေန အဆင့္ဆင့္ ဇာတ္လမ္းေလးေရးသြားသလို ေလ့လာႏိုင္တဲ့ site ျဖစ္ပါတယ္။
14. Learn to Program
ဒါကေတာ့ စာအုပ္ပါ။ ေရးသူက Chris Pine ျဖစ္ၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ဖတ္ၿပီးေလ့လာခ်င္သူေတြအတြက္ အခြင့္အလမ္း ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ site ေတြအမ်ားႀကီးရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေလ့လာစရာေတြကေတာ့ လိုက္ေလေပးေလ လို႔ဆိုရမလားေတာင္ မသိဘူး။ ကေလးလိုစၿပီး ေလ့လာခ်င္တဲ့ လူႀကီးေတြအတြက္ပါ ပ႐ိုဂရမ္းမင္းဆိုတာ မခက္ပါဘူးလို႔ အားလံုးက ညႊန္းဆိုၾကပါလိမ့္မယ္။ စိတ္၀င္စားရင္ ကေလးလည္း ေလ့လာ၊ လူႀကီးလည္းလိုက္စား အက်ဳိးမ်ားႏိုင္ပါတယ္။
Ref By - http://www.maukkha.org

စကၤာပူ ႏွင့္ လူဦးေရ

by Myo Than on Wednesday, 6 February 2013 at 10:11 ·

၂၀၁၂ ဟာ စကၤာပူအတြက္ ထူးၿခားတဲ႔ ႏွစ္တႏွစ္ ၿဖစ္တယ္။ အရင္ ၁၉၄၇ နဲ႔ ၁၉၆၅ ႀကားမွာ စကၤာပူမွာ ကေလးေတြ ေသာက္ေသာက္လဲ ေမြးခဲ႔တယ္ ( baby boom )။ အဲဒီလူေတြ ( ၉ သိန္း ) က လက္ရွိ စကၤာပူႏုိင္ငံသား အားလုံး ရဲ႕ ေလးပုံတပုံေလာက္ ရွိတယ္။ အဲဒီအုပ္စုထဲက အသက္အႀကီးဆုံးေတြက အခု ၂၀၁၂ မွာ ၆၅ ႏွစ္ၿပည့္ၿပီး အနားယူႀကရေတာ့မယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာလည္း ကေလးေမြးႏႈန္း ( TFR) ကလည္း က်လာေနတယ္။ ၁၉၄၇ တုန္းက ၂.၁ ေလာက္ရွိရာကေန အခုဆို ၁.၂ ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူက က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေကာင္းလြန္းေတာ့ အသက္ႀကီးတဲ႔ လူေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေသဘူး၊ အခု ကမၻာ့အသက္အရွည္ဆုံး ႏုိင္ငံေတြထဲမွာ ပါေနၿပီ ( ဂ်ပန္ ၈၃၊ စကာၤပူ ၈၂ ) ႏွစ္။ အဲဒီ ၂ ခုေပါင္းလိုက္ရင္ ဘာေတြ ၿဖစ္လာမလဲဆိုေတာ့ ၂၀၂၅ ေလာက္မွာ ေသႏႈန္းက ေမြးႏႈန္း ထက္မ်ားလာၿပီး စုစုေပါင္း လူဦးေရ ေလ်ာ့က်လာမယ္။ အခု ၂၀၁၁ ႏိုင္ငံသား ဦးေရ ၃.၂ သန္းကေန ၂၀၆၀ မွာ လူ ၂.၅ သန္းေလာက္အထိ က်သြားႏုိင္တယ္။ ၂၀၂၀ ေလာက္က စၿပီး အလုပ္လုပ္ႏုိင္တဲ႔ လူဦးေရ စ က်မယ္ (  ၂၀၁၁ မွာ တေယာက္ ပင္စင္ယူရင္ ၂ ေယာက္ အလုပ္ စ လုပ္မယ္၊ ၂၀၃၀ ေရာက္ရင္ တေယာက္ ပင္စင္ယူရင္ ၀.၇ ပဲ အလုပ္ စဝင္ ႏုိင္ေတာ့မယ္ )။

 အခု ၂၀၁၁ မွာ လူအားလုံးပ်မ္းမွ် အသက္ ၃၉ ႏွစ္ကေန ၂၀၃၀ မွာ ပ်မ္းမွ် အသက္ ၄၇ ေလာက္ၿဖစ္သြားမယ္ ။ အခု ၂၀၁၂ မွာ ၆၅ ႏွစ္အထက္ (မွီခုိ ) တေယာက္ရွိရင္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္တဲ႔ လူ ( အသက္၂၀ ကေန ၆၄ ႏွစ္ အတြင္း)  ၅.၉ ေယာက္ ရွိေနရာကေန ၂၀၃၀ မွာ ၂.၁ ေယာက္ပဲ ရွိေတာ့မယ္။ ( အနည္းဆုံး ၄ ေလာက္ ရွိသင့္တယ္ ) ။ ဒီေတာ့ အလုပ္လုပ္တဲ႔လူထက္ ထိုင္စားေနရတဲ႔ ၊ မွီခုိေနတဲ႔ လူႀကီးေတြက ပိုမ်ားလာၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ႔ လူေတြ ဝန္ပိလာမယ္၊ အခြန္ေတြ ပိုေဆာင္ရမယ္၊ ကုမၸဏီေတြ အလုပ္သမား ရွာရခက္လာမယ္၊ စုစုေပါင္း အလုပ္လုပ္တဲ႔ လူဦးေရ က်သြားေတာ့ စီးပြားေရးက်မယ္၊ စီးပြားက်ရင္ လခ ေကာင္းတဲ႔ အလုပ္ေတြ နည္းလာမယ္၊ ဒါဆို ပညာတတ္ေတြ မေနခ်င္ေတာ့ပဲ ႏုိင္ငံၿခားေတြ ေၿပာင္းကုန္က်မယ္၊ ႀကာေလဆိုးေလ ၿဖစ္လာမယ္။ ဒါေတြ မၿဖစ္လာေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔က စလုံးေတြ ကေလးမ်ားမ်ားေမြးေအာင္ အားေပးရမယ္၊ ႏုိင္ငံၿခားသားေတြ သြင္းၿပီး လူအင္အား ၿဖည့္ရမယ္။

အခုဆို လူအိုေတြမ်ားလာေတာ့ သူတို႔ကို ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ သြားထားႀကတယ္။ (လူတိုင္း အလုပ္လုပ္ရေတာ့ ကေလးေလးေတြ ၊ လူအိုေတြ အကုန္ ေက်ာင္းပို႔ ပဲ )။ ေပးရတဲ႔လူက စရိတ္ႀကီးေပမဲ႔ ရိပ္သာက စီးပြားသိပ္မၿဖစ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ရိပ္သာမွာ Nursing Aid အလုပ္လုပ္တဲ႔ ႏုိင္ငံၿခားသား အလုပ္သမား ေတြ ပင္ပန္းတယ္။ အိပ္ရာထဲလဲေနတဲ႔ လူ ၁၀၀ ေလာက္ကို တနာရီခြဲ ၊ ႏွစ္နာရီ အတြင္း ေရခ်ိဳး ေပးရတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး၊ ႀကာေတာ့ ၿဖစ္ကတတ္ဆန္းလုပ္တာ၊ ရုိင္းတာေတြ၊ အလုပ္မၿမဲတာေတြ ၿဖစ္လာတယ္။ ပို္က္ဆံ မတတ္ႏုိင္တဲ႔လူေတြက ေစ်းသက္သာ တဲ႔ မေလး က လူအုိရုံေတြ ပုိ႔တယ္၊ မေလးက regulation မေကာင္းေတာ့ ကာယကံရွင္ မရွိရင္ ပစ္ထားတယ္၊ အီးပါခ်င္တယ္ ေၿပာရင္ ဆူတယ္၊ ရုိက္တယ္ လို႔ ေလၿဖတ္ထားတဲ႔ ကုလားအဖိုးႀကီး တေယာက္ က ငိုၿပီး ၿပန္တိုင္တယ္။ မၿဖစ္ပါဘူးဆိုၿပီး စလုံးက ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ ရွိတဲ႔ ( ေကာင္စီရုံးလို ) community center ေတြမွာ လူအိုရုံ ဖြင့္မယ္၊ အလုပ္သမားေတာ့ ငွားထားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ သားသမီးေတြ ရုံးၿပန္အားရင္ ဝင္ႀကည့္ႀက လုိ႔ စီစဥ္တယ္။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ လူေတြက ကိုယ့္အိမ္နား အဲဒါ လာေဆာက္တာကို ကန္႔ကြက္ႀကတယ္။ ရပ္ကြက္မသန္႕ဘူး ဆိုၿပီး အိမ္ေစ်းေတြ က်မွာစိုးလို႔တဲ႔၊ အဲဒါကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က “ေကာင္းတာ လုပ္တာေတာ့ အားေပးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့အိမ္နားေတာ့ လာမလုပ္နဲ႔ “  Not in My Backyard ( NIMBY ) ေရာဂါလို႔ နံမည္ ေပးထားတယ္။ အိမ္မွာငွားတဲ႔ အိမ္ေဖၚေတြက်ေတာ့လည္း လူမႈေရး ၿပသနာေလးေတြ ရွိတတ္္တယ္။ တခါတေလ အဖိုးႀကီးက အိမ္ေဖၚမေလး ကို ေသးေပါက္ခ်င္လို႔ ဆိုၿပီး ဂ်ိဳး ခဏခဏ ကိုင္ခိုင္းတာလည္း ရွိတတ္တယ္။ အခု အဖိုးႀကီးေတြကို ၿပဳစုဖို႔ ေယာက်ၤားေလး အိမ္ေဖၚ စ ထားမယ္။ ပထမ ဆုံး အေနနဲ႔ ေရႊ ေယာကၤ်ားေလး အိမ္ေဖၚ ၃၀ လာမယ္ ေၿပာတယ္။

ကေလး ေမြးႏႈန္းၿမွင့္ဖို႔ လုပ္ေနတာေတာ့ ႀကာေပါ့။ ပထမ ေတာ့ ပညာတတ္တဲ႔ လူကိုေရြးယူႀကပါ၊ ဒါမွ ေနာက္ မ်ိဳးဆက္ေတြ ၿမင့္လာမယ္ ေၿပာတယ္။ အခု ဘာမွ မယူႀကေတာ့ ပညာမတတ္လဲ ယူႀကပါဟ ၿပန္လုပ္ေနတယ္။ စလုံးေတြက အလုပ္မအားဘူး၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးလုိ႔ ဘာညာ ဆိုၿပီး သိပ္အိမ္ေထာင္ မၿပဳႀကဘူး။ ၿပဳရင္လည္း ေနာက္က်မွ ၿပဳတယ္။ ၂၀၁၁ မွာ အသက္ ၃၀ မွ ၃၄ ေတြထဲမွာ လူပ်ိဳက ၄၀% ၊ အပ်ိဳက ၃၀% ရွိတယ္။ ၿပဳတဲ႔လူေတြက်ေတာ့ ေယာကၤ်ားေလး က အသက္ ၃၀ ၊ မိန္းကေလး က ၂၈ ေလာက္ ၿဖစ္ေနႀကၿပီ။ အသက္ႀကီးမွ ယူေတာ့ ကေလး မ်ားမ်ား မယူၿဖစ္ဘူး၊ ၂၀၁၁ မွာ ကေလးမယူတာနဲ႕႔ ကေလးတေယာက္တည္း ယူတဲ႔ သူ ေပါင္းရင္ ၂၆ % ရွိတယ္။ အိမ္ေထာင္ ၿပဳၿပန္ေတာ့လည္း မႏွစ္က အိမ္ေထာင္သစ္ စုစုေပါင္း ရဲ႕ ၄၀ % က ႏုိင္ငံၿခားသားေတြ နဲ႔ ၿပဳတာ ၿဖစ္ေနေတာ့ ဘာေၿပာရမွန္း မသိဘူး၊ ႏိုင္ငံၿခားမွာ ပညာသင္ဖို႔၊ စီးပြားေရး သြားလုပ္ဖို႔ ေၿပာမိတဲ႔ ကိုယ့္ အၿပစ္လို ၿဖစ္ေနတယ္၊ ႏုိင္ငံၿခားသား နဲ႔ အိမ္ေထာင္ၿပဳတာကို တားလည္း မတားဘူး၊ အားလည္း မေပးဘူး လို႔ ခပ္တည္တည္ နဲ႔ ေႀကၿငာထားရတယ္။ စလုံးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ၿပဳတဲ႔ ႏုိင္ငံၿခားသားကို အသက္ငယ္ ၊ ပညာတတ္ ၿဖစ္ေစခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လို သြားထိန္းမလဲ။

ကေလးေမြးရင္ baby bonus ေထာက္ပ႔ံေႀကး ေပးေနေပမယ့္ သိပ္တက္မလာဘူး။ ကေလးေမြးရင္ အေမ ကို မီးဖြားခြင့္ေတြ တုိးတိုးေပးတာ ၆ လ အထိ ေရာက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ အလုပ္ရွင္က အဲလုိ ခြင့္အႀကာႀကီးယူရင္ တၿခားအေႀကာင္းၿပ ၿပီး ၿဖဳတ္ပစ္တတ္တယ္။ အခုေတာ့ လူေတြကို ဘာလိုခ်င္လဲ လိုက္ေမးၿပီး ဘက္စုံ ေထာက္ပ႔႔ံအားေပးမယ္။ ကေလးမရလို႔ ဆရာဝန္ၿပခ်င္လည္း ေပးမယ္၊ ေမြးရင္ ေမြးခ ေပးမယ္၊ baby bonus ေပးမယ္၊ အေဖ ေရာ အေမ ေရာ ကို ခြင့္ေပးမယ္၊ ကေလး ေရာဂါပါလာရင္၊ ၿဖစ္ရင္ ေဆးအာမခံ ေပးမယ္၊ မူလတန္း တက္လည္း ေပးမယ္၊ အစိုးရေဆာက္တဲ႔ အိမ္တန္းလ်ားမွာ အိမ္ဝယ္ဖို႔ တန္းစီရင္ ဦးစားေပးမယ္။ ကိုယ္ရမည့္အိမ္ ေဆာက္ေနတုန္း ေလ်ာ့ေစ်းနဲ႔ အိမ္ငွားေပးထားမယ္။ ကေလးေမြးစားလည္း ခြင့္ေပးမယ္။ ဘယ္ကိစၥမွာ ဘယ္ေလာက္ စိုက္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေႀကၿငာထားတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ယူရင္ စုစုေပါင္း အခြင့္အေရး ေဒၚလာ ၁ သိန္း ၆ ေသာင္းခြဲ ( ၿမန္မာေငြ သိန္း ၁၁၆၀) ေလာက္ ေပးမယ္။ ဒါေတာင္ ကာတြန္းဆရာ က အလုပ္သမား အေဖ ကလည္း ခြင့္ရလို႔ ေပ်ာ္၊ ခြင့္ယူထားတဲ႔ ရက္ေတြ အတြက္ လုပ္ခ ကို အစုိးရ က စိုက္ေပးလို႔ အလုပ္ရွင္ကလည္း ေပ်ာ္၊ ဒါေပမယ့္ သူခြင့္ယူတုန္း သူ႔အလုပ္ေတြ  ယူၿပီး လုပ္ေပးေနရတဲ႔ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ ကေတာ့ ညစ္ေနမွာပဲ ဆိုၿပီး ေရးေသးတယ္။

ဒါေတြကို ေထမိေအာင္ ႏုိင္ငံၿခားသား အလုပ္သမား သြင္းရမယ္၊ အသက္လည္း ငယ္၊ ပညာလည္း တတ္ၿပီး စလုံးမွာ အေၿခခ်ခ်င္တဲ႔ လူေတြကို ယာယီ ႏုိင္ငံသား ( PR )၊ ေနာက္ ႏုိင္ငံသား ( Citizenship ) ေပးရမယ္။ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေပးရမလဲ ဆိုတာကေတာ့ ေနာင္ၿဖစ္လာမည့္ ေမြးႏႈန္း၊ ေသႏႈန္း ေပၚ မူတည္ၿပီး တြက္သြားရမယ္ ဆိုတယ္။ ႏုိင္ငံၿခားသား စုစုေပါင္း ဘယ္ေလာက္သြင္းရမလဲ ဆိုတာကို ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ႔ တိုင္းၿပည္စီးပြားေရး တိုးတက္မႈ ႏႈန္း ရေအာင္ လူဘယ္ေလာက္လုိမလဲ နဲ႔ ၿပန္တြက္တယ္။

ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ ၃၀ ကေန အခု အထိ ေတာက္ေလ်ာက္ ႏွစ္စဥ္ အလုပ္သမားဦးေရ ၃.၃ % တိုးခဲ႔တယ္၊ GDP လည္း အမ်ားဆုံး ၁၄.၅ %အထိ တိုးခဲ႔ဘူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ေဘးႏုိင္ငံေတြက အရင္လို မမိုက္ႀကေတာ့ဘူး၊ လည္လာၿပီ၊ စကၤာပူကို အမွီလိုက္လာၿပီ၊ ဒီေတာ့ အရင္က စီးပြားတက္ႏႈန္းမ်ိဳး ၿပန္ရဖို႔ မေမွ်ာ္မွန္း ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အခုကေန 2020 အထိ GDP growth ကို ၃ မွ ၅ % ထားရင္ လုပ္သားဦးေရ ၁ ကေန ၂ % တိုးလာရမယ္။ ၂၀၂၀ ေနာက္ပိုင္း GDP growth ကို ၂ မွ ၃ % ထားရင္ လုပ္သားဦးေရ ၁ % တိုးလာရမယ္။

ေလာေလာဆယ္ အႀကမ္းၿဖင္း တႏွစ္ကို ႏုိင္ငံသားအသစ္ ၁ ေသာင္းခြဲ ကေန ၂ ေသာင္းခြဲ ရွိလာမွ ရမယ္၊ PR ကို တႏွစ္ ၃ ေသာင္း ေပးမယ္ ( ၂၀၀၈ က ၇၉၀၀၀ ေပးခဲ႔ ) ၊ PR စုစုေပါင္းကို ၅ သိန္းက ေန ၆ သိန္း မွာ အၿမဲ ထိန္းထားမယ္။

အခု ၂၀၁၂ ဇြန္လမွာ စလုံးက ၃.၂၉ သန္း၊ PR က ၀.၅၃ သန္း ဆိုေတာ့ ၂ခုေပါင္း ၃.၈၂ သန္း၊ ႏိုင္ငံၿခားသား ၁.၄၉ သန္းေပါင္းရင္ စုစုေပါင္း လူ ၅.၃၁ သန္း ရွိတယ္။ ၂၀၂၀ မွာ စလုံး ၃.၅ မွ ၃.၆ သန္း ၊  PR နဲ႔ပါဆို ၄ ကေန ၄.၁ သန္း၊ ႏိုင္ငံၿခားသား အပါ စုစုေပါင္း ၅.၈ မွ ၆ သန္း အထိ မွန္းထားတယ္။ ၂၀၃၀ မွာ စလုံး ၃.၆ မွ ၃.၈ သန္း၊ PR အပါ လူ ၄.၂ သန္း မွ ၄.၄ သန္း၊ ႏုိင္ငံၿခားသားေတြပါ ထည့္တြက္ရင္ လူဦးေရ ၆.၅ ကေန ၆.၉ သန္း ၿဖစ္ဖို႔ မွန္းထားတယ္ ။

ဒီ လခ နည္းနည္းပဲ ေပးရတဲ႔ ႏုိင္ငံၿခားသား အလုပ္သမားေတြ ရွိတာ ဘာေကာင္းလဲဆိုေတာ့ သူတို႔က ကေလးေတြ၊ လူအိုေတြကို ထိန္းေပးထားလို႔ စလုံးႏုိင္ငံသား မိန္းကေလးေတြ အလုပ္လုပ္ ႏုိင္တယ္။ အိမ္ေတြ လမ္းေတြ သူတို႔ ေဆာက္ေပးလို႔ စလုံးေတြက ေစ်းသက္သက္သာသာ နဲ႔ အဆင့္အတန္း ၿမင့္ၿမင့္ ေနႏုိင္လာတယ္။ ေစ်းေရာင္း ၊ အစားအေသာက္ေရာင္း တာတို႔ ဟုိတယ္ အလုပ္တို႔လို႔ အေသးအဖြဲ အလုပ္ေတြကို သူတို႔ကို ခိုင္းထားၿပီး စလုံးေတြက အဆင့္ၿမင့္အလုပ္ေတြကို လုပ္ႏုိင္တယ္။ လခ မ်ားမ်ားေပးရတဲ႔ အဆင့္ၿမင့္ ကြ်မ္းက်င္ ပညာရွင္ ႏုိင္ငံၿခားသားေတြက်ေတာ့ သူတို႔ေတြနဲ႔ တြဲလုပ္တဲ႔ စလုံးေတြ အတြက္ ပညာရႏုိင္တယ္။ သူတို႔ကုိ စီးပြားေရး ေကာင္းရင္ တိုးခန္႔ ၊ မေကာင္းတဲ႔ အခါက်ရင္ ၿပန္ၿဖဳတ္ ၿပီး စလုံးေတြကိုေတာ့ အလုပ္မၿဖဳတ္ပဲ ထားေတာ့ စလုံးေတြရဲ႔ ဘဝ ေတြ တည္ၿငိမ္တာေပါ့ ။ သူတို႔အတြက္ အစုိးရက ဘာမွ စိုက္ေပးစရာလည္းမလိုဘူး၊ ႏုိင္ငံအတြက္လည္း အခြန္ေငြတိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏုိင္ငံၿခားသား အလုပ္သမားေတြ သိပ္မ်ားမ်ား သြင္းခြင့္ၿပဳလိုက္ရင္ လုပ္ခ လစာေတြ က်လာမယ္၊ အလုပ္ရွင္ေတြကလဲ အလုပ္သမားေပါေပါရတာ့ အလုပ္သမားနည္းနည္းနဲ႔ အလုပ္ၿဖစ္တဲ႔ နည္းလမ္းေတြ ( productivity ) ကို  ႀကိဳးစားရွာေဖြႀကေတာ့ မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါအၿပင္ ယဥ္ေက်းမႈ မတူတဲ႔လူေတြ အခ်င္းခ်င္း အထင္လြဲ စကားမ်ားတာေတြ မ်ားလာႏုိင္တယ္။ စလုံး အစစ္ေတြ ကိုယ္ႏုိင္ငံထဲမွာ ကုိယ္ေနရင္း ဘဝ ေတြ မြန္းႀကပ္လာတယ္ လို႔ ခံစားရလာႏုိင္တယ္။ အဲဒါေတြကို ထည့္တြက္ရမယ္။

ေလာေလာဆယ္ ရွိတဲ႔လူကေလး နဲ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အလုပ္ၿဖစ္ေအာင္ လည္း ႀကိဳးစားရတယ္။ အသက္ ၆၅ ၿပည့္လို႔ ပင္စင္ယူၿပီးသား လူႀကီးေတြကို ဆက္ခန့္ထားလို႔ ရႏိုင္သေလာက္ ၿပန္ခန္႔ႀကဖို႔ (Retirement and Re-employment Act) ၊ ဥာဏ္ရည္မမွီ တဲ႔ ကေလးေတြကို ေစ်းႀကီးတဲ႔ special school ေတြက ၿပီးရင္ သူတို႔လုပ္ႏုိင္တဲ႔ လြယ္တဲ႔ အလုပ္ကေလးေတြ ခန္႔ဖို႔ လုပ္ေနတယ္။ အရူးေတြကိုေတာင္ လြယ္တဲ႔အလုပ္ခန္႔ဖို႔ အမတ္အသစ္ ေကာင္မေလး က အဆိုတင္ေသးတယ္။ လူပိုလို႔ အလုပ္ၿပဳတ္လာတဲ႔ စလုံးေတြကို လူလိုတဲ႔ ဘက္မွာ ၿပန္လုပ္ခ်င္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ႔ သင္တန္းေတြကို အစိုးရက အလကား တက္ခြင့္ေပးတယ္။ ဥပမာ ဘဏ္က ၿပဳတ္လာတဲ႔လူကို ေဆးရုံမွာ nurse ၿပန္လုပ္ဖို႔ သင္တန္းခ ကို အစုိးရကေပးတယ္။ အလုပ္ေတြကို လူနည္းႏုိင္သမွ် နည္းနည္းနဲ႔ ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ တီထြင္တာမ်ိဳးကို အတင္း တြန္းအားေပးတယ္ ( ဥပမာ ဘတ္စကား မွာ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ႔လူ မလုိေအာင္ card ေတြ သုံးတယ္၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ “ဝန္ထမ္းေတြမ်ား၊ အလုပ္ကပါး၊လစာနည္း“ ေတာ့ ဝန္ထမ္းကို မနက္ အလုပ္တမ်ိဳး၊ ညတမ်ိဳး ႏွစ္မ်ဳိးခိုင္းၿပီး လစာတိုးေပးတယ္၊ ရုံးပိတ္ရက္ စေနက်လို႔  အစားထိုး holiday တရက္ ေပးရင္ တႏုိင္ငံလုုံး ရုံးေတြ ပိတ္ေပးရမွာစိုးလို႔ ဝန္ထမ္းအားလုံးကို ခြင့္တရက္တိုးေပးလိုက္တယ္၊ သူႀကိဳက္တဲ႔ေန႔ ၿပန္ယူေပါ့ )။ ဒါေတြကို National Productivity and Continuing Education Coucil က ေန ဦးေဆာင္ လုပ္ေပးေနတယ္။ productivity ၿမင့္လာေအာင္ Spass, EP အလုပ္ေတြရဖို႔ အတြက္ လုိအပ္တဲ႔ ပညာ၊လစာ အဆင့္ေတြကိုလည္း တၿဖည္းၿဖည္း ၿမွင့္ေနတယ္။

စလုံးေတြ ဘဝ ၿမင့္မားလာဖို႔ သူတို႔ကို ပညာေကာင္းေကာင္း သင္ဖို႔၊ လစာေကာင္းေကာင္း နဲ႔႕ လူသက္သာ တဲ႔ အလုပ္မ်ိဳးေတြ ရဖို႔ကိုလည္း လုပ္ေပးေနတယ္။ အဆင့္ၿမင့္တဲ႔ Professional, Managgerial, Executive and Technical ( PMET ) အလုပ္ေတြလုပ္ေနတဲ႔ စလုံးေတြက အခု ၈ သိန္းခြဲ (အခု စလုံး အလုပ္သမား အားလုံး ရဲ႔ ၅၀% ) ရွိေနရာကေန ၂၀၃၀ မွာ ၁.၂၅ သန္း ( စလုံး အလုပ္သမား အားလုံးရဲ႔ သုံးပုံ ၂ ပုံ ) အထိ တိုးလာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္၊ ( ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ေနရာေတြကို စလုံးေတြက တရားမွ်မွ်တာတ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ရတာ ၿဖစ္ရမယ္၊ အဲဒီလို ၿဖစ္ေအာင္ Tripartite Alliance for Fair Employment Practices က လုပ္လိမ့္မယ္ )။ အဲဒီအတြက္ လုိအပ္တဲ႔ အဆင့္ၿမင့္ ပညာေရး ရလာေအာင္ ႏုိင္ငံတကာ က နံမည္ေက်ာ္ ေက်ာင္းေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနတယ္။ သူတို႔ေတြ အလုပ္လုပ္ ေနရင္းနဲ႔လည္း ကိုယ္႔ပညာကို upgrade လုပ္ခ်င္ရင္ လြယ္ေအာင္ တသက္တာ သင္ယူမႈ ( lifelong learning ) ကိုလည္း စီစဥ္ေပးေနတယ္။

ေလာေလာဆယ္ ႏုိင္ငံၿခားမွာ ေနေနတဲ႔ စလုံးက ၂ သိန္းေလာက္ ရွိတယ္။ ၂၀၁၁ မွာ ႏုိင္ငံၿခားမွာ ေမြးတဲ႔ စလုံးကေလး ႏွစ္ေထာင္ ရွိတယ္။ သူတို႕႔ကို စလုံးစိတ္ေပ်ာက္ မသြားေအာင္ လုိက္စည္းရုံးမယ္။ စလုံး TV ေတြကို ေန႔တုိင္းႀကည့္ႏုိင္ေအာင္ အင္တာနက္ က လႊင့္ေပးမယ္။

ႏုိင္ငံသား အသစ္ နဲ႔ အေဟာင္းေတြကို ေပါင္းစည္းေပးႏုိင္ဖို႔ ကိုေတာ့ National Integration Council (NIC) ကို ဖြဲ႔ၿပီး လုပ္ခိုင္းမယ္။ ေကာင္းေကာင္းေၿပာဆိုဆက္သြယ္ လာႏုိင္ေအာင္ အသစ္ေတြကို အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေတြေပးမယ္။

ၿပည္တြင္းမွာ လူဦးေရတိုးလာလို႔ အကုန္ ႀကပ္ညပ္ၿပီး ၿပသနာေတြ မတက္ရေအာင္လည္း စီမံထားမွ ရမယ္။ အခု ရထားလမ္း အရွည္ ၁၀၀ ကီလုိမီတာ ကို ၂၀၂၁ ေရာက္ရင္ ၂၈၀ ကီလိုမီတာ ၿဖစ္ေအာင္ တိုးခ်ဲ႔မယ္။ ရထား စီးေရ ကားစီးေရ တိုးမယ္၊ ကားလိုင္းေတြ တုိးမယ္။ ရထားနဲ႔ ကားဆုံတဲ႔ Integrated Transport Hub ေတြ တိုးမယ္။ ကားမႀကပ္ေအာင္ တရုံးနဲ႔ တရုံး ရုံးခ်ိန္ေတြ မတူေအာင္ လႊဲခိုင္းမယ္၊ off-Peak hour စီးဖို႔ မက္လုံးေတြ ဖန္တီးေပးမယ္။ အမိုးပါတဲ႔ စႀကၤန္ေတြ၊ ေၿမေအာက္လမ္းေတြ တိုးမယ္။ အိမ္တန္းလ်ား ( HDB ) ေတြ၊ ေဆးရုံေတြ တိုးေဆာက္မယ္။ လူအိုရုံေတြ တုိးမယ္။ အသက္ႀကီးေတြလူေတြအတြက္ ေနရာတိုင္းကို wheel-chair နဲ႔ သြားႏုိင္ေအာင္ လမ္းေတြအားလုံး barrier-free ၿဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္၊ wheel-chair တက္လို႔ရတဲ႔ bus ေတြ တုိးမယ္။ အလုပ္အေဝးႀကီး မသြားရေအာင္ စက္မႈဇုန္ နဲ႔ အိမ္ယာေတြ နီးေအာင္ ထားမယ္။ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းဖို႔ ပန္ုးၿခံေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြလည္း လာဦးမယ္။ အကုန္စီစဥ္ထားတယ္၊ အပိုအလုိေတြလည္း ထည့္တြက္ထားတယ္၊ ဘာမွ မပူႀကနဲ႔လို႔ အစိုးရ ကေၿပာပါတယ္ ( A Hight Quality Living Enviroment for All Singaporeans by Ministry of National Development )။

သူအဲဒါေၿပာလိုက္ကတည္းက တေယာက္မွ “ႀကိဳဆိုပါသည္၊ ေထာက္ခံပါသည္“ မလုပ္ပဲ ဝိုင္းဆဲလိုက္ႀကတာ ဆူေနတာပဲ၊ အရင္က မေၿပာရဲလို႔ ၿငိမ္ေနရာကေန တေယာက္တေပါက္ ထင္ရာၿမင္ရာ ေၿပာကုန္ႀကပါတယ္။ လူဦးေရ တုိးမယ္ဆုိေတာ့ ၂၀၃၀ က်ရင္ ရထားေတြ ကားေတြ တြယ္စီးရေတာ့မွာပဲ ဆုိၿပီး photoshop နဲ႔ လုပ္တဲ႔လူက လုပ္တယ္။ SME လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အသင္းက မင္းတို႔ေတြ အလုပ္သမား ရွားေအာင္ လုပ္တာ လြန္လာၿပီ၊ အကုန္စီးပြားက်ကုန္မယ္၊ အခု ငလ်င္လာၿပီ၊ ေနာက္ ဆူနာမီ လိုက္လာလိမ့္မယ္ ႀကည့္ေန ဆုိၿပီး က်ိန္ဆဲတယ္၊ PMET တခုတည္းနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ ရမလားကြ၊ ေအာက္ေၿခအလုပ္ေတြမွာ စလုံးေတြ မရွိေတာ့ရင္ ဘာၿဖစ္ကုန္မယ္၊ ဘာညာ ေၿပာႀကတယ္။ ဥေရာပ တုိ႔ဘာတို႔က ကုန္သည္ႀကီးမ်ား အသင္းေတြကလည္း “အရင္ ပြင့္ေသးတယ္၊ အခုလို ပိတ္လိုက္ရင္ စကၤာပူ ႏုိင္ငံ နံမည္ပ်က္မယ္၊ စီးပြားက်မယ္“  ဆုိၿပီး စာပို႔တယ္။ အစိုးရဆီ ပို႔တဲ႔ အိပ္ဖြင့္ေပးစာေတြ ပလူပ်ံေနတာပဲ ၊ သတင္းစာေတြ မွာလည္း ၿငင္း၊ TV မွာလည္း ၿငင္း၊ ပါလီမန္ ထဲမွာလည္း ၿငင္း ဆုိေတာ့ ၿငင္းတာ ဝါသနာပါတဲ႔လူေတြ အလုပ္ေတြရႈပ္ၿပီး သေဘာေတြက်ေနႀကတာပဲ၊ ဆရာႀကီး ဝင္လုပ္ရတာ အားသန္တဲ႔လူေတြကလည္း မင္းတို႔က ရုပ္ပိုင္းပဲ ႀကည့္တာကိုး၊ မတူတဲ႔ လူေတြ စုေနခိုင္းရင္ စိတ္ဒုကၡေရာက္တယ္၊ ဘယ္လိုၿဖစ္တယ္ ဘာညာ ဝင္ေၿပာတာေပါ့။

ဘာပဲ ေၿပာေၿပာ တကမၻာလုံးမွာ အရမ္းေတာ္တဲ႔ အစိုးရေတြေတာင္ အဆဲခံေနရတာ ပဲ၊ ငါတို႔ အဆဲခံရတာ နည္းပါေသးတယ္၊ ေနာက္ေဖးလမ္းႀကား ေမွာင္ထဲကေန ဆဲသြားတဲ႔ ေကာင္ကိုလည္္း လိုက္ရွာမေနတာ့ပါဘူး ဆိုၿပီး ေယာင္ကန္းကန္း ၿမန္မာအစိုးရ အသစ္ေလး ေၿဖႏုိင္ေစခ်င္ပါတယ္။
 
Ref: စလုံး ၿပည္တြင္း သတင္းမ်ား ၊ A sustainable Population for a Dynamic Singapore ( Population White Paper )

Update : မေန႔က ပါလီမန္မွာ အတိုက္အခံ Worker Party က အစိုးရ လူဦးေရ စာတမ္း နဲ႔ အၿပိဳင္စာတမ္း တခု တင္တယ္။ ၂၀၂၀ အထိ ႏုိင္ငံၿခားသား ထပ္မဝင္ခိုင္းေတာ့ဘူး၊ စလုံး အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီး နဲ႔ အိမ္ေထာင္ရွင္ မိန္းမေတြကို အလုပ္ထြက္လုပ္ခိုင္းမယ္၊ ကုမၸဏီေတြကို productivity အၿမန္ၿမွင့္ခိုင္းမယ္ ဆုိတယ္။ PAP အမတ္ေတြက ဝိုင္းဖဲ႔တယ္၊ SME လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အသင္းက အဲဒီစာတမ္းကို ပယ္ခ်တယ္လို႔ ခ်က္ခ်င္း ေႀကၿငာတယ္။ ၂၀၃၀ လူဦးေရတိုးတာနဲ႔ ႏုိင္ေအာင္ bus ကား စီးေရ တိုးေပးရမယ့္ SBS က Driver ခန္႔ဖို႔ ႏုိင္ငံၿခားသား အလုပ္သမား ခ်ေပးမွ တိုးႏုိင္မွာေပါ့၊ အဲဒီ အလုပ္ကို ၿပည္မႀကီး က တရုပ္ေတြပဲ လာလုပ္ေနတာ၊ စလုံးေတြက လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ အခုေတာင္ လူ ၃၀ လုိေနတယ္ ေၿပာတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ GDP ခ်ည္းပဲ ႀကည့္မေနပါနဲ႔၊ လူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔လည္း ႀကည့္ပါဦး လို႔ သတင္းစာတိုက္ကို လွမ္းေရးတယ္။

Myo Than

 https://www.facebook.com/notes/myo-than/%E1%80%85%E1%80%80%E1%81%A4%E1%80%AC%E1%80%95%E1%80%B0-%E1%82%8F%E1%80%BD%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7-%E1%80%9C%E1%80%B0%E1%80%A5%E1%80%AE%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%9B/534318863255985

ကိုယ္ေပၚမွာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ေတြျဖာထြက္ေနသူ (သို႔မဟုတ္) Nikola Tesla

ကိုယ္ေပၚမွာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ေတြျဖာထြက္ေနသူ (သို႔မဟုတ္) Nikola Tesla

by Heinn FiveStrings on Monday, 21 January 2013 at 17:42 ·

 
                                                                          ♣♣♣

    နယူးေယာက္ျမိဳ႕၏လမ္းမတစ္ခုေပၚတြင္ ျပင္းထန္စြာက်ေနေသာမိုးသီးမုိးေပါက္မ်ားကိုအံတု၍ လူတစ္ေယာက္ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာေနသည္။ ျဖတ္သန္းလူးလားေနေသာသူမ်ားကလည္း သူ႔ကိုစိတ္၀င္တစားလည္ျပန္ၾကည္႔သြားၾကစျမဲ။ ဟုတ္ပါသည္။ ရႊဲနစ္ေအးစက္ေနေသာခႏၶာကိုယ္၊
ျဖဴေဖ်ာ့တုန္ရီေနေသာႏႈတ္ခမ္းတို႔ျဖင့္ ထိုလူသည္ လက္ထဲမွ တစ္စံုတစ္ခုကို မိုးကာအက်ၤီျဖင့္ ေသခ်ာစြာပတ္ထား၏။ သူကိုယ္တိုင္ကားမ၀တ္။ နံေဘးမွျဖတ္သြားေသာ ရထားလုံုးတစ္စီးကို လွမ္းတားမည္ဟု ၾကံရြယ္ျပီးမွ သူ႔တြင္ အေမရိကန္ေငြ ၄ဆင့္သာပါသည္ကို သတိရသျဖင့္ စိတ္ကိုျပန္ေလွ်ာ့လိုက္၏။ အတန္ၾကာဆက္ေလွ်ာက္ျပီးေသာ္ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ ရပ္လိုက္သည္။ မိုးစက္တို႔ေၾကာင့္ မ်က္လံုးကိုလက္၀ါးျဖင့္ကာ၍ ေသခ်ာေအာင္ၾကည္႔လိုက္၏။
    "လွ်ပ္စစ္၏ဘုရားသခင္အက္ဒီဆင္"
ထိုကုမၸဏီၾကီး၏ ရံုးခန္းထဲတြင္မူ ပိုင္ရွင္အက္ဒီဆင္ႏွင့္ မိုးေရမ်ားစိုရႊဲေနေသာ ၂၈နွစ္အရြယ္လူရြယ္တစ္ဦး။ ထိုလူရြယ္က သူကိုယ္တိုင္ပင္ မိုးကာမ၀တ္ဘဲ မိုးကာျဖင့္ဂရုတစိုက္ပတ္ယူခဲ့ရေသာ အထုပ္ကိုျဖည္၏။ သံေသတၱာတစ္လံုး။ ဖြင့္လိုက္ေသာ္ ဆားကစ္ျပားမ်ား၊ တစ္စစီျဖဳတ္ထားေသာဒိုင္နမို၊ resistor မ်ား၊ capacitor မ်ား၊ ေလစုပ္ထားေသာဖန္သီးမ်ား၊ ကဗ်ာစာအုပ္အခ်ိဳ႕ နွင့္ လွ်ပ္စစ္သမားတိုင္းကိုင္ေဆာင္ေလ့ရွိေသာပစၥည္းကိရိယာမ်ား။ ထိုအရာတို႔ၾကားမွ စာတစ္ေစာင္ကိုဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ေနာင္အခါကမာၻေက်ာ္စာတစ္ေစာင္ျဖစ္လာမည္႔ ထိုစာကို သူယခင္က အလုပ္လုပ္ခဲ့ေသာ ဘူတာပတ္စ္(Budapest)ျမိဳ႕မွတယ္လီဖုန္းကုမၸဏီပိုင္ရွင္ Charles Batchelor ကေရးသားေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ အက္ဒီဆင္နွင့္ေတြ႔လွ်င္ေပးရမည္႔ ေထာက္ခံစာလည္းျဖစ္သည္။ ထိုစာမွာ နွစ္ေၾကာင္းသာပါရွိေသာ္လည္း အလြန္ျပည္႔စံု၏။
    "ကၽြန္ုပ္သည္ ဥာဏ္ပညာၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွသူနွစ္ဦးကိုသာ ဘ၀တြင္ေတြ႔ဖူးသည္။ တစ္ဦးမွာ သင္(အက္ဒီဆင္)၊ ေနာက္တစ္ဦးမွာ ယခုသင့္ေရွ႕တြင္ရပ္ေနေသာလူရြယ္"။
အက္ဒီဆင္မွာ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနေသာလူရြယ္ကို အံ့ၾသစြာေမာ့ၾကည္႔လိုက္ေလသည္။ အခ်ိန္ကား ၁၈၈၄ခုနွစ္၏ မိုးရာသီတစ္ခု။



                                                                          ♣♣♣

    လူသားတို႔ လွ်ပ္စစ္ကိုဖန္တီးထိန္းခ်ဳပ္နိုင္သည္႔သမိုင္းတြင္ မပါမျဖစ္ျဖစ္ေသာ နီကိုလာတက္စ္လာ(Nikola Tesla)ကို ၁၈၅၆ခုနွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၉ရက္ေန႔ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ Similijan ရြာ၊ Likaျပည္နယ္၊ Croatia နိုင္ငံတြင္ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက သိပၸံနွင့္စက္မႈပညာကို အထူးစိတ္၀င္စားခဲ့ျပီး အသက္၁၂နွစ္အရြယ္ခန္႔တြင္ သူ၏မိခင္အတြက္ ဂ်ဳံၾကိတ္စက္တစ္မ်ိဳးကို ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ အရြယ္ေရာက္ေသာ္ ေအာ့စတီးယားတကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရရွိခဲ့ျပီး လွ်ပ္စစ္ဆိုင္ရာသိပၸံပညာကိုေလ့လာခ့ဲသည္။ ၁၈၈၂ခုနွစ္တြင္ ျပင္သစ္နိုင္ငံရွိ လွ်ပ္စစ္နွင့္ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ားကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ သူ၏ အထူးျပဳဘာသာရပ္မွာ Alternating Current (AC current) ေခၚ ျပန္လွန္လွ်ပ္စီးအေၾကာင္းျဖစ္သည္။ AC current ဟူသည္ ယေန႔ကမာၻတြင္အသံုးျပဳေနေသာ
လွ်ပ္စစ္သဘာ၀နွစ္မ်ိဳးအနက္မွ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ အီလက္ထရြန္မ်ားပံုေသမရွိဘဲ အဖို၊အမတစ္လွည္႔စီျဖစ္ေပၚေနသည္။ သက္ရွိသတၱ၀ါမ်ားနွင့္ထိေတြ႔မိလွ်င္ သတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္တြင္းရွိနာဗ့္ေၾကာမ်ားအားလံုးသည္ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ားသဖြယ္အလုပ္လုပ္ျပီး အသက္ဆံုးရႈံးေစ၏။ ယေန႔ေခတ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုမ်ားမွ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေသာလွ်ပ္စစ္ျဖစ္သည္။ AC လွ်ပ္စစ္၏ဗို႔အားကိုလိုသလိုျမွင့္တင္နိုင္ျပီး အလြန္ေ၀းကြာေသာအရပ္မ်ားထိတိုင္ ေပးေ၀ပို႔လႊတ္နိုင္သည္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား Direct Current(DC current)ေခၚ တိုက္ရိုက္လွ်ပ္စီးျဖစ္သည္။ အဖို၊အမပံုေသတည္ရွိေနျပီး လူကို အႏၱရာယ္မျပဳနိုင္၊ ယေန႔ေခတ္၏ ဓာတ္ခဲ၊ဘက္ထရီ တို႔သည္ DCလွ်ပ္စစ္ထုတ္ေပးေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ေ၀းကြာလြန္းေသာေနရာမ်ားသို႔ဓာတ္အားပို႔လႊတ္၍မရ။ သြယ္တန္းထားေသာၾကိဳးမ်ား၏ခုခံမႈေၾကာင့္
ဗို႔အားမ်ားေဘးထြက္ေလ်ာ့ပါးတတ္သည္။ ယခုမူ DC ဒိုင္နမိုမ်ားထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ေနေသာသူေ႒းၾကီးအက္ဒီဆင္သည္ ACလွ်ပ္စစ္အေပၚအလြန္အမင္းရူးသြပ္ယံုၾကည္ေသာ တက္စ္လာကို အငယ္တန္းအင္ဂ်င္နီယာရာထူး ခန္႔အပ္လိုက္ေလသည္။ ျပည္႔စံုခိုင္မာေသာ ေထာက္ခံစာေၾကာင့္လည္းျဖစ္နိုင္သည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ... နက္ရိႈင္းက်ယ္ေျပာလွတဲ့အတၱလႏၱိတ္သမုဒၵရာၾကီးကိုျဖတ္သန္းခရီးဆန္႔လာရေသာ၊
သေဘၤာေပၚတြင္ ခရီးေဆာင္အိတ္နွင့္ေငြေၾကးမ်ားအခိုးခံလိုက္ရေသာ၊ ကဗ်ာစာအုပ္အနည္းငယ္၊ ေငြ၄ဆင့္နွင့္ သံေသတၱာတစ္လံုးသာပါေသာ တက္စ္လာသည္ နယူးေယာက္ျမိဳ႕ၾကီးရွိ အက္ဒီဆင္၏ကုမၸဏီတြင္ တစ္ပတ္လုပ္ခ၁၀ေဒၚလာျဖင့္ သူမက္ခဲ့ရေသာအိပ္မက္တို႔ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ၾကိဳးစားေလေတာ့သည္။

    အမွန္မွာအက္ဒီဆင္၏ DC ဒိုင္နမိုမ်ားသည္ ပံုပန္းသြင္ျပင္ေရာအရည္အေသြးပိုင္းပါ အဆင့္နိမ့္လ်က္ရွိသည္။ ထူးျခားေသာပင္ကိုယ္ပါရမီနွင့္ အလြန္အမင္းအလုပ္ၾကိဳးစားေသာေၾကာင့္ တစ္ခဏအတြင္းပင္ ၀န္ထမ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေသာ တက္စ္လာက ထိုအခ်က္ကို ေထာက္ျပေျပာဆိုေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကုမၸဏီ၏၀န္ေဆာင္မႈနွင့္ေစ်းကြက္လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည္႔တင္းေပးရန္နွင့္ ပိုမိုအရည္အေသြးေကာင္းမြန္ျပီး ေသသပ္လွပေသာဒိုင္နမိုမ်ားထုတ္လုပ္ရန္ တက္စ္လာက ၁၈၈၅ခုနွစ္တြင္ ခြင့္ေတာင္းခဲ့ေလသည္။ အက္ဒီဆင္ကလည္းခြင့္ျပဳရံုသာမက၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ေဆာင္နိုင္လွ်င္ ေဒၚလာ ၅ေသာင္းခ်ီးျမွင့္မည္ဟုစိန္ေခၚလိုက္ေလသည္။ တစ္နွစ္မျပည္႔မီအခ်ိန္မွာပင္ ကမာၻအနွ႔ံအျပားမွ အမွာစာမ်ား ကုမၸဏီတြင္စုပံုေန၏။ ေကာင္းမြန္ေသာအရည္အေသြး၊ ဆန္းသစ္လွပေသာပံုစံနွင့္ ေစ်းႏႈန္းခ်ိဳသာမႈတို႔ေၾကာင့္
အက္ဒီဆင္၏ဒိုင္နမိုမ်ားသည္ ထုတ္၍မနိုင္ေလာက္ေအာင္ေရာင္းခ်ခဲ့ရသည္။ အျမတ္အစြန္းမ်ားစြာကိုလည္း ရရွိခဲ့သည္။ အက္ဒီဆင္ကမူ ေရငံုနႈတ္ပိတ္ေနျမဲ။ စိန္ေခၚခ်က္ကိစၥကို စကားပင္မဟ။ ၾကာေသာ္ တက္စ္လာက ထုတ္ေျပာရ၏။ ေဒၚလာ ၅ေသာင္းကို သူရရွိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကုမၸဏီ၏ အက်ိဳးအတြက္ သူၾကိဳးစားေပးခဲ့ေၾကာင္း ။ ဤတြင္ အက္ဒီဆင္ေျပာလိုက္ေသာစကားေၾကာင့္ တက္စ္လာ၏အိပ္မက္ကေလးမွာ အပိုင္းပိုင္းအထစ္ထစ္ ခ်ိဳးဖဲ့ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရေလသည္။
    "မင္းက ငါတို႔အေမရိကန္ေတြရဲ႕ဟာသကို နားမလည္ေသးဘူးပဲ"
      (Tesla,you don't understand our American humor)

    ကိုယ္ပိုင္စမ္းသပ္ခန္းတစ္ခုတည္ေဆာက္ဖို႔၊ ကိုယ္ပိုင္ကုမၸဏီတစ္ခုတည္ေထာင္ဖို႔၊ မိမိစိတ္ၾကိဳက္ AC ဒိုင္နမိုမ်ားစမ္းသပ္ထုတ္လုပ္ဖို႔ စသည္႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားသည္ အက္ဒီဆင္၏ေလွာင္ေျပာင္စကားတစ္ခြန္းေအာက္တြင္ က်ဆံုးသြားေလျပီ။ တရားက်ဖို႔ေတာ့ေကာင္းသည္။ ကိုယ့္စကားကိုယ္တာ၀န္မယူရဲေသာ သူေ႒းၾကီးအက္ဒီဆင္က တက္စ္လာကို တစ္ပတ္လုပ္ခ ၁၀ေဒၚလာမွ ၁၈ေဒၚလာသို႔ တုိးျမွင့္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း စကားဆိုလာျပန္သည္။ တက္စ္လာ၏ ပညာမာနတို႔ေပါက္ကြဲေလျပီ။ ခ်က္ခ်င္းျငင္းဆိုကာ အလုပ္မွထြက္ခဲ့ေလ၏။ ကိရိယာတန္ဆာပလာတို႔ထည္႔ထားေသာ သံေသတၱာေလးကိုပိုက္လ်က္ ...... ။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သူေ႒းၾကီးအက္ဒီဆင္သည္လည္း ပညာရွင္တစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျခားပညာရွင္တစ္ဦးအေပၚေလးစားနားလည္နိုင္သင့္သည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း မီးရထားေပၚတြင္ ၀မ္းေရးအတြက္ရုန္းကန္ေနရင္းမွ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလာျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ဒီျဖစ္ရပ္အေပၚ သံုးသပ္သူတို႔က အက္ဒီဆင္သည္လည္းလူ႔သဘာ၀လူ႔သေဘာအရျဖစ္ခဲ့ေသာ၊ အ့ံၾသစရာမရွိေသာအျဖစ္အပ်က္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာေမာင္ျပည္႔မင္း၏ "လက္တစ္ဖက္ကိုျမဲေနေအာင္ကိုင္ထား"ဟူေသာကဗ်ာထဲမွ စာသားတခ်ိဳ႕ကိုသာ သတိတရရွိေနမိ၏။

    " လက္တစ္ဖက္ကို စိန္လက္စြပ္အျပည္႔၀တ္
      အသက္ကယ္ေဘာကြင္းကို ျမဲေနေအာင္ကိုင္ထား
      လက္တစ္ဖက္ကို သူ႔ပခံုးဖက္လိုက္
      ၀ွက္ယူလာတဲ့ဓားကို ျမဲေနေအာင္ကိုင္ထား " ။

                                                                          ♣♣♣



    ၁၈၈၆ခုနွစ္တြင္ တက္စ္လာလွ်ပ္စစ္နွင့္ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ားထုတ္လုပ္ေရး အမည္ျဖင့္ သူ၏ကိုယ္ပိုင္ကုမၸဏီတစ္ခုကို တည္ေထာင္ေလ၏။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုေသာ္လည္း ေငြေၾကးစိုက္ထုတ္ေပးသူတစ္ဦးနွင့္ အခ်ိဳးတူျဖစ္သည္။ ထိုသူက ကုမၸဏီကို DC ဒိုင္နမိုမ်ားဦးစြာ ထုတ္လုပ္၊ ျပီးမွ အျမတ္မ်ားရလာလွ်င္ AC ဒိုင္နမိုမ်ားကို စမ္းသပ္ထုတ္လုပ္လိုသည္။ တက္စ္လာကမူ AC ဒိုင္နမိုမ်ားကိုသာ စြန္႔ဦးတီထြင္လုိသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကုမၸဏီ၏သက္တမ္းမွာ ၁နွစ္ပင္မျပည္႔လိုက္။ ဆက္လက္ရပ္တည္နိုင္စြမ္းမရွိသျဖင့္ တက္စ္လာသည္ ကုမၸဏီကို ထိုသူထံထိုးအပ္ျပီးထြက္ခဲ့ရေလသည္။ ထုိအေျခအေနမ်ားတြင္ တက္စ္လာသည္ တစ္ရက္လုပ္ခ ၂ ေဒၚလာျဖင့္ ေျမတူးအလုပ္သမားဘ၀ေရာက္ခ့ဲေလသည္။ သို႔ေသာ္သူ၏ပညာဂုဏ္သတင္းသည္ သိပၸံေလာကအတြင္းအနည္းငယ္ပ်ံ႕နွ႔ံေနေလျပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ လွ်ပ္စစ္ကုမၸဏီတစ္ခုထည္ေထာင္ထားေသာ ၀က္စတင္းေဟာက္စ္(Westinghouse)က လိုက္လံရွာေဖြေခၚယူခ့ဲသည္။ တက္စ္လာသည္ သူနွင့္တြဲဖက္ကာ AC ဒိုင္နမိုတစ္လံုးကိုတီထြင္နိုင္ခဲ့ျပီး ေပၚစဦးလွ်ပ္စစ္ေခတ္ကို ကိုင္လႈပ္နုိင္ခ့ဲသည္။ Electric Worldမဂၢဇင္းၾကီး၏ ေရးသားေဖာ္ျပမႈတို႔ေၾကာင့္လည္း တက္စ္လာ၏နာမည္သည္ ေက်ာ္ၾကားမႈအရွိန္ျမင့္လာခဲ့၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ တက္စ္လာ၏ AC ဒိုင္နမိုနွင့္ အက္ဒီဆင္၏ DC ဒိုင္နမို အားျပဳိင္ပြဲၾကီးစတင္လာသည္။
ထိုျဖစ္ရပ္ကို လွ်ပ္စီးေၾကာင္းမ်ား၏စစ္ပြဲ(War Of Currents)ဟု ေလ့လာသူတို႔က အမည္တပ္ခဲ့ၾကေလသည္။



    ထိုေခတ္က ရုပ္သံမီဒီယာမ်ားမေပၚေပါက္ေသး၍ သံုးစြဲသူလူထုၾကီးအားသရုပ္ျပပြဲမ်ားျဖင့္ အျပိဳင္အဆိုင္ဆြဲေဆာင္ခ့ဲၾကေလသည္။ ဤသို႔ဆြဲေဆာင္ရာတြင္ အသက္အႏၱရာယ္ထိုခိုက္ေစေသာ AC current ၏ အားနည္းခ်က္ကို အက္ဒီဆင္က သရုပ္ေဖာ္ျပခဲ့သည္မွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွေပသည္။ လူအမ်ားရွိေရွ႕တြင္ ဆင္ၾကီးတစ္ေကာင္ကိုသံၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ရစ္ပတ္လ်က္ AC current ျဖင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေပးလိုက္၏။
ဆင္ၾကီးမွာ ေ၀ဒနာမခ်ိမဆန္႔ျပင္းထန္စြာခံစားရျပီး အသက္ဆံုးသြားေလသည္။ လူထုမွာလည္း AC လွ်ပ္စစ္ကို လြန္စြာေၾကာက္လန္႔သြားၾကျပီး DC ဒိုင္နမိုမ်ားသာ အေရာင္းသြက္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္အျမင္က်ယ္လာေသာလူတို႔သည္ AC ဒိုင္နမိုတို႔ကိုသာ ဂရုတစိုက္အသံုးျပဳခဲ့ေလ၏။ ယေန႔မ်က္ေမွာက္ကမာၻတြင္အားလံုးေသာ မီးေပးေ၀ေရးစနစ္မွာ AC လွ်ပ္စစ္သာျဖစ္သည္။



    တက္စ္လာသည္ ဇူလိုင္လ ၃၀ရက္၊ ၁၈၉၁ခုနွစ္တြင္ အေမရိကန္နိုင္ငံသားအျဖစ္ခံယူခဲ့ေလသည္။ သူ၏တီထြင္မႈတို႔ေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ကူကူခံယူနိုင္ခဲ့ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ AC ဒိုင္နမိုမ်ားထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ျပီး ေငြေၾကးျပည္႔စံုလာေသာအခါ တက္စ္လာသည္ အလြန္ထူးဆန္းေသာ တီထြင္မႈတို႔ကို ျပဳလုပ္ေလ၏။ သာမန္အားျဖင့္ မျဖစ္နိုင္ဟုယူဆရမည္႔ တက္စ္လာကိြဳင္(Tesla Coil)သည္ သူ၏ပထမဆံုးတီထြင္မႈျဖစ္သည္။
မီးအားျမွင့္စက္တစ္ခုအလုပ္လုပ္ပံုနွင့္ဆင္တူေသာ္လည္း သာမန္မဟုတ္ေခ်။ ဗို႔အား ၂၀၀ ၀န္းက်င္ရွိေသာ အိမ္သံုးမီးကို ဗို႔အားတစ္သန္းေက်ာ္အထိေျပာင္းလဲထုတ္လႊတ္ေပးနိုင္ေသာ ကြိဳင္မ်ားပါ၀င္သည္။ ထိုအခါထြက္ေပၚလာေသာ လွ်ပ္စီး၏ၾကိမ္နႈန္း(Frequency)သည္လည္း အလြန္ျမင့္မားစြာ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ သို႔ေသာ္ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းပမာဏမွာမူ လြန္စြာေသးငယ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမင့္မားေသာဗို႔အား၊ ျမင့္မားေသာၾကိမ္နႈန္းနွင့္ ေသးငယ္ေသာလွ်ပ္စီးပမာဏေၾကာင့္ ထိုကြိဳင္နွင့္အနီးတ၀ိုက္တြင္အလြန္လွပဆန္းၾကယ္ေသာ အျပာေရာင္၊ အနီေရာင္လွ်ပ္စီးတန္းမ်ားျဖစ္ေပၚလာသည္။ ပံုစံမွာ မိုးၾကိဳးပစ္ခ်ိန္တြင္ ျမင္ရေသာလွ်ပ္စီးတန္းမ်ားနွင့္ တူညီသည္။ ထူးျခားခ်က္မွာ လူနွင့္ထိမိေသာ္လည္း အႏၱရာယ္မရွိ။ ထိုျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ အနီးတ၀ိုက္ရွိေလစုပ္ထားေသာဖန္သီးမ်ား၊ ဖန္ေခ်ာင္းမ်ားမွာ မည္သည္႔အဆက္အသြယ္မွမရွိဘဲ မီးလင္းလာသည္။ လင္းလက္လာေသာ္လည္း မူလဓာတ္အားဆံုးရံႈးမႈမွာ အလြန္ပင္နည္းလွ၏။ သေဘာမွာ ယခု AC လွ်ပ္စီးျဖင့္ ၀ပ္ ၅၀ မီးလံုးတစ္လံုးကို ထြန္းညွိလွ်င္ မူလဓာတ္အားမွ ၀ပ္ ၅၀ ဆံုးရႈံးမည္။ တက္စ္လာကြိဳင္ျဖင့္ အသံုးျပဳလွ်င္မူ ၀ပ္၅၀ပို႔လႊတ္ေသာ္ ၀ပ္၅၀မီးလံုးအေျမာက္အျမားကို ထြန္းညိွနိုင္မည္ျဖစ္၏။ ဤအခ်က္ကို အားျပဳ၍ တက္စ္လာက ၾကိဳးမဲ့လွ်ပ္စစ္ဆက္သြယ္ေရးကို ၾကံဆခဲ့သည္။ တက္စ္လာကြိဳင္ စမ္းသပ္ခ်က္ကို အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားက ျပန္လည္ေျပာျပၾကသည္။ "ညဘက္ဆိုရင္ သူ႔အခန္းတစ္၀ိုက္မွာ အျပာေရာင္ေတြ၊ အနီေရာင္ေတြေတာက္ပေနတာ။ သူ႔ျခံေရွ႕က မီးသတ္ေရတိုင္ကလည္း မီးပြားေတြတဖြားဖြားပန္းတက္ေနတယ္။ ျခံထဲက သစ္ပင္ေတြမွာေရာပဲ၊ သစ္ကိုင္းေတြေပၚမွာ လွ်ပ္စစ္ေတြစီးေနတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမင္ရတယ္"။





    ထိုျမင္ကြင္းကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေယာင္ၾကည္႔ရင္း ၂၀၁၀ခုနွစ္တြင္ထြက္ရွိခဲ့ေသာ မင္းသားNicolas Cage၏ "The Sorcerer's Apprentice" ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္းကိုအမွတ္ရမိ၏။ ထိုကားထဲတြင္ မင္းသားငယ္Jay Baruchelက တက္စ္လာကြိဳင္ကိုအထူးျပဳေလ့လာေနေသာ ေက်ာင္းလားတစ္ေယာက္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ထားသည္။ သူနွစ္သက္သေဘာက်ေနေသာ ေကာင္မေလးအား သူဖန္တီးထားေသာတက္စ္လာကိြဳင္နွင့္ ေတးဂီတကို တြဲဖက္၍သရုပ္ျပပံုျဖစ္သည္။ အခန္းထဲတြင္ပ်ံ႕ႏွံ႔လွပေနေသာ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းမ်ားကိုျမင္ရေသာအခါ ၂၁ရာစုလူသား ကၽြန္ေတာ္ပင္ အံ့ၾသမွင္သက္ရေလသည္။

                                                                          ♣♣♣

    ၁၈၉၉ခုနွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၃ရက္ေန႔တြင္ တက္စ္လာက ထူးျခားခ်က္တစ္ခုကို ထပ္မံေတြ႔ရွိျပန္ေလသည္။ ၄င္းမွာကမာၻေျမၾကီးအတြင္းတြင္ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ကို အက်ိဳးျပဳနိုင္ေသာ ပံုေသလိႈင္းတစ္ခုရွိေနေၾကာင္း၊ ထိုလိႈင္းသည္ အျခားလိႈင္းမ်ားျဖစ္ေသာ လွ်ပ္စစ္သံလိုက္လိႈင္းမ်ားနွင့္ ၾကိမ္နႈန္းကြဲျပားမႈရွိေနေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ထိုလိႈင္းကို ကမာၻ႔အေပၚယံမ်က္နွာျပင္နွင့္ Kennelly-Heaviside အလႊာ(ေျမျပင္မွ ၅၆-၉၃မိုင္)ၾကားတြင္ေတြ႔ရ၏။ ထိုလိႈင္း၏ ၾကိမ္နႈန္းနွင့္
တက္စ္လာကြိဳင္၏ၾကိမ္နႈန္းတို႔ထပ္တူညီေအာင္ျပဳျပင္နိုင္ခဲ့လွ်င္ ကမာၻေျမၾကီးသည္ အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ လွ်ပ္ကူးပစၥည္းၾကိးျဖစ္လာမည္။ သေဘာမွာ မည္႔သည္႔ဓာတ္ၾကိဳးမွမလို။ သူ၏ မွတ္တမ္းထဲတြင္ စမ္းသပ္ခန္းနွင့္ ၂၅မိုင္ပတ္လည္ရွိ မီးသီးရာေပါင္းမ်ားစြာကို လင္းလက္ေစခဲ့သည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။ ၾကိမ္နႈန္းမ်ားကိုသာ ျပဳျပင္ယူနိုင္လွ်င္ တစ္ကမာၻလံုးသို႔ လွ်ပ္စစ္မ်ားျဖန္႔ျဖဴးေပးပို႔နိုင္မည္။ သူက ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုးမီးလင္းေစမည္ ဟုဆိုသည္။
သူ၏စမ္းသပ္ခ်က္မ်ားအားေငြေၾကးေထာက္ပံ့ေပးေနသူတို႔ကမူ ထိုသို႔မဟုတ္။ "တစ္ကမာၻလံုးရဲ႕ဘယ္ေနရာမွာမဆို မီးသီးအားလံုးလင္းေနရင္ က်ဳပ္တို႔႔ကုန္က်ထားတဲ့စရိတ္ေတြဘယ္သူက ေပးမွာလဲ၊ ဘယ္လိုျပန္ရွာရမွာလဲ" ဟုဆိုကာ
ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ေနမႈမ်ားအား ရပ္ဆိုင္းခဲ့ေလသည္။ တက္စ္လာ၏ ေတြ႔ရွိခ်က္မွာလည္း ေငြသံေၾကးသံတခၽြင္ခၽြင္ထြက္ေသာစကားလံုးမ်ားေအာက္တြင္ နစ္ျမဳပ္သြားရေလ၏။

    ၁၉၃၁ခုနွစ္တြင္မူ တက္စ္လာက အံ့ၾသဖြယ္ရာတစ္ခုကို ထပ္မံမိတ္ဆက္ေပးျပန္သည္။ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတစ္ခုခ်က္ခ်င္းစီစဥ္ျပီး စကားတစ္ခြန္းသာေျပာခဲ့ေလ၏။ "ဒါကိုေတြ႔ရွိသူကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္တုန္လႈပ္သြားပါတယ္။ လံုး၀မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ စြမ္းအင္တစ္ခုကိုကၽြန္ေတာ္ေပးနိုင္ပါေတာ့မယ္" ။ တက္စ္လာက ထိုသို႔တစ္ခုျပီးတစ္ခုစမ္းသပ္ေနခ်ိန္တြင္ အက္ဒီဆင္၏ကုမၸဏီကမူ စီးပြားေရးကိုသာ အားစိုက္လုပ္ကိုင္ေန၏။ မည္သည္႔တီထြင္မႈကိုမွ် ထပ္မေတြ႔ရ။ ေငြေၾကးေနာက္ကိုသာ အေမာတေကာေျပးလိုက္ေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္မည္၊ ေနွာင္းလူတို႔အတြက္တက္စ္လာက မွတ္သားဖြယ္ရာစကားတစ္ခြန္းကို ခ်န္ထားခဲ့ေလသည္။
    "လူသားထုအားလံုးအေပၚ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေစလိုေသာရည္ရြယ္ခ်က္မရွိခဲ့လွ်င္ ထိုသိပၸံပညာသည္ ကိုယ္က်ိဳးရွာမႈ(သို႔မဟုတ္)စိတ္ေဖာက္ျပန္မႈသာျဖစ္သည္"

                                                                          ♣♣♣

    ကမာၻတစ္၀ွမ္းလံုးစစ္မီးမ်ားစတင္ေလာင္ကၽြမ္းေနခ်ိန္တြင္ တက္စ္လာက သူ၏ေတြ႔ရွိမႈကိုေဖာ္ထုတ္ခဲ့သည္။ အလြန္ျမင့္မားေသာစြမ္းအားျဖင့္ အီလက္ထရြန္မ်ားကို ပစ္လႊတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ားက ထိုေရာင္ျခည္ကို မရဏေရာင္ျခည္(Death Ray)ဟု အမည္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ထိုအရာသည္ မိုင္ ၂၅၀ အကြာအေ၀းတြင္ရွိေသာ အင္အား ၁ေသာင္းခန္႔ရွိ သေဘၤာအုပ္စု(သို႔မဟုတ္)ေလတပ္စခန္းတစ္ခုကို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းအမႈန္႔ျဖစ္ေစမည္ဟုဆိုသည္။
သူကိုယ္တိုင္ကမူ ထိုေရာင္ျခည္ကို ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရာင္ျခည္(Peace Ray)ဟု ေခၚဆိုခဲ့သည္။ သူက ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရာင္ျခည္ျဖင့္ ဒုတိယကမာၻစစ္ၾကီးမျဖစ္ေအာင္တားဆီးမည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရာင္ျခည္ထုတ္လႊတ္မည္႔ အစီအစဥ္အား အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ မူလေငြေၾကးစိုက္ထုတ္သူမ်ားထံ ကမ္းလွမ္းခဲ့၏။ မေအာင္ျမင္၊ စိတ္မ၀င္စားၾက။ ထိုအခါ ျဗိတိန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ခ်န္ဘာလိန္းနွင့္တိုက္ရိုက္ေတြ႔ဆံုကာ စစ္မက္မျဖစ္ပြားေရးအတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရာင္ျခည္ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္နိုင္ေၾကာင္းရွင္းျပသည္။ ဤမွ်အဖ်က္စြမ္းအားၾကီးမားေသာေရာင္ျခည္ကို စမ္းသပ္ျပလိုက္လွ်င္ နိုင္ငံအားလံုးအံ့ၾသထိတ္လန္႔ကာ စစ္ပြဲမ်ားမျဖစ္ေအာင္ တားဆီးနိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပ၏။ သို႔ေသာ္ နိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တို႔က စိတ္မ၀င္စားၾက။ ထုတ္လႊတ္ရန္ေမွ်ာ္စင္နွင့္ စမ္းသပ္ခန္းမ်ားတည္ေဆာက္ျပီးမွ မေအာင္ျမင္လွ်င္ ဆံုးရႈံးသြားမည္႔ေငြေၾကးအတြက္ စိုးရိမ္ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္က နိုင္ငံတိုင္းတြင္ ဘ႑ာေရးဘတ္ဂ်တ္ရနိုင္သေလာက္ကို စစ္စရိတ္အတြက္အသံုးျပဳေနခ်ိန္။

    ထို႔ေၾကာင့္တက္စ္လာက ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရာင္ျခည္ကို ေဆာက္လုပ္ဆဲကိုယ္ပိုင္ေမွ်ာ္စင္ေပၚတြင္ ပစ္လႊတ္ရန္ စီစဥ္သည္။ ၁၉၃၁ခုနွစ္၊ဇြန္လ၃၀ရက္ေန႔တြင္ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ေဂ်ာ့ရွစ္ဖ္(George Scherff)နွင့္အတူ စမ္းသပ္ခဲ့သည္။ ထိုေရာင္ျခည္တန္းအား လူဦးေရနည္းပါးေသာ အာတိတ္ေဒသအနီးရွိ Peryျမိဳ႕အေနာက္ဘက္သို႔ ခ်ိန္ရြယ္ပစ္လႊတ္ခဲ့သည္။ ထိုေရာင္ျခည္တန္းသည္ သာမန္မ်က္စိျဖင့္ မျမင္နိုင္သည္႔အတြက္ ပစ္လႊတ္ျပီးသည္၊မျပီးသည္ကိုပင္ ဆံုးျဖတ္၍မရခဲ့ေပ။ တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ထိုအခ်ိန္၌ ေမွ်ာ္စင္အမိုးၾကားမွ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္သည္ ပစ္လႊတ္ေသာလမ္းေၾကာင္းေရွ႕မွ ျဖတ္ပ်ံမိ၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဇီးကြက္သည္ အစိတ္စိတ္အပိုင္းပိုင္းျပတ္ထြက္ကာ တစ္စစီလြင့္စင္သြားခဲ့သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္ကို တက္စ္လာကသူ၏ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းအတြင္း ေသခ်ာထည္႔သြင္းေရးခဲ့သလို မိတ္ေဆြျဖစ္သူေဂ်ာ့ကလည္း ထိုအေတြ႔အၾကံဳကို ေနာင္တြင္စာအုပ္ေရးသားခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ Pearyျမိဳ႕သို႔ ေၾကးနန္းရိုက္ကာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္မည္သို႔ေသာထူးျခားမႈမ်ားရွိခဲ့ေၾကာင္း စံုစမ္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္အေျဖကအားရစရာမရွိ၊ မည္သို႔မွ မထူးျခားပါတဲ့။

    တက္စ္လာသည္ ထိုညေနတြင္ပင္ စမ္းသပ္ခ်က္မေအာင္ျမင္ေၾကာင္း ၀န္ခံရန္ျပင္ဆင္ေနျပီျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ဆိုက္ေဘးရီးယားေဒသေတာနက္ထဲတြင္ ဧက ၅သိန္းခန္႔က်ယ္၀န္းေသာေပါက္ကြဲမႈၾကီးျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္း၊
မည္သည္႔အေၾကာင္းေၾကာင့္ဟု မသိရေသးေၾကာင္းသတင္းရရွိခဲ့သည္။ ၄င္းေပါက္ကြဲမႈၾကိးေၾကာင့္ အနီးအနားေတာအုပ္ရွိအပင္မ်ားလည္း ေပါက္ကြဲမႈဗဟိုမွ ဆန္႔က်င္ဘက္လားရာသို႔ဦးတည္ကာ လဲျပိဳသြားရေၾကာင္း၊
ေတာမီးေလာင္မႈမ်ားလည္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္း၊ ေပါက္ကြဲသံၾကီးကို မိုင္ ၆၀၀ေက်ာ္ေ၀းေသာေနရာမွပင္ ၾကားလိုက္ရေၾကာင္း ထပ္ဆင့္သိရသည္။ တက္စ္လာကမူ Peace Ray ခ်ိန္ရြယ္ပစ္ခတ္စဥ္ မွားယြင္းမႈေၾကာင့္ ထိုေပါက္ကြဲမႈၾကီးျဖစ္ရသည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့သည္။ အျခားသိပၸံပညာရွင္တို႔ကမူ ၾကယ္တံခြန္အပိုင္းအစ(သို႔မဟုတ္)ဥကၠာခဲတစ္ခုက်ေရာက္ခဲ့ျခင္းဟု ထုတ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ယခုအခ်ိန္ထိ ထိုထုတ္ျပန္ခ်က္အေပၚ သက္ေသမျပနိုင္ခဲ့ေပ။ တက္စ္လာမလည္း သူ၏ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရာင္ျခ္ညဆက္လက္တည္ရွိေနပါက မေကာင္းမႈျပဳခ်င္သူမ်ားအတြက္သာ ပို၍အက်ိဳးရွိေနနိုင္ေၾကာင္းခန္႔မွန္းမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္စစီျဖဳတ္သိမ္းကာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကိုလည္း ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္သည္။ "ကၽြန္ေတာ့္ဦးေနွာက္ထဲမွာပဲရွိတဲ့အရာကို ဘယ္သူကလာခိုးနိုင္မွာလဲ"ဟု ဆိုခဲ့၏။

                                                                          ♣♣♣

    ထိုျဖစ္ရပ္အားလံုးသည္ ထိုေခတ္ကျပည္သူလူထု၊ သတင္းစာမ်ား၊ တက္စ္လာ၏ကိုယ္တိုင္ေရးေန႔စဥ္မွတ္တမ္းမ်ား၊ သူနွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးသူမ်ားကို အေျခခံ၍ သိခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူ၏တီထြင္မႈအားလံုးတြင္ ဒိြဟအျဖစ္ရဆံုးမွာ Death Ray ေခၚ Peace Ray ျဖစ္သည္။ မည္သည္႔သိပၸံပညာရွင္ကမွ ျပန္လည္စမ္းသပ္မႈမျပဳနိုင္၊ ျပန္လည္မတီထြင္နိုင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔သိပၸံေလာကတြင္ Peace Ray တကယ္ရွိခဲ့ေၾကာင္း ယံုၾကည္သူမ်ားရွိသလို၊ တကယ္မရိွခဲ့ေၾကာင္း ယံုၾကည္သူမ်ားလည္းရွိေနဆဲပင္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ ကၽြန္ေတာ္ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ၂၀၁၀ခုနွစ္တြင္ထြက္ရိွခဲ့ေသာ Megamind ကာတြန္းရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေရးသားသူကမူ ယံုၾကည္ပံုရေလ၏။ ထိုဇာတ္ကားထဲတြင္ ထိုေရာင္ျခည္ျဖင့္ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ပံုအားေဖာ္ျပထားသလို တက္စ္လာကြိဳင္မ်ားလည္း ဖန္တီးျပထားသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုဆိုတက္စ္လာသည္ သာမန္ဥာဏ္စြမ္းထက္ အလြန္သာလြန္ေသာဦးေနွာက္ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေလသည္။

    သူသည္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္မည္သည္႔တီထြင္မႈကိုမွ် မလုပ္ခဲ့ေပ။ အသက္ဆက္ရွင္နိုင္ရန္ သင့္တင့္ေသာစား၀တ္ေနေရးနွင့္ေနာက္ထပ္တီထြင္မႈမ်ားျပဳလပ္နိုင္ရန္ အရင္းအနွီးအနညး္ငယ္တို႔ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။ အျခားေသာ သိပၸံပညာရွင္မ်ားမွာကား တက္စ္လာကဲ့သို႔မေရာင့္ရဲနိုင္ၾက။ ယေန႔ယူဆေနေသာ စြမ္းအင္ေပးသေလာက္စြမးအင္ျပန္ရမည္ ဟူေသာ အယူအဆကိုတက္စ္လာက လက္မခံခဲ့ပါ။ စြမ္းအင္ေပးသည္ထက္ အဆမ်ားစြာပိုေသာစြမ္းအင္ျပန္ရမည္ဟုသူက ယံုၾကည္သည္။ သူ႔အယူအဆအခ်ိဳ႕တြင္ အလြန္ေသးငယ္ေသာေပါက္ကြဲမႈေလးတစ္ခုကိုအေျခခံ၍ စြမ္းအင္ပြားမ်ားေစကာ ေျမငလ်င္အၾကီးစားတစ္ခုကိုဖန္တီးနိုင္ေၾကာင္း၊ ဆႏၵရွိလွ်င္ ျမိဳ႕ၾကီးမ်ားကို ဖ်က္ဆီးနိုင္ေၾကာင္းေျပာခဲ့၏။ ထိုသို႔ေျပာဆိုခ်က္မ်ားေၾကာင့္ပင္ ျပည္သူလူထုၾကား၌သူသည္ အရူးတစ္ေယာက္လိုျဖစ္လာသည္။ သာမန္လူအမ်ားေတြးေတာနားလည္နိုင္စြမ္းမရိွေသာ အယူအဆတို႔ကလည္း သူ႔အမည္ကို တျဖည္းျဖည္းေမွးမွိန္ေစခဲ့သည္။ သူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ၁၀နွစ္ခန္႔ကို နယးေယာက္ကာ(New Yorker)ဟိုတယ္၏ ၃၃ထပ္၊ အခန္းနံပါတ္ ၃၃၂၇တြင္ တစ္ကိုယ္တည္းကုန္လြန္ေစခဲ့သည္။ မည္သူနွင့္မွေတြ႔ဆံုျခင္းမရွိ၊ မည္သည္႔တီထြင္မႈကိုမွ် မလုပ္ေတာ့။ ဂူေအာင္းက်င့္စဥ္တစ္ခုကို က်င့္ေနေသာလူထူးလူဆန္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ အမ်ားကသတ္မွတ္ခဲ့သည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ တက္စ္လာသည္ ျဂိဳဟ္သားမ်ားနွင့္ဆက္သြယ္ေနနိုင္ျပီး ထိုအခန္းတြင္းမွေန၍ အာကာသခရီးသြားေနသည္ဟု ေကာလဟာလမ်ားေျပာဆိုၾကသည္။ သူသည္ ၁၉၄၃ခုနွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၇ရက္ေန႔ ထိုအခန္းနံပါတ္ ၃၃၂၇မွာပင္ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ အသက္၈၇နွစ္ရိွျပီျဖစ္ျပီး
နွလံုးေသြးေၾကာပိတ္ေရာဂါ(Coronary thrombosis)ျဖင့္ ကြယ္လြန္ခဲ့ေၾကာင္းဆရာ၀န္တို႔ကအတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။ တက္စ္လာကြယ္လြန္အျပီး တစ္နွစ္အၾကာမွ အေမရိကန္နိုင္ငံ၏အျမင့္ဆံုးတရားရံုးက သူသာလွ်င္ေရဒီယိုတီထြင္ျခင္း၏ စစ္မွန္ေသာတီထြင္သူျဖစ္ေၾကာင္း အတည္ျပဳဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့၏။ ၁၉၅၆ ခုနွစ္တြင္ လွ်ပ္စီးစက္ကြင္း၏ျပင္းအား (တစ္နည္း)တစ္စတုရန္းမီတာဧရိယာတြင္ရွိေသာလွ်ပ္စီးအေရအတြက္ကိုေဖာ္ျပသည္႔ နိုင္ငံတကာသံုးယူနစ္တစ္ခုကို သူ၏အမည္အျဖစ္သတ္မွတ္ဂုဏ္ျပဳေခၚဆိုခဲ့သည္။(SI unit of magnetic flux density=Tesla/symbol T)။ ထိုသုိ႔ ဂုဏ္ျပဳခံရျခင္းမွာ အေမရိကန္သိပၸံပညာရွင္မ်ားထဲတြင္ သံုးဦးသာရွိခဲ့သည္။ အမ်ားဆိုသလို တက္စ္လာသည္ သာမန္လူသားဟုတ္မဟုတ္မေျပာနိုင္ေသာ္လည္း သာမန္သိပၸံပညာရွင္ေတာ့မဟုတ္ပါ။
"ကမာၻၾကီးကို မင္းသိေအာင္လုပ္၊ မင္းကို ကမာၻၾကီးကသိလာလိမ့္မယ္"
ဟူေသာစကားအတိုင္း ယေန႔ကမာၻၾကီးသည္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္အံ့အားသင့္ေစခဲ့သူ နီကိုလာတက္စ္လာကို ေမာ့ၾကည္႔ေလးစားဦးညႊတ္လြမ္းဆြတ္ေနရျပီသာျဖစ္ပါေတာ့သည္။


ဟိန္း

၂၀.၁.၁၃
2:44 AM


ကိုးကား-

http://www.teslasociety.com
http://en.wikipedia.org
http://www.biography.com
http://www.spaceandmotion.com
ေမာင္ျပည္႔မင္း(လက္တစ္ဖက္ကို ျမဲေနေအာင္ကိုင္ထား)


(Tesla Coil စမ္းသပ္ခ်က္မ်ားကို စိတ္၀င္စား၍ၾကည္႔ရႈလိုလွ်င္ www.youtube.com တြင္ tesla coil experiments ဟု ရိုက္နွိပ္ရွာေဖြၾကည္႔ရႈနိုင္ပါသည္)
(လက္မွတ္မထိုးထားေသာပံုမ်ားမွာ google မွရွာေဖြ၍ စာတန္းထည္႔ေပးထားျခင္းျဖစ္ျပီး က်န္ပံုမ်ားမွာ ကိုယ္ပိုင္ျဖစ္သည္)

 

ရွင္ေစာပုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္းေတာ္ႏွင့္ စေကၠာမ ယႏၱရား အတတ္

ရွင္ေစာပုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္းေတာ္ႏွင့္ စေကၠာမ ယႏၱရား အတတ္

Monday, September 03, 2012  အိမ့္သံစဥ္ 

ရွင္ေစာပုဘုရင္မၾကီး အသုံးျပဳခဲ့ေသာ ေခါင္းေဆာင္းေတာ္ ႏွင့္ျမန္မာတို႕၏ စေကၠာမ ယႏၱရားအတတ္

ရွင္ေစာပုသည္ မြန္တို႔၏ မဂဒူးမင္းဆက္တြင္ ၁၅ ဆက္ေျမာက္မင္းျဖစ္သည္။ ပုံမွာ ေခါင္းေဆာင္းေတာ္မွာ အဂၤလိပ္မ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံေအာက္ပိုင္းကို သိမ္းျပီး ေနာက္ အဂၤလန္သို႕ ယူေဆာင္သြားျပီး ေနာက္ လန္ဒန္ျမိဳ႕ရွိ ဗစ္တိုးရီးယားႏွင့္ အယ္လဘတ္ ျပတိုက္၌ယခုထက္တိုင္ ျပသလွ်က္ရွိသည္။

ေဖာ္ျပပါပုံကိုၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ ထိုေခတ္ကတဲက ျမန္မာတို႕၏လက္မႉပညာရပ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ပန္းထိမ္ ပညာ၊ ေၾကးသြန္းပညာတို႔ ခန္႔မွန္းထားသည္ထက္ ပိုမို ထြန္းကားခဲ့ေၾကာင္းသုံးသပ္ႏိုင္ေပသည္။

ဘုရင္မႀကီး၏ သားမက္ေတာ္ ရာမာ ဓိပတိမင္းလက္ထက္တြင္မူ ျမန္မာတို႕၏ စေကၠာမ ပညာရပ္ (Robot) မ်ားသည္ အထြတ္အထိပ္သို႕ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္ဟု ယူဆမိေပသည္။

ထို အေၾကာင္းကိုမတင္ျပမီ ရာမာဓိပတိဟု အမည္ရေသာ္လည္း ယခုထက္တိုင္ေအာင္ ရန္ကုန္ျမစ္ဝ၌ နစ္ျမဳတ္ေနသည့္ ဓမၼေစတီ ေခါင္းေလာင္းၾကီးအား လႈဒါန္း၍ ဓမၼေစတီ မင္းၾကီး ၏ ၾကံရည္ဖန္ရည္ႏွင့္ စြမ္းေဆာင္းႏိုင္မႈတို႔ကို တင္ျပႏိုင္မွ ျပည္႕စုံမည္ထင္ပါသည္။

ရွင္ေစာပုသည္ အင္းဝသုိ႔ ပါေတာ္မူခဲ့ရျပီးလွ်င္ အင္းဝဘုရင္၏ မိဖုရားၾကီးအျဖစ္ ေနခဲ့ရသည္ကိုကား မြန္၊ ျမန္မာ ရာဇဝင္မ်ား အားလံုးက ေဖာ္ျပၾကေပသည္။ ရွင္ေစာပုသည္ အင္းဝတြင္ မိဖုရားၾကီးတပါးအျဖစ္ စံေနရလင့္ကစား မေပ်ာ္ပိုက္ေပ။

အင္းဝတြင္ သီဟသူႏွင့္ သံုးႏွစ္၊ မင္းလွငယ္ႏွင့္ သံုးလ၊ ကေလးေတာင္ညိဳမင္းနွင့္ ခုႏွစ္လ၊ မုိုးညွင္း မင္းတရားႏွင့္ သံုးႏွစ္ စုစုေပါင္း ခုနစ္ႏွစ္ ၾကာခဲ့ေလသည္။ ထိုမွ်ေသာ ကာလပတ္လံုး မိဖုရားၾကီး၏ စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာကို တပ္မက္ေမာျခင္း မရွိဘဲ မိမိ၏ေနရင္း ဟံသာဝတီသုိ႔သာ ျပန္လုိလွ၍ ဒဂုန္ဆံေတာ္ရွင္ ၏ ေျခေတာ္ ရင္းတြင္ ဥပုသ္သီတင္း ေဆာက္တည္ကာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ အလုပ္တို႔ကုိသာ ေဆာင္ရြက္ေနလို စိတ္ ျပင္းျပေနခဲ့ေလသည္။

ဟံသာဝတီတြင္ ရွင္ေစာပု ရွိစဥ္က သားအမွတ္စားခဲ့၍ ရဟန္းျပဳေပးခဲ့ေသာ ပိဋကဓရ မည္ေသာ ရဟန္းတစ္ပါး သည္ မယ္ေတာ္ၾကီးအလား ေက်းဇူးၾကီးလွေသာ ရွင္ေစာပု ဟံသာဝတီသုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေရးကို ေတြးေတာ အားထုတ္ခဲ့ေလသည္။

ပိဋကဓရသည္ ရွင္သာမေဏ ဘဝကပင္ ပုဂံသုိ႔ သြားေရာက္ျပီးလွ်င္ ပိဋကတ္သံုးပံုကုိ ငါးႏွစ္မွ် သင္ၾကား တတ္ေျမာက္ခဲ့၍ ဟံသာဝတီသုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ မြန္၊ ဗမာ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ တရားဓမၼ ေဟာၾကားရာတြင္ အလြန္ ေက်ာ္ၾကားေလသည္။

ပိဋကဓရသည္ ရွင္ေစာပုအား ကူညီႏိုင္ရန္ ဓမၼဥာဏဘဲြဲဲ႔ အမည္ရွိ အျခားမြန္ရဟန္းတစ္ပါးႏွင့္ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာျပီး လွ်င္ အင္းဝသုိ႕ ႂကြလာခဲ့ၾကေလသည္။ အင္းဝသို႔ေရာက္လွ်င္ ထိုရဟန္းတို႔ တရားေဟာ အလြန္ေကာင္းသည္ ဟု ေက်ာ္ၾကားေလသည္။ထုိအခ်ိန္ကာလသည္ မုိးညွင္းမင္းတရားလက္ထက္ သကၠရာဇ္ ၇၉၁ ခုႏွစ္ျဖစ္ေပ သည္။

ပိဋကဓရတို႔ ေရာက္လတ္လွ်င္ ရွင္ေစာပုသည္ ထိုရဟန္းတို႔ႏွင့္ လွ်ိဳ႔ဝွက္စြာ အဆက္အသြယ္ျပဳလ်က္ ဟံသာဝတီသုိ႔ ထြက္ေျပးရန္ စီစဥ္သည္။ ထို႔ေနာက္ မိဖုရားၾကီးသည္ ၾကိဳတင္ စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း ခ်ိပ္ရည္ျဖင့္ ေဖာ္စပ္ထားေသာ ေဆးကို ေသာက္ေလလွ်င္ ဝမ္းက အနီအဝါ ေသြးဝမ္းမ်ား က်လတ္သည္။

အထိန္းေတာ္မ်ားလည္း စိုးရိမ္စြာျဖင့္ မင္းၾကီးအား သံေတာ္ဦးတင္၏။ ေရာဂါကူးစက္မည္ စိုး၍ ရွင္ေစာပု အခန္း သုိ႔ နန္းတြင္းသူမ်ား မဝင္လိုၾကဘဲ ေရွာင္ရွားေနၾကသည္။ ရွင္ေစာပုလည္း မိမိေဝဒနာ ၾကီးစြာ ခံစားေန ရသျဖင့္ ကံမကုန္မီ ပိဋကဓရႏွင့္ ဓမၼဉာဏတို႔၏ တရားေတာ္တို႔ကုိ နာၾကားလိုသည္ဟု ေလွ်ာက္သည္။

မင္းၾကီးလည္း ယံုၾကည္၍ ရဟန္းႏွစ္ပါးအား အခ်ိန္မေရြးပင္ ထြက္ခြင့္ေပးသည္။ အခ်ိန္းအခ်က္ ျပဳထား သည့္ေန႔တြင္ ပိဋကဓရ ႏွင့္ ဓမၼဉာဏတုိ႔ ရဟန္းႏွစ္ပါးလည္း သိကၡာခ်၍ သာမေဏအျဖစ္ျဖင့္ ေနၾကသည္။

ထိုညဥ္႔သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ အဝတ္အစား ေသတၱာၾကီးတလုံးအတြင္းသို႔ ရွင္ေစာပုအား ဝင္ေစ၍ အဝတ္ အထည္မ်ားျဖင့္ ဖံုးကြယ္ကာ ရဟန္းႏွစ္ပါးတို႔က ေသတၱာကို တဖက္စီဆြဲလ်က္ အခန္းအတြင္းမွ ထြက္သည္။

နန္းေတာ္တံခါးေစာင့္မ်ား ေမးလွ်ုင္ ရွင္ေစာပု လွဴလိုက္ေသာ ပစၥည္းမ်ားဟု ဆိုသျဖင့္ မည္သုိ႔မွ် ရွာေဖြျခင္း မျပဳဘဲ လႊတ္လိုက္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ျမိဳ႔အေနာက္ လံုးေတာ္ေပါက္မွ ထြက္ကာ ၾကိဳတင္စီစဥ္ထား သည့္အတိုင္း ရဟန္းႏွစ္ပါးႏွင့္ တကာႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ရွင္ေစာပုအား ေလွေပၚတင္ျပီးေသာ္ ဟံသာဝတီသို႔ စုန္ေျပးေလ သည္။

မိုးညွင္းမင္းတရားသည္ အမတ္ၾကီးအား ေလွာ္ကားငါးစင္းႏွင့္ လက္ျပည့္ေလွာ္၍ လိုက္ေစေသာ္လည္း မေတြ႔ ရေခ်။ ရွင္ေစာပုတုိ႔လူစုသည္ ေန႔တြင္း ေတာတြင္း၌ ပုန္း၍ ညဥ့္အခါတြင္သာ စုန္ဆင္းၾကသည္။

မုိးညွင္းမင္းတရားလည္း ရွင္ေစာပုသည္ အင္းဝ၌ မေပ်ာ္ပိုက္သျဖင့္ ေျပးေလသည္ကို ဆင္ျခင္မိ၍ ရွိေစေတာ့ဟု ဆုိကာ ဟံသာဝတီအေရာက္ လိုက္လံ တိုက္ခိုက္ျခင္း မျပဳေတာ့ေပ။ ရွင္ေစာပုဘုရင္မၾကီးသည္ ဘ၀၏ေနာက္ ပိုင္း ကာလမ်ားတြင္ မိမိအား ဟံသာ၀တီသို႔ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ေက်းဖူးျပဳခဲ့သည့္ ရဟန္း ႏွစ္ပါးအနက္မွ ဓမၼဉာဏ အား လူ၀တ္လဲေစျပီး သမီးေတာ္ မိတကာတင္ႏွင့္ လက္ဆက္ေစသည္။

ထို႔ေနာက္ဓမၼေစတီဘြဲ႔ျဖင့္အိမ္ေရွ႔အရာေပးကာ ကိုယ္စားအျဖစ္ တိုင္းေရးျပည္ရြာ ကိစၥမ်ားကိုလႊဲအပ္ေလသည္။ မိမိမွာမူ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ ေျခေတာ္ရင္းတြင္သာ တရားဓမၼမ်ားကို ေလ့လာအားထုပ္ျပီးေနသည္မွာ နတ္ရြာစံ သည့္ အခ်ိန္အထိပင္ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရင္မၾကီးရွင္ေစာပု၏ အုတ္ဂူကို ေရႊတိဂံုဘုရားအနီးတြင္ တည္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ရွင္ေစာပု လြန္လွ်င္ သားမက္ေတာ္ ဓမၼေစတီမင္း နန္းတက္ကာ ဟံသာ၀တီထီးနန္းကို စိုးစံသည္။ဤကားဓမၼေစတီ မင္း၏ မည္သူမွ်မလုပ္ရဲေသာ ၊ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ အလုပ္ကို ခဲရာခဲဆစ္ ၾကံေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပသည္။

ထိုမင္းလက္ထက္တြင္ မူ စစ္မက္ မျဖစ္ပြါးပဲ တိုင္းျပည္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာေၾကာင့္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေစႏိုင္ေသာ စက္မႉလက္မႉပညာရပ္မ်ားႏွင့္ သာသနာျပဳကိစၥမ်ားကို အထူးပင္အားေပးခဲ့ေလသည္။

ရွင္ေစာပုႏွင့္ သမက္ေတာ္ တို႔သည္ သမက္ေတာ္မင္းျပဳေသာ ကာလအတြင္း သားႏွင့္အမိတို႔ စစ္သည္ဗိုလ္ပါ အေပါင္း ျခံရံလ်က္ ဘုရားေျခေတာ္ရင္း၌ ၾကြေရာက္စံျမန္းျပီးလွ်င္ ၾကီးစြာေသာ အလွဴဒါနျပဳၾက သည္။ ေစတီ
ေတာ္ ပတ္လည္ရွိ ေခ်ာက္ကမ္းပါးႏွင့္ ခ်ဳိင့္ဝွမ္းမ်ားကုိ ဂဝံေက်ာက္တံုးၾကီးျဖင့္ ဖို႔ေစသည္။ ျမင့္ေသာ ကုန္းေျမ ကို ညီညာေစရန္ တူးညွိေစသည္။ အျပင္ဘက္တို႔တြင္ ဂဝံေက်ာက္တံုးမ်ားျဖင့္စီေစသည္။

ေစတီကို ခံေသာ ပစၥယာေပၚတြင္ ေက်ာက္ထီးမ်ားျပဳလုပ္၍ ေရႊခ်သည္။ ပန္းတင္ခံုပစၥယာကို ခါးဖြဲ႔ ၍ ေက်ာက္ျဖင့္ျပီးေသာ ဆီမီးအိမ္တုိ႔ျဖင့္ ပတ္လည္စီထားသည္ စသည္ျဖင့္ ေရႊတိဂံုေက်ာက္စာ၌ ဆံေတာ္ရွင္အား အထူးတလည္(Upgrade) မြမ္းမံပံုမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည္။

ဘုရင္မၾကီးသည္ ဒဂုန္ဆံေတာ္ရွင္ျမတ္ကို အလြန္တရာၾကည္ညိဳေတာ္မူသျဖင့္ မိမိ၏ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ျဖစ္
ေသာ ေရႊ ၂၅ ပိႆာကုိ မ်က္ပါးခတ္ျပီးလွ်င္ ေစတီေတာ္ၾကီးတြင္ ေရႊသကၤန္း ကပ္လွဴေတာ္မူသည္။ ျမိဳ႔သူ၊ ၿမိဳ႕ သား တို႔ကလည္း ေရႊပိႆာခ်ိန္ ၅ဝ မွ်ကို ကူ၍ ပူေဇာ္ၾကသည္။ ဘုရင္မၾကီးသည္ ေၾကးခ်ိန္ ၁၇ဝဝ ပိႆာ ရွိ ေခါင္းေလာင္းၾကီးတစ္လံုးကိုလည္း သြန္းလုပ္ လွဴဒါန္းသည္။

ဒါ့အျပင္ရွင္ေစာပုသည္ ေစတီေတာ္ၾကီးတြင္ ထီးျဖဴေလးစင္း၊ ေရႊသပိတ္ေလးလံုး၊ ေရႊပန္းကန္ ေလးလံုး (ပန္းကန္တလံုးလွ်င္ ဆန္တတင္းခ်က္ ဝင္သည္။) ေငြပန္းကန္ရွစ္လံုး၊ ေရႊဇြန္းေလးစင္း၊ ေငြဇြန္းရွစ္စင္း၊ (ဇြန္းတစင္းလွ်င္ ဆန္တစလယ္ခ်က္ ဝင္သည္။) ဆြမ္းသင္ပုတ္ေတာ္ ၄၄ ခြက္၊ ေရအုိးၾကီးေလးလံုး၊ ေထြး အင္ေလးလံုး၊ ကုလားစည္ေလးလံုးႏွင့္ ေစာင္းတန္းမုခ္ ေလးဘက္ေလးေဆာင္တို႔ကို လွဴဒါန္းခဲ့သည္။

ထို႔သို႔ လႉဒါန္းျပီးေနာက္တြင္ကား မသမာသူသို႕ မလြယ္တကူမဖ်က္စီးေစႏိုင္ရန္ ဘုရားၾကီး၏ ဌာပနာတိုက္ အတြင္း စေကၠာမ ပညာရပ္ျဖင့္ စီရင္ထားေသာ ဓားစက္၊လွံစက္မ်ား။ လူကိုျမင္သည္ ႏွင့္ ေျပး၍ ထိုးခုတ္ သတ္ျဖတ္တတ္ေသာ စက္ရုပ္မ်ားကိုပါ တခါတည္းထည့္သြင္းစီရင္ခဲ့ေပသည္။

သုံးစကၠန္႕ လည္ျပီး တစကၠန္႔ နားေသာ ဓားစက္၊ လွံစက္ၾကီး ဆိုသည္မွာလည္း တျခားမဟုတ္ ၊ရန္ကုန္ျမစ္၏ ဒီေရအားျဖင့္လည္ပတ္ေသာ စက္တမ်ိဳးပင္ျဖစ္ေပသည္၊ သို႕ဆိုလွ်င္ ရန္ကုန္ျမစ္သည္ ေရႊတိဂုံဘုရားႀကီး အလြန္ေဝးကြာေသာေၾကာင့္ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ထင္မည့္သူမ်ားအားရွင္းပါမည္။

ေရွးယခင္က ေရႊတိဂုံဘုရား၏ ကုန္းေတာ္မွာ ျမစ္ဝ၌ပင္ ရွိ၍ဘုရားေပၚသို႔ ေလွမ်ားျဖင့္ပင္ သြားေရာက္
ႏုိင္ေၾကာင္းမွတ္တမ္းမ်ား၌ လာရွိေပသည္။ ေနာက္တခ်က္မူကား ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ တည္ရွိရာ ကုန္းေတာ္ မွာ ေရွးက ကြၽန္းငယ္တကြၽန္းသာ ျဖစ္ခဲ့၍ သိမ္းငွက္မ်ား ကုပ္ကုပ္ကပ္ကပ္နားခိုေသာေၾကာင့္ သိမ္းကုပ္တရဟု သေဘာၤသားမ်ားက ေခၚတြင္ခဲ့ရာမွ သိဂုၤတၱရ ဟု အမည္တြင္ခဲ့ေသာ အခ်က္အား ေထာက္႐ႈ၍ ေရွးေရွးက အတတ္ပညာရွင္တို႔က ေစတီေတာ္ၾကီး၏ ထာပနာတိုက္သို႔ ဥမင္လိႈဏ္ေခါင္းေဖာက္လုပ္ကာ ရန္ကုန္ျမစ္ေရ ကိုဝင္ေစျပီး ထိုေရအားျဖင့္ပင္စက္မ်ားကို လည္ပတ္ေစသည္မွာ မ်ားစြာျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။

ထပ္မံ၍ ေသခ်ာေစေသာလက္ထက္မွာ ဓမၼေစတီမင္းလက္ထက္တြင္ ျပင္သစ္ (သို႔ ) ေပၚတူဂီ သံအဖြဲ႔ ( အဂၤလိပ္မဟုတ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာ မမွတ္မိသည့္အတြက္ေတာင္းပန္ ပါရေစ) ေရာက္ရွိလာခ်ိန္ တြင္ ျမန္မာ တို႔က ေကာင္းစြာဧည့္ခံကာ မိမိတို႕ တတ္ကြၽမ္းထားေသာ ေလးအတတ္။ လွံအတတ္မႏွင့္ ယႏၲရားအတတ္မ်ား ကို ျပသသည့္ျပပြဲေလးတရပ္ (Exhibition) လုပ္ခဲ့ေလသည္။

အမွန္မွာေတာ့ ျပပြဲသာမဟုတ္ပဲ မိမိ၏ စစ္အင္အားကို ပရိယာယ္ျဖင့္ ျပသခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ေပသည္။ (ယေန႔က ကမာၻေပၚတြင္ ျပဳလုပ္လွ်က္ရွိေသာ စစ္ေရးေလ့က်င့္မႉမ်ားမွာ ပိုက္ဆံေပါ၍မဟုတ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိႏွင့္ မိမိ စစ္အင္အားကို ျပသခ်င္းပင္ျဖစ္သည္။)

ထိုျပပြဲအတြင္းတြင္ကား ဓားခုတ္လွံခုတ္စက္ရုပ္မ်ား။ လက္နက္ပုံးမ်ားကို သံအဖြဲ႕မ်ားကို မ်က္လွည့္အတတ္ႏွင့္
ေရာေႏွာကာ ျပသခဲ့ေလသည္။ ထိုသို႔ မိမိနယ္ေျမအားနယ္ခ်ဲ႕ရန္ လာအကဲစမ္းေသာ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအား စစ္မျဖစ္လိုက္ရပဲ ေကာင္းစြာ တြန္းလွန္ခဲ့ေပသည္။

သို႕ေသာ္ ဟံသာဝတီ ႏိုင္ငံေတာ္ပ်က္စီး ျပီးသည့္ေနာက္တြင္ကား ဤအတတ္ပညာသည္လည္း တိမ္ျမဴပ္
ေပ်ာက္ကြယ္သြားရေတာ့ေလသည္။ အမွန္မွာ ဤအတတ္ပညာမ်ားႏွင့္ပင္ နယ္ခ်ဲ႕လာသူ အဂၤလိပ္တို႔ အား ေကာင္းစြာ ဒုကၵေပးႏိုင္သည္ဟု မိမိယူဆလိုက္ပါတယ္။ထိုသို ၾကိဳျမင္ခဲ့၍ၾကံေဆာင္ခဲ့ေသာ ကေနာင္ မင္းသားၾကီးအား မိမိ ၏ တူေတာ္ႏွင့္ သားမက္ေတာ္စပ္ေသာ(အမ်ိဳးအရင္းၾကီး) အာဏာ႐ူး ျမင္ကြန္း။

ျမင္းခုံတိုင္မင္းသားတို႕က တီးထည့္လိုက္ျခင္း၊ အခ်င္းခ်င္းမညီညြတ္ပဲ ျပည္တြင္းစစ္မ်ားသာျဖစ္ပြါးေန ခ်င္း တို႕ေၾကာင့္ သာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားေလေတာ့သည္။ ၾကံုေတာင့္ၾကံုခဲ အခ်င္းခ်င္းညီညြတ္ျပီ ဆိုပါကလဲ အဲ ယိုးဒယားကို သြားစြာပါေလျပီ။ ဒုကၡ။ သမိုင္းတေလွ်ာက္လုံး ယိုးဒယားျပည္သူတို႕မွာ ျမန္မာတို႕၏ အရိပ္အကဲ ကိုၾကည့္ကာ အထုပ္တျပင္ျပင္နဲ႕ ေနခဲ့ရသည္ဆိုပါက မလြန္ေခ်။-

အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ ျမန္မာတို႕၏ ယႏၲရား အတတ္ပညာသည္ ေရွးအခါက အေတာ္အတန္ထြန္းကားခဲ့ေၾကာင္းႏွင့္ ယခုအခါတြင္မူ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီျဖစ္ေၾကာင္းေျပာၾကားရင္းနိဂုံး ခ်ဳဎ္လိုက္ရပါ သည္။


၀ါးလံုးရွည္အတီး ေပးပို႔သည္။
ကိုးကား ျမန္မာ ဝီကီ
နဂါးဗိုလ္ ထိပ္တင္ေဒြး ျပဳစုေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သမိုင္း

http://blog.irrawaddy.org/2012/09/blog-post_2137.html

သူရဲေကာင္းဆိုတာ… အခန္း (၅) ၊ တတိယပိုင္း

by FNG on April 13, 2012

 

5

 

1

 

မဲေပးပါ

Daniel Kane၊       ၊၀က္စ္ပြိဳင့္ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀မွာ ေန႔စဥ္လိုလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ကိုေစာင့္ၾကည့္ၿပီး စစ္ေဆးတာ
ကိုခံေနရပါတယ္။ က်ေနာ့္အေန   နဲ႔ေတာ့ နည္းနည္းအားစိုက္လိုက္တာနဲ႔ ထိပ္ပိုင္းစာရင္းထဲ
ကိုေတာက္ေလွ်ာက္၀င္ေနေတာ့ပါပဲ။  က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီထက္ပိုၿပီးႀကိဳးစားခ်င္ဖို႔ေတာ့ ဆႏၵမ႐ွိလွဘူး။
ေတာ္ၿပီေပါ့… အတန္းတခုစီမွာ က်ေနာ္တို႔က Goat (ဆိတ္) နဲ႔ Hive (ပ်ားအံု) လို႔ေခၚနာမည္ဖ်က္ေခၚ
တဲ့ေက်ာင္းသားေတြ႐ွိပါတယ္။Goat ေတြကေတာ့ Roll No. ေနာက္ဆံုးရတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကိုေျပာတာပါ။
Hive ေတြကေတာ့  Roll No. ထိပ္ဆံုးေက်ာင္းသားေတြေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ ကမာၻေပၚမွာဂုဏ္သိကၡာ
အႀကီးဆံုးလို႔ေတာင္ ဆိုၾကတဲ့ Rhodes Scholarship (႐ုတ္ဒ္ပညာသင္ဆု) ကိုခ်ိန္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊
ဒါမွမဟုတ္ စာေပက႑မွာ ထိပ္ဆံုးေရာက္ေအာင္လို႔ စြတ္ၿပီးႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ေက်ာင္းသားေတြေပါ့ဗ်ာ။
ကာယကံ႐ွင္ေတြ အတြက္ကေတာ့ အဲဒီနာမည္ေျပာင္ေတြကေတာ့ စိတ္ပ်က္စရာႀကီးပါ။
႐ႊပ္ဇေကာ့ဖ္…မင္းကေတာ့ Hive ကြ…
လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကလာေျပာတဲ့အခါမ်ဳိးေတြက်ရင္ေတာ့ က်ေနာ္စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မိပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုပံုမွန္လူတေယာက္လိုပဲ သူမ်ားေတြကလက္ခံေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရည္မွန္းခ်က္က စာေပက႑မွာေကာင္းေအာင္၊ လူမွဳေရးက႑မွာေကာင္းေအာင္၊ အားကစားက႑မွာေကာင္းေအာင္နဲ႔ စစ္ေရးက႑မွာလည္းေကာင္းေအာင္ေလာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ေျမာက္ေတာ့မေျမာက္တတ္ပါဘူး။
က်ေနာ့္လိုအျမင္႐ွိတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြလည္း႐ွိပါတယ္။ အဆင့္ေတြေကာင္း႐ံုသာမကပဲ ေပါင္းလို႔သင္းလို႔ေကာင္းၿပီး ဘ၀ကိုေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္းတတ္တဲ့ လူစားမ်ဳိးေတြေပါ့ဗ်ာ။
လီ႐ြိဳင္းဆဒ္ဒက္သ္ (Leroy) နဲ႔ ေဒးဗစ္ေဟာ္တန္ (David Horton) တို႔ကေတာ့ ေလးႏွစ္လံုးလံုးက်ေနာ့္အခန္းေဖၚေတြေပါ့။ လူေကာင္ႀကီးႀကီး၊ ေ႐ႊေရာင္ဆံပင္နဲ႔ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္သား လီ႐ြိဳင္းက အသံၾသၾသနဲ႔ဟာသညဏ္ေတာ္ေတာ္႐ႊင္တဲ့ လူငယ္တေယာက္ေပါ့။ လီ႐ြိဳင္းရဲ႕အေဖနဲ႔အစ္ကို ႏွစ္ေယာက္လံုးက ၀က္စ္ပြိဳင့္မွာ တက္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မလိုက္ႏိုင္လို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးေက်ာင္းထြက္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီအစဥ္အလာကိုေခ်ဖ်က္ဖို႔ လီ႐ြိဳင္းကသႏၶိ႒ာန္ခ်ထားပါတယ္။ ၀က္စ္ပြိဳင့္ကစေရာက္လာေတာ့ သူကေကာလိပ္တက္ေနတာ တတိယႏွစ္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီေလ။
လီ႐ြိဳင္းကေအာ္ဘန္းတကၠသိုလ္ (Auburn University) အသင္းအတြက္ ကစားခဲ့တဲ့သူတေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ၀က္စ္ပြိဳင့္မွာလိုက္မွီႏိုင္ေအာင္ သူလည္းေတာ္ေတာ္ကိုႀကိဳးစားေနရပါတယ္။ သိသိသာသာပဲ လီ႐ြိဳင္းမွာေခါင္းေဆာင္မွဳအရည္အေသြး႐ွိတယ္ဗ်။ အဲဒါကို တျခားဗိုလ္ေလာင္းေတြကလည္း ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပဲ သတိထားမိၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ စာေပက႑မွာလီ႐ြိဳင္းက အဆင့္ေတြသိပ္မေကာင္းလွေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွပဲ သူ႕အရည္အခ်င္းကိုနည္းျပအရာ႐ွိေတြက အသိအမွတ္ျပဳလာၾကတယ္။
သာ့ဒ္ရီးယားၿပီးေတာ့ ေႏြရာသီေလ့က်င့္ေရးအစီအစဥ္တခုအတြက္ ေက်ာင္းကေနသူ႕ကို နယူးဂ်ာစီျပည္နယ္က ဖို႔ဒ္ဒစ္ခ္ (Fort Dix) ကိုပို႔လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာလီ႐ြိဳင္းက ဗိုလ္အဆင့္အရာ႐ွိတဦးရဲ႕တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လီ႐ြိဳင္းလည္း သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အားတက္သေရာ႐ွိၾကတဲ့ေထာက္ခံသံုးသပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီဖို႔ဒ္ဒစ္ခ္ကစစ္သည္ေတြက လီ႐ြိဳင္းကိုေတာ္ေတာ္ႏွစ္သက္ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္ကလည္းလီ႐ြိဳင္းကိုအေရာက္ပို႔သလိုျဖစ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကညဏ္ေကာင္းေတာ့ စာသိပ္က်က္စရာမလိုဘူးေလ။ စာက်က္ရမယ့္အစား လီ႐ြိဳင္းနဲ႔က်ေနာ္နဲ႔က ေတာ္ကီပြားလိုက္၊ ေခ်ာက္ေပါက္ေတြေလွ်ာက္လုပ္လိုက္နဲ႔ ေဒးဗစ္လည္းေရလည္ညစ္လာတယ္။ ေဒးဗစ္ကလူေကာင္ႀကီးႀကီး ေဘာ္ဒီခပ္ေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ အိမ္စာမွန္မွန္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ေျမာက္ကာ႐ိုလိုင္းနားျပည္နယ္က ကို႔ဖ္ခရိခ္ (Cove Creek) ၿမိဳ႕သားပါ။
က်ေနာ္တို႔ Probability (ျဖစ္ႏိုင္ေခ်) ကိုေလ့လာေနၾကတဲ့ ဒီဇင္ဘာညတညမွာေပါ့… စာၾကည့္ရတာပ်င္းလာတာနဲ႔ လီ႐ြိဳင္းနဲ႔က်ေနာ္တို႔ Probability နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စမ္းသပ္မွဳတခုလုပ္ၾကမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ျပတင္းေပါက္တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေရခဲလိုေအးစက္ေနတဲ့ေလက အခန္းထဲကို၀င္ခ်လာေတာ့တာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လဲ ျပတင္းေပါက္ကေန အခန္းထဲကို သစ္႐ြက္တ႐ြက္၀င္လာႏိုင္ေခ်ကို အေလးအနက္ ေဆြးေႏြးေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အခန္းထဲကေဒးဗစ္တေယာက္ခမ်ာေတာ့ သူ႔စားပြဲေပၚကစာ႐ြက္ေတြတထပ္ႀကီးကိုကိုင္ထားၿပီး
ေဟ့ေကာင္ေတြ… ငါစာလုပ္စရာ႐ွိေသးတယ္ေလကြာ… လို႔ထေအာ္ေတာ့တာပါပဲ။ စာမွန္မွန္လုပ္တဲ့ ေဒးဗစ္အဆင့္ကေတာ့ အတန္းထဲမွာအလယ္ေလာက္႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္မွဳနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ သူလည္းပဲ ထိပ္ဆံုးမွာ႐ွိပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔က စေနေန႔မြန္းလြဲပိုင္းနဲ႔ ညပိုင္းေတြမွာ အားလပ္ခ်ိန္ရေပမယ့္ ေက်ာင္းျပင္ထြက္ခြင့္မ႐ွိေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔ နယူးဂ်ာစီ (New Jersey) နဲ႔ ေလာဲင္းအိုင္းလဲန္း (Long Island) ကေနလာတတ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြကိုပဲ အားထားရပါတယ္။ စေနေန႔ညဘက္ေတြမွာေတာ့ စံုတြဲကပြဲေတြလုပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ယူနီေဖါင္းေတြနဲ႔၊ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ သူတို႔တြဲကခ်င္တဲ့ ေယာက်္ားေလးစာရင္း (Dance Card) ေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ လူျမင္ကြင္းမွာေတာ့အခ်စ္ေတြထုတ္ျပလို႔မရဘူးဆိုတဲ့ တင္းၾကပ္တဲ့စည္းကမ္းထုတ္ထားပါတယ္။ ယူနီေဖါင္း၀တ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ မိန္းကေလးေတြကို လက္မကိုင္ရဘူး၊ မဖက္ရဘူး၊ ကစ္စင္ (Kissing) မဆြဲရဘူး။

ခ်စ္သူတို႔လမ္း (Flirtation Walk)

စီနီယာဗိုလ္ေလာင္းေတြကေတာ့ သူတို႔အတြဲေတြကို ခ်စ္သူတို႔လမ္း (Flirtation Walk) ကိုေခၚသြားလို႔ရေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ဖတ္စ္ရီးယားဗိုလ္ေလာင္းေတြကေတာ့မရပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔သြားခြင့္႐ွိတဲ့ တခုတည္းေသာေနရာကေတာ့ ေက်ာင္းအေနာက္
ဘက္မွာ႐ွိၿပီး ေတာ္လွန္ေရးစစ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ ဖို႔ဒ္ပု(တ္)နဲမ္ (Fort Putnam) လို႔ေခၚတဲ့ ခံတပ္ေဟာင္းပါ။

Fort Putnam

ဖတ္စ္ရီးယားၿပီးသြားလို႔ စကၠဲန္းရီးယားေရာက္လာေတာ့ အေနအထားေတြတိုးတက္လာပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ပိတ္ရက္ေတြက်ရင္ က်ေနာ္တို႔ေစာ္ေတြက သူတို႔ကားေတြနဲ႔က်ေနာ္တို႔ကိုလာေခၚၿပီး က်ေနာ္တို႔ေတြ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕က ျပဇာတ္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ ပါတီပြဲေတြကိုခ်ီတက္လို႔ရလာပါတယ္။ တိုင္းမ္စကြဲ (Time Square) နားမွာ က်ေနာ္တို႔ဗိုလ္ေလာင္းေတြစခန္းခ်ၾကတဲ့ ပစ္ကာဒလ္လီ (Piccadilly) လို႔ေခၚတဲ့ ေဟာ္တယ္တခု႐ွိတယ္။ အဲဒီဟုိတယ္မွာ ဗိုလ္ေလာင္းေျခာက္ေယာက္၊ ခုနစ္ေယာက္ေလာက္စုၿပီး အခန္းငွားလိုက္ၿပီး ကိုယ့္ေစာ္ေတြအသီးသီးနဲ႔ကဲၾကတာေပါ့။ ဟိုတယ္စီမံခန္႔ခြဲေရး႒ာနက အဲဒီတထပ္လုံုးကို ေနာင္တေခတ္ရဲ႕ေအာင္စစ္သည္ေတြအတြက္သီးျခားဖယ္ထားေပးပါတယ္။

Hotel Piccadilly, NYC

ဗိိုလ္ေလာင္းေတြကလဲ မနက္သံုးနာရီေလာက္ထိ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ၾက၊ ေအာ္လိုက္ဟစ္လိုက္ၾကနဲ႔ ပြဲခံေနၾကေပမယ့္လည္း တထပ္လံုးကကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ျပႆနာေတာ့မ႐ွိလွပါဘူး။ ၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသိုလ္အေနနဲ႔ကေတာ့ မန္ဟက္တန္ (Manhattan) စီရင္စုမွာဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး၊ အထူးသျဖင့္ယူနီေဖါင္း၀တ္မထားရင္ပိုၿပီးဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး။ အဓိကစည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္တခုကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္က ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့မွဳယူေနရတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြဟာလက္ထပ္ခြင့္မ႐ွိပါဘူး။ က ကေလးေတြ၊ မိန္းမေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အာ႐ုံေနာက္ေနမွာကို Uncle Sam ကမလိုလားပါဘူး။ (မွတ္ခ်က္။ Uncle Sam သည္အေမရိကန္ႏိုင္ငံေတာ္ကိုဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္)
စေနေန႔တညလံုးကဲၿပီးေတာ့ တနဂၤေႏြေန႔မွာေက်ာင္းျပန္ေရာက္လာရင္ေတာ့
“ က်ေနာ္လက္မထပ္ခဲ့ပါ၊ ဘယ္တုန္းကမွလဲလက္မထပ္ဖူးပါ…”
ဆိုတဲ့၀န္ခံကတိျပဳခ်က္မွာလက္မွတ္ထိုးၾကရပါတယ္။
ခရစၥမတ္နဲ႔အီစတာပြဲေတာ္ပိတ္ရက္ေတြမွာ ပံုမွန္လုပ္ေနက်ကေတာ့ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုးက်တဲ့ နယူးဂ်ာစီျပည္နယ္က အလြန္အမင္းကိုတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လွတဲ့ ေမပယ္လ္၀ုဒ္ၿမိဳ႕ေလးမွာေနတဲ့ အေဖနဲ႔အေမတို႔ဆီကုိ သြားလည္ပါတယ္။ အေဖက စစ္ဘက္ကအၿငိမ္းစားမယူခင္ေလးမွာ နယူးဂ်ာစီျပည္နယ္၊ ဥပေဒႏွင့္ျပည္သူ႕လံုျခံဳေရး႒ာန (Department of Law and Safety) က အသစ္တီထြင္လို္က္တဲ့ရာထူးျဖစ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာညႊန္ၾကားေရးမွဴး (Administrative Director) ရာထူးကို လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ အေဖက Waterfront Rackets လူသတ္မွဳကိုစစ္ေဆးေနပါတယ္။
အေဖက မနက္တိုင္းလိုလိုပဲ ထရဲန္တန္ၿမိဳ႕ (Trenton) မွာ႐ွိတဲ့ သူ႕ရဲ႕႐ုံးခန္းကို မိနစ္ (၉၀) ၾကာေအာင္ကားေမာင္းၿပီးသြားရပါတယ္။ အေဖကကားေမာင္းရတာကိုႀကိဳက္ပါတယ္။ ကားနံပတ္ (၁၂) နဲ႔ ဗ်ဳခ္ (Buick) ကားက အေဖ့အတြက္႐ုံးကေပးထားတဲ့ကားပါ။ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ အေဖက အျမဲတမ္း ျပည္နယ္ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ (State Trooper) ေတြကိုလိုက္႐ွာၾကည့္တတ္ပါတယ္။ ျပည္နယ္ရဲတေယာက္ကိုျဖတ္ၿပီးေမာင္းမိတိုင္း အေဖကလက္ျပၿပီးႏွဳတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။
“အဲဒါအေဖ့တပ္ဖြဲ႕၀င္တေယာက္ကြ…” လို႔ေျပာေလ့႐ွိပါတယ္။ ညေနေစာင္းရင္ေတာ့ အေဖအိမ္ျပန္လာၿပီး အေမနဲ႔အရက္ေလးဘာေလးတူတူေသာက္မယ္၊ ထမင္းစားမယ္၊ စားၿပီးရင္ တီဗီၾကည့္တတ္ပါတယ္။ ေမပယ္၀ုဒ္ၿမိဳ႕ကေလးက ေလာရဲန္႔စ္ဗီးလ္နဲ႔ ပရင့္စ္တန္ၿမိဳ႕ေတြလိုမဟုတ္ပဲ ေခတ္ဆန္တဲ့ၿမိဳ႕ျဖစ္ေပမယ့္ အေဖနဲ႔အေမတို႔က ေမပယ္လ္၀ုဒ္ရဲ႕လူမွဳေရးပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ သိပ္ၿပီးတက္တက္ၾကြၾကြ၀င္ႏႊဲတာမ်ဳိးမ႐ွိေတာ့ဘူး။ တစိတ္တပိုင္းအားျဖင့္ အေမအရက္ေသာက္တာေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ တျခား…တယ္ရန္၊ ဂ်ာမနီနဲ႔ ေရာမၿမိဳ႕ေတြမွာလူမွဳေရးအခမ္းအနားေတြတက္ခဲ့ရလြန္းလို႔လဲျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ေတာ့ က်ေနာ္ထင္မိပါတယ္။

ေမရီလဲန္းျပည္နယ္၊ ဖို႔ဒ္မိဒ္႐ွိ အေမရိကန္ႏိုင္ငံေတာ္လံုျခံဳေရး႒ာန (NSA)

ေက်ာင္းပိတ္ရက္႐ွည္ေတြမွာေတာ့ အေဖ့ကားခဏငွားၿပီး ၀ါ႐ွင္တန္ဒီစီ (Washington, D.C) ကိုဒိုးတယ္။ အဲဒီမွာအရင္ဂ်ာမနီမွာတုန္းကဖြဲ႕ခဲ့တဲ့က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ Hoods အဖြဲ႕က သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕လည္းေနေနၾကတယ္ေလ။ ေနာက္အဲဒီမွာ…က်ေနာ္လဲ ရည္းစားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထားျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီမွာေနတဲ့ တျခားဗိုလ္ေလာင္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လဲဆံုျဖစ္တယ္။ ေဂ်ာ့႐ွ္ေတာင္း (Georgetown) ၿမိဳ႕က အစ္မဆယ္လီရဲ႕အိမ္ေလးမွာလဲ ခဏတျဖဳတ္က်ေနာ္တို႔သြားေနျဖစ္ၾကေသးတယ္။ ဆယ္လီက စမစ္သ္ေကာလိပ္ကေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္လံုျခံဳေရး႒ာန (National Security Agency, NSA) မွာအလုပ္၀င္ေနပါတယ္။ သူ႔တာ၀န္ကဘာလဲဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွေျပာေလ့မ႐ွိပါဘူး။
႐ုသ္အဲန္းနဲ႔ကေတာ့မေတြ႕ျဖစ္သေလာက္ပါပဲ။ သူကလူမွဳေရး၀န္ထမ္းတေယာက္အျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနၿပီး ႐ုတ္ဒ္အိုင္းလဲန္း (Rhode Island) က ဖေရာဗီးဒဲန္႔စ္ၿမိဳ႕ (Providence) ကိုေျပာင္းသြားပါတယ္။ ႐ုသ္အဲန္းတေယာက္ကေတာ့ ႐ုတ္ဒ္အိုင္းလဲန္းမွာ ျပႆနာေတြ ထပ္႐ွာေနဦးမယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။
အေဖ့အေနနဲ႔ကေတာ့ ၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသိုလ္မွာေတာ့ မယံုႏိုင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ျမင့္မားလွတဲ့ အားကစားစြမ္းေဆာင္ရည္မွတ္တမ္း႐ွိပါတယ္။ က်ေနာ့္မွတ္တမ္းကေတာ့ အဲဒီေလာက္မေကာင္းပါဘူး။ အေမရိကန္ေဘာလံုးကစားရတာကေတာ့ စိတ္ပ်က္စရာအေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ခံစစ္ေရာ တိုက္စစ္ေရာအစံုကစားရတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကစားလို႔ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပတာ ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပဲသိသာလာပါတယ္။
၀က္စ္ပြိဳင့္မွာက တသင္းလံုးက တိုက္စစ္ေရာ ခံစစ္ေရာကစားတဲ့ One Platoon စနစ္နဲ႔ကစားပါတယ္။ ခံစစ္ကေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္စစ္လဲက်ေရာ ေလးေနေတာ့ ေနာက္တန္းျပန္ဆင္းလာတဲ့ က်ေနာ့္အသင္းသားေတြရဲ႕ ေျပးလမ္းေၾကာင္းထဲကို ေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ ေဘာလံုးရာသီလဲကုန္ေရာ က်ေနာ္လဲ တျခားအားကစားနည္းေတြဘက္ကိုေျခဦးလွည့္ၿပီး နပမ္း၊ ႐ိုး႐ိုးေဘာလံုးနဲ႔ အေျပးေတြမွာ ေက်ာင္းလက္ေ႐ြးစင္အသင္းေတြထဲ၀င္ကစားျဖစ္ပါတယ္။

စစ္ဘက္ေရးရာမွာေတာ့က်ေနာ့္အေျခအေနေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ စစ္ယူနီေဖါင္း၀တ္ရတာကိုလဲႀကိဳက္တယ္။ စစ္ေရးျပအခမ္းအနား (Parade) ေတြမွာ အေဖနဲ႔အေမရယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ့္ရည္းစားတေယာက္ေယာက္ရယ္လာအားေပးၾကတာကို သေဘာက်ပါတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းအရာ႐ွိ အျဖစ္ ရာထူးေတြရလာတာကိုလဲႀကိဳက္တယ္။ သာ့ဒ္ရီးယားႏွစ္မွာ ဗိုလ္ေလာင္းအၾကပ္ (Cadet Coporal) အျဖစ္ခန္႔အပ္ခံရပါေသးတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းအၾကပ္ဆိုတာက အတန္းတတန္းစီမွာ႐ွိတဲ့ Second Classmen (သာ့ဒ္ရီးယားဗိုလ္ေလာင္းေတြ) အနက္က သံုးပံုတပံုေလာက္ခန္႔အပ္ခံရတဲ့ရာထူးတခုပါ။

A
ဗိုလ္ေလာင္းအရာ႐ွိမ်ား၏လက္ေမာင္းတြင္တပ္ဆင္ရေသာရာထူးအဆင့္တံဆိပ္မ်ား

ဖိုင္နယ္ရီးယားေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းတပ္ခြဲမွဴး (Company Commander) အျဖစ္ခန္႔အပ္ခံရၿပီး၊ အဲဒီေနာက္ ဗိုလ္ေလာင္းတပ္မဟာမွဴး (First Captain) အျဖစ္ခန္႔အပ္ခံရပါတယ္။ ဗိုလ္ေလာင္းတပ္မဟာမွဴးဆိုတဲ့ရာထူးကေတာ့ ၀က္စ္ပြိဳင့္မွာဗိုလ္ေလာင္းေတြကိုခန္႔အပ္တဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းအရာ႐ွိရာထူးမ်ားအနက္ အျမင့္ဆံုးေသာရာထူးပါ။
၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသိုလ္ဗိုလ္ေလာင္းမ်ား၏ အဆင့္ဆင့္ကြပ္ကဲမွဳစနစ္ (Chain of Command) မွာ First Captain (ဗိုလ္ေလာင္းတပ္မဟာမွဴး)၊ ၄င္း၏ကြပ္ကဲမွဳေအာက္၌ Regimental Commander (ဗိုလ္ေလာင္းတပ္ရင္းႀကီးမွဴး) ၂ ဦး၊ ယင္းတို႔၏ကြပ္ကဲမွဳေအာက္၌ Battalion Commander (ဗိုလ္ေလာင္းတပ္ရင္းမွဴး) ၆ ဦး၊ ယင္းတို႔လက္ေအာက္၌ Commander Commander (ဗိုလ္ေလာင္းတပ္ခြဲမွဴး) ၂၄ ဦး႐ွိၿပီး၊ ဗိုလ္ေလာင္းတပ္ခြဲမွဴးတဦးခ်င္းစီမွ ဗိုလ္ေလာင္းအင္အား (၁၀၀) အား ကြပ္ကဲအုပ္ခ်ဳပ္သည္။
ဗိုလ္ေလာင္းအရာ႐ွိျဖစ္လာေတာ့ ပထမဆံုးေသာ ေခါင္းေဆာင္မွဳအျခင္းအရာ (Leadership) ကို စတင္ထိေတြ႕ခဲ့ရၿပီး က်ေနာ့္အေနနဲ႔အဆင္ေျပေျပနဲ႔လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ၀က္စ္ပြိဳင့္စစ္တကၠသိုလ္ရဲ႕စနစ္မွာ ဗိုလ္ေလာင္းတပ္ရင္းေတြအားလံုးကို First Classmen (ဖိုင္နယ္ရီးယားဗိုလ္ေလာင္းေတြ) ကကြပ္ကဲအုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ နည္းျပအရာ႐ွိေတြကေတာ့ ႀကီးၾကပ္ေပးပါတယ္။

ဗိုလ္ေလာင္းတပ္ခြဲမွဴးျဖစ္လာေတာ့ မနက္အိပ္ယာထခရာမွဳတ္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ညဘက္မီးပိတ္ခ်ိန္အထိ အေဆာင္ကဗိုလ္ေလာင္းေတြအားလံုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးတာ၀န္႐ွိလာပါတယ္။ ေန႔စဥ္တန္းစီတာစၿပီး၊ ကင္းခ်တာ…ရန္ပြဲေတြကို႐ွင္းရတာေတြအထိပါပဲ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ကုိယ္တိုင္ေတာ့လုိက္မလုပ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ကြပ္ကဲမွဳေအာက္မွာ ဗိုလ္ေလာင္းတပ္စုမွဴးေတြနဲ႔ ဗိုလ္ေလာင္းအၾကပ္ႀကီးေတြနဲ႔ ဗိုလ္ေလာင္းအၾကပ္ေတြ႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ျပႆနာတခုခုတက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ တပ္ခြဲမွဴးျဖစ္တဲ့က်ေနာ့္ေခါင္းေပါ့ဗ်ာ။
တရက္က်ေတာ့ က်ေနာ့္တပ္ခြဲကဗိုလ္ေလာင္းေတြစိတ္ဓါတ္ေရးရာပ်က္ျပားေနတာကို သြားသတိျပဳမိတယ္။ ျပႆနာက တပ္ခြဲတြင္းမွာ အုပ္စုေတြကြဲၿပီး အခ်င္းခ်င္းေစာင္ေနၾကတာ။ အဲဒါနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းႀကီးလာေနတဲ့ အုပ္စုေတြကိုဖ်က္ပစ္ဖို႔ က်ေနာ္စီစဥ္ရပါတယ္။ အုပ္စုက (၃) စုကြဲေနပါတယ္။

• တင္းၾကပ္တဲ့စည္းကမ္းေတြ႐ွိသင့္တယ္လို႔ခံယူတဲ့ စစ္ေသြးစစ္မာန္ေတြ အလြန္တက္ၾကြတဲ့အုပ္စု (Military Zealots)… ရဲေဘာ္မေသ…အုပ္စုေပါ့ဗ်ာ
• အလိုက္အထိုက္ေနၾကတဲ့အုပ္စု
• အမ်ားနဲ႔မေရာပဲကိုယ့္ဖီးလ္နဲ႔ကိုယ္ေနၾကတဲ့အုပ္စု

ဆိုၿပီး (၃) စုကြဲေနပါတယ္။ အလယ္ကအုပ္စုကေတာ့ က်ေနာ့္လိုအလိုက္အထိုက္ေနၾကတဲ့အုပ္စုပါ။
ငါကတပ္ခြဲမွဴးကြ…အဲဒီေတာ့…မင္းတို႔အေနနဲ႔ငါေျပာတာကိုလိုက္လုပ္ဖို႔လုိအပ္ေနတယ္…
လို႔ဆိုၿပီးျဖဲလိုက္ရင္ေတာ့ အဲဒီအုပ္စုဖြဲ႕တဲ့ဇာတ္လမ္းေတြလဲတခန္းရပ္ျပဇာတ္ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

အီတလီႏိုင္ငံေရးေတြးေခၚပညာ႐ွင္ နစ္ကိုလိုမက္ခီယာဗယ္လီ (၁၄၆၉-၁၅၂၇)

ဒါေပမယ့္ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ဆိုတာက အဲဒီလိုခပ္တံုးတံုးအကြက္ေတြမနင္းရဘူးဗ်။ အဲဒါမ်ဳိးကညဏ္ရည္နိမ့္တဲ့ ဂလယ္အူေၾကာင္ေတြလုပ္တာ။ ဒါမ်ဳိးဆိုတာက ပညာသားပါပါေလးနဲ႔လုပ္ရတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ပထမဆံုးသူတို႔တဖြဲ႕ခ်င္းစီနဲ႔လိုက္ဖက္တဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေတြကိုေပးလိုက္ၿပီးသူတို႔ရဲ႕အင္အားေတြကိုအသံုးခ်လိုက္တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဦးေႏွာက္ေဖါက္စားၿပီး ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ငါးၾကင္းျပန္ေၾကာ္လိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္လို႔ အဲဒီလိုလုပ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးက မက္ခီယာဗယ္လီ (Machiavelli) လမ္းစဥ္ကိုက်င့္သံုးၿပီး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ အာဏာ႐ွင္လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ရင္ေတာ့ ဒီအလုပ္မ်ဳိးကအဆင္မေျပလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့တာ၀န္ကိုေကာင္းေကာင္းေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၿပီးလို႔ ကိုယ့္ဆီကိုျပန္လာၿပီး သတင္းပို႔တဲ့အခ်ိန္မွာ “ဘာထပ္လုပ္ေပးရဦးမလဲ”  လို႔ေမးလာတာကိုၾကားရတာကေတာ့ နားေထာင္လို႔ေကာင္းတာအမွန္ပဲဗ်။
အလိုက္အထိုက္ေနတတ္တဲ့အုပ္စုထဲက ဗိုလ္ေလာင္းတေယာက္က အႏုပညာဆန္တဲ့အလုပ္ေတြမွာ ကြ်မ္းက်င္မွဳ႐ွိတယ္။ အဲေတာ့ တပ္ခြဲမတ္ခြက္အတြက္ ဒီဇိုင္း (Company Mug Design) ဆြဲေပးဖို႔တာ၀န္ကိုသူ႔ကိုေပးအပ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမတ္ခြက္ကိုက်ေနာ္တို႔က ေကာ္ဖီမတ္ခြက္အေနနဲ႔သတ္မွတ္ၾကေပမယ့္ အမွန္ကေတာ့ ဘီယာမတ္ခြက္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီဇိုင္းဆြဲၿပီးသြားေတာ့ မတ္ခြက္ကိုတံဆိပ္႐ုိက္ၿပီး အားလံုးအၿပီးအစီးထိဆက္လုပ္ဖို႔ တာ၀န္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အင္း..အဲဒီမွာ စစ္ေသြးစစ္မာန္ေတြအရမ္းျပင္းထန္တဲ့ ရဲေဘာ္မေသ…အုပ္စုနဲ႔ အကိုက္ဆံုးအလုပ္တခုကို ထပ္ေတြ႕တယ္။ အဲဒါကေတာ့…ဖတ္စ္ရီးယားဗိုလ္ေလာင္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းက်ပ္ဖို႔ပါ။ ခိုင္းသာခိုင္းရေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကိုမေကာင္းလွဘူး။ သိတဲ့အတိုင္းပဲ ရဲေဘာ္မေသ…ေတြက ဖတ္စ္ရီးယားေတြကုိ သတိမတ္ေနေအာင္ဆြဲခိုင္းၿပီးက်ပ္၊ ဖိနပ္ျပန္တုိက္ခိုင္းတာတို႔..တျခားသူတို႔အျမင္မေတာ္တာေတြလုပ္ခိုင္းတာတို႔နဲ႔ ေရလည္ကိုက်စ္တာ၊ အုပ္တာေလ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္စ္ရီးယားေတြကုိ က်ပ္တာ၊ ေလ့က်င့္ေပးတာေတြကို အတိုင္းအတာတခုအထိသတ္မွတ္ထားပါတယ္။
အရမ္းျပင္းထန္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ခပ္ျမန္ျမန္ၾကား၀င္ၿပီးပြဲထိန္းလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဖတ္စ္ရီးယားဗိုလ္ေလာင္းေတြကို သင္ၾကားျပသေပးတာ၊ စံနမူနာေကာင္းျပၿပီးအတုယူေစၿပီး ပထမႏွစ္တႏွစ္ကုိသူတို႔ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ျဖတ္သန္းသြားႏိုင္ေအာင္ ကူညီေပးတာေတြကေန ပိုေကာင္းတဲ့ရလာဒ္ေတြကိုထြက္ေပၚလာေစတယ္ဆိုတာကို ေတြ႕႐ွိခဲ့ပါတယ္။ (ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္…)

http://freedomnewsgroup.com/2012/04/13/it-doesnt-take-a-hero-12/